Het begon in één fractie van een seconde. Tijdens de jaarwisseling schrok hond Teun zo hevig van vuurwerk dat hij wegrende en spoorloos verdween. Dagenlang leefden zijn baasjes tussen hoop en wanhoop.
Eerder schreven we al over zijn verdwijning.
Dagen zoeken, maar de sneeuw werkte tegen
Speurhonden, een zoekgroep en talloze meldingen: alles werd ingezet om Teun terug te vinden. De zoektocht strandde uiteindelijk bij Landgoed Sterrenbosch, waar sneeuw de sporen uitwiste. De angst groeide met elke dag die voorbijging.
Ondertussen bleef Teun alleen rondzwerven — zonder bescherming, zonder vaste plek, en waarschijnlijk voortdurend alert.
“Ik zag meteen: dit is hem”
Donderdagavond kwam het verlossende moment. Baasje Sten Roeterd was nog één keer op pad toen zijn vriendin hem plots riep. Op de Vaassenseweg, zo’n 2,5 kilometer van huis, zat een hond onder een auto.
“Ik zag de tekeningen in zijn vacht en wist meteen dat hij het was,” vertelt Roeterd. Teun was schichtig, gromde naar mensen — zelfs naar zijn eigen baasje. Acht dagen overleven had hem wantrouwig gemaakt.
Van grommen naar thuiskomen
Roeterd bleef op afstand, sprak rustig tegen hem. “Je zag het gebeuren: zijn houding veranderde, zijn ogen werden zachter.”
En toen — alsof de spanning eindelijk brak — vloog Teun in zijn armen.
Na acht dagen angst was hij weer veilig.
Vermagerd, mank… maar thuis
De dierenarts stelde vast dat Teun vermagerd is, mank loopt en pijnlijke zooltjes heeft. Geen wonder: speurhonden hadden zijn spoor eerder al gevolgd tot zo’n zeven kilometer van huis.
Maar verder gaat het goed. “Thuis ging hij meteen voor de kachel liggen,” zegt Roeterd. Precies waar hij hoort.
Dankbaarheid na een emotionele week
Het begin van het jaar was intens. Toch overheerst nu dankbaarheid. “Zoveel mensen hebben geholpen, meegedacht en gezocht,” zegt Roeterd. “Daar zijn we ongelooflijk dankbaar voor.”
Teun herstelt nu rustig — weg van drukte, dicht bij warmte en vertrouwde stemmen.
