Het was zondagavond toen een man zijn eigen hond uitliet in het Axelse bos. De wind trok door de takken, regen sloeg tegen de bomen. En daar stond ze. Een herdershond, vastgebonden aan een boom. Geen baasje in zicht. Geen briefje. Geen uitleg.
Ze blafte niet. Ze trok niet wild aan de lijn. Ze stond er simpelweg. Alsof ze wachtte. Alsof ze dacht dat iemand elk moment zou terugkomen.
De wandelaar aarzelde geen seconde. Hij nam haar mee naar huis, weg uit de kou. De volgende ochtend schakelde hij de Dierenambulance Zeeland in.
Gechipt, maar nergens geregistreerd
De hond bleek een teefje. Ze had een chip, maar stond niet geregistreerd. Een spoor dat nergens naartoe leidt.
Op sociale media noemt het team van de dierenambulance haar “een schat van een hond”. Geen angstige uitvallen, geen agressie. Alleen een zachtaardige blik en dankbare ogen.
Ze is inmiddels ondergebracht bij Stichting dierenasiel Zeeuwsch-Vlaanderen, waar ze wordt opgevangen en verwend. Een warme mand. Eten op tijd. Handen die haar aaien in plaats van loslaten.
‘We hopen op een afschuwelijk misverstand’
Wie niet meer voor zijn dier kan zorgen, heeft opties. Asielen, herplaatsing, hulporganisaties. Daarom valt het het team van de dierenambulance zwaar dat honden nog altijd worden achtergelaten, vastgebonden, in weer en wind.
Toch houden ze een slag om de arm. Misschien is er sprake van een verschrikkelijk misverstand. Misschien zit het anders dan het nu lijkt. Dat maken hun teams vaker mee.
Maar één feit blijft: deze hond stond alleen in het bos. Vast. In de regen.
Wat nu?
Het teefje blijft voorlopig in het asiel, waar wordt gekeken naar haar gezondheid en achtergrond. Daarna wordt gezocht naar een nieuw, veilig thuis waar ze nooit meer hoeft te wachten aan een boom.
