Het Ulvenhoutse Bos, jarenlang dé plek waar honden vrij konden rennen en baasjes elkaar dagelijks ontmoetten, sluit zijn poorten voor viervoeters. Volgens gemeente Breda en provincie Noord-Brabant is de maat vol: te veel hondenpoep, te veel stikstof, te grote druk op kwetsbare natuur.
Voor veel bewoners voelt het besluit als een mokerslag.
“Dit bos is ons dagelijkse leven”
Al in 2023 trokken hondenbezitters aan de bel. Meer dan 1.500 handtekeningen werden verzameld tegen het verbod. Niet alleen vanwege de honden, maar ook vanwege de mensen erachter.
“Dit gebied heeft een sociale functie,” zegt initiatiefnemer Ilse Burema. “Ouderen komen hier dagelijks, honden spelen samen, mensen maken een praatje. Dat valt nu allemaal weg.”
En dan is er nog de praktische kant: wie hier niet meer mag wandelen, stapt in de auto. Met… juist ja — extra uitstoot.
Poep, plas en een kwetsbare bodem
Volgens Staatsbosbeheer is het probleem echter groter dan het lijkt. Boswachter Wannes Rovers schetst het beeld: dagelijks belanden er twee kruiwagens mest en vier kruiwagens urine in het bos.
“De bodem is voedselarm,” legt hij uit. “Al die extra voedingsstoffen maken de grond te rijk. Zeldzame planten trekken dat simpelweg niet.”
Ecoloog Wieger Wamelink (Wageningen Universiteit) bevestigt dat hondenpoep lokaal schadelijk kan zijn, zeker als het zich opstapelt. Maar hij plaatst ook een belangrijke kanttekening.
“Honden zijn niet de grootste boosdoener”
Volgens Wamelink is een hondenverbod geen wondermiddel. “De uitstoot van industrie en veeteelt is vele malen schadelijker,” zegt hij. “Het effect van honden is vooral lokaal.”
Dat maakt het besluit extra gevoelig. Veel baasjes vragen zich hardop af waarom zij moeten inleveren, terwijl snelwegen en veeteeltbedrijven rondom het bos blijven draaien.
Niet het enige bos met een verbod
Het Ulvenhoutse Bos staat niet alleen. Ook elders in Nederland worden honden geweerd of aangelijnd:
– Bilwijk bij Haastrecht (volledig verbod)
– Hoek van Holland (aanlijnplicht)
– Groevenbeekse Heide bij Ermelo (aanlijnplicht in voorbereiding)
Natuurbeheerders worstelen zichtbaar met een groeiend aantal huisdieren — en met de vraag wie uiteindelijk de rekening betaalt.
“Ik vind het ver gaan”
De reacties lopen uiteen. Sommigen begrijpen de zorgen om de natuur. Anderen zijn boos.
“Waarom moeten wij boeten?” vraagt een wandelaar zich af. “Als ik hier niet meer mag lopen, rijd ik verder. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?”
Ilse Burema geeft niet op. “Dit voelt onrechtvaardig. Wij houden van onze honden én van de natuur. Het kan niet zo zijn dat juist die band wordt gestraft.”
