Hij had een huis. Een baasje. Een warm mandje.
Maar stationskat Brammetje koos zijn eigen wereld: het perron van station Purmerend Weidevenne. Daar zat hij. Dag in, dag uit. Niet omdat hij moest, maar omdat hij mensen leuk vond.
“Hij was een echte socializer,” zei zijn baasje Joshua van ’t Veer ooit. En dat merkte iedereen. Reizigers aaiden hem op weg naar werk, scholieren groetten hem na school, vaste forenzen rekenden hem haast tot het meubilair — maar dan het soort dat je mist als het er niet meer is.
Een afscheid dat te vroeg kwam
In april 2023 sloeg het noodlot toe. Brammetje werd aangereden door een auto en overleed. Het nieuws sloeg in als een mokerslag in Purmerend. Alsof het station zelf iets kwijt was geraakt.
De reacties lieten niet op zich wachten. Binnen korte tijd werd via crowdfunding meer dan 8.000 euro opgehaald voor een blijvend eerbetoon. Brammetje moest blijven — al was het maar in herinnering.
Waarom het beeld zo lang op zich liet wachten
Het plan was helder: een standbeeld op het perron, precies waar hij zo vaak lag te soezen. Maar daar stak ProRail een stokje voor. Geen beelden op het perron.
“Een hiccup,” noemt wethouder Natalie Saaf het voorzichtig. Voor fans van Brammetje voelde het als eindeloos wachten. Maar opgeven? Dat stond niet in zijn karakter — en dus ook niet in dat van zijn mensen.
Een bronzen Brammetje, recht tegenover het station
Deze week was het eindelijk zover. Tegenover het station werd eenad de bronzen Brammetje onthuld. Geen haastige passant meer, geen regen of kou. Alleen rust. En herinnering.
Voor Joshua betekent het alles.
“Hij heeft ontzettend veel betekend voor mensen. Dat hij nu op deze manier blijft bestaan, voelt alsof hij nog steeds een beetje verbinding brengt.”
Kaarsjes, tranen en zachte woorden
Onder de aanwezigen stond ook Nuray, een van de vele mensen die Brammetje nooit echt ‘bezat’, maar wel liefhad.
“Ik heb een kaarsje neergezet,” vertelt ze. “Met de tekst: I love you to the moon and back. En dat meen ik.”
