Vier jaar geleden verdween kater Guus uit Amersfoort. Geen spoor. Geen melding. Geen belletje. Alleen dat knagende gevoel dat elke katteneigenaar kent: wat als…
De tijd deed wat tijd altijd doet. Het leven ging door. Maar Guus bleef weg.
Een rode kater op een plek waar hij niet hoorde
Ondertussen liep er al weken een stevige, rode kater rond op een industrieterrein in Barneveld. Hij kreeg eten, drinken en zelfs een plek om te schuilen. Lief, aanhankelijk, vol kopjes voor iedereen die langsliep.
Te vriendelijk om een zwerver te zijn.
Dat dacht ook één vrouw, die uiteindelijk de dierenambulance belde. Want zo’n kat? Die hoort bij iemand.
Eén chip, vier jaar stilte
De dierenambulance scande de kat — en toen gebeurde het ondenkbare:
een geregistreerde chip.
Naam: Guus.
Adres: Amersfoort.
Het telefoontje dat volgde, was er een dat niemand verwachtte. Aan de andere kant van de lijn: verbazing. En daarna… pure emotie. Een eigenaresse die haar kat al jaren kwijt was — en hem plotseling terugkreeg.
De dierenambulance spreekt van een ‘giga blije eigenaresse’. En eerlijk: dat klinkt nog voorzichtig.
Alsof hij nooit is weggeweest
Na een korte controle bij de dierenarts mocht Guus eindelijk mee naar huis. Terug naar Amersfoort. Terug naar zijn mensen. Vier jaar later.
Waar hij al die tijd is geweest?
Wat hij heeft meegemaakt?
Dat weet alleen Guus.
Maar één ding is zeker: sommige verhalen krijgen tóch nog een einde waar je stiekem op blijft hopen.
