Bij de windmolens achter natuurbegraafplaats Zomerlanden leek het een gewone middag. Even de riemen los, even vrijheid. Tot er plots twee herten opdoken. Harrie en Storm schoten ervandoor.
Storm keerde na zijn korte sprint netjes terug. Harrie niet. Fluiten. Roepen. Wachten. Anderhalf uur lang bleef het bos onheilspellend stil. Geen geritsel. Geen geblaf. Alsof de aarde hem had opgeslokt.
Zonder telefoon moest Yolanda terug naar huis om hulp in te schakelen. De vermissing werd gemeld bij Amivedi en de Dierenambulance. Op Facebook verspreidde het bericht zich razendsnel. Duizenden mensen zagen de oproep, tientallen boden aan om te helpen zoeken.
Een massale zoektocht leek onvermijdelijk.
‘Zoek’
Toch besloot Yolanda eerst iets anders te proberen. Ze ging terug naar de parkeerplaats waar alles begon. In haar hand: de riem van Harrie. Ze hield hem onder Storms neus.
“Zoek.”
Geen twijfel. Geen aarzeling. De jonge Mechelaar pikte het spoor direct op. Zijn neus laag bij de grond, zijn lijf gespannen van focus. Hij trok zijn baasje vastberaden mee, dieper het ruige terrein in. Even later volgde de ontlading. Verscholen bij de windmolens stond Harrie. Ongedeerd. Alsof hij zelf ook opgelucht was dat iemand hem had gevonden.
Storm liet het daar niet bij. Aan de riem leidde hij zijn oudere maatje helemaal terug naar de auto.
Speuren zit in zijn bloed
Dat Storm dit kon, is geen toeval. Hij is een zoon van Dean Shield van de politiehondenschool van Lars Pijpers. Een lijn waarin speurwerk geen kunstje is, maar natuur. Yolanda traint met hem sinds hij acht weken oud is. Haar doel is om hem later in te zetten bij zoekacties naar mensen, bijvoorbeeld in puin of bij lawines. Dat hij nu al een vermiste hond terugvindt, bewijst hoeveel potentie er in hem zit.
Zijn talent bleef niet onopgemerkt. Na het delen van het verhaal kreeg Yolanda zelfs een aanbod van Team Hondenopsporing Nederland, een particulier initiatief dat helpt bij vermiste honden en dringend behoefte heeft aan viervoeters die op soortgenoten kunnen speuren. Er is inmiddels een afspraak gemaakt.
Twee honden, één bank
Thuis in Oud-Beijerland viel alle spanning van hen af. Harrie en Storm zakten naast elkaar in slaap. De herten zijn ze waarschijnlijk allang vergeten. Maar één ding is zeker: hun band is na deze dag alleen maar sterker geworden.
Soms heb je geen grootschalige zoekactie nodig. Soms is één woord genoeg.
