Hoi allemaal, misschien is dit een onderwerp dat velen van ons liever vermijden omdat het ons herinnert aan het vertrek van die geliefde vriend die korter of langer deel uitmaakte van ons leven. Van alle verhalen en getuigenissen over het gemis van onze "harige kinderen", is dit er eentje die ik met jullie wil delen, inclusief een paar tips. Ik had een geadopteerd vuilnisbakkie (kruising) genaamd Venus, die van een vuilnisbelt was gered. Ze was zo graatmager dat ze amper op haar pootjes kon staan, maar toch keken we met ogen vol liefde naar haar en verzorgden we haar als een baby. Het maakte ons niets uit dat de buurvrouw ons uitlachte omdat ze er zo mager uitzag; voor ons was ze het mooiste geschenk dat ons ooit was overkomen. De tijd verstreek en we beleefden samen vele reizen en mooie momenten. Soms was ik natuurlijk ook wel eens boos als ze weer eens ongehoorzaam was, maar je hoorde altijd bij ons gezin en je werd het braafste huisdier dat we ons konden wensen. Na twaalf jaar zag ze eruit als een schattig vetbolletje op pootjes. We besloten haar op dieet te zetten, maar een paar maanden later begon ze wel heel erg af te vallen. We dachten eerst dat het door het dieet kwam, totdat ze weer net zo mager was als toen we haar adopteerden: haar botten staken uit, maar haar buik was opgezwollen. Bij de controle ontdekten ze een knobbel in haar maagstreek. We hoopten allemaal dat het gewoon vastzittend eten was of iets onschuldigs, maar helaas kregen we na verschillende onderzoeken het nieuws dat ons hele gezin instortte: het was miltkanker (werkzame stof: miltcarcinoom) met uitzaaiingen naar de lever, nieren en waarschijnlijk de longen. Hoe kon dat in een paar maanden tijd gebeuren? Vanaf dat moment begon ons rouwproces. We hoorden haar nooit klagen, ze bleef actief en vooral als we gingen eten zat ze daar met haar grote, glazige ogen te wachten op een hapje. Ze genoot altijd van onze reisjes en rolde dan dolgelukkig door het gras op de boerderij. We zagen het totaal niet aankomen dat we onze lieveling zouden verliezen. Het was een ontzettend pijnlijke en verdrietige week omdat we wisten wat haar te wachten stond. De keuze was: haar laten gaan totdat haar lichaam het zelf opgaf, of haar een waardig einde geven. Uiteindelijk hebben we niet vanuit ons eigen egoïsme gedacht, maar vanuit het welzijn van Venus. We wilden haar niet langer zien lijden en gaven haar de rust die ze verdiende. Hierbij een tip: we weten dat ze niet kunnen praten en dat maakt het lastig om te weten hoe het echt met ze gaat. Daarom wil ik benadrukken hoe belangrijk het is om je huisdier regelmatig een algemene check-up te geven om ziektes uit te sluiten. Als we dit hadden gedaan, was ze vandaag misschien nog bij ons geweest. Misschien ook niet, dat weten we niet, maar we moeten geen spijt hebben van wat we niet hebben gedaan. We moeten er juist van leren voor onze toekomstige huisdieren; daar maak je het verschil. Toen de tijd kwam om afscheid te nemen, wilden we dat thuis doen, in haar eigen vertrouwde omgeving. We hebben haar allemaal met veel liefde omhelst en waren erbij om haar voor het laatst gezelschap te houden en haar te bedanken voor alles wat ze ons heeft gegeven. In het begin keek ze verward en een beetje bang omdat er zoveel mensen om haar heen stonden te huilen, maar even later begreep ze dat het een afscheid was. Ik voelde het in mijn hart, want ze begon ons een voor een op te zoeken voor een laatste aai. De pijn was onbeschrijfelijk, het breekt je echt, maar het hoort erbij. Jezelf sterker willen voordoen dan je bent, maakt je van binnen alleen maar meer kapot. Samen hielden we haar vast terwijl ze de narcose kreeg. We wilden dat haar laatste gevoel haar familie was, de mensen die van haar hielden, de warmte van onze knuffel en onze dankbare woorden, totdat haar liefdevolle hartje stopte met kloppen. Ik geef toe dat de tranen over mijn wangen rollen terwijl ik dit schrijf, maar het zijn geen tranen van pijn. Het zijn tranen van dankbaarheid en vreugde omdat ik de prachtige onvoorwaardelijke liefde heb mogen voelen van zo’n wonderlijk wezen. Ze had geen woorden nodig om te laten zien wat ze voor ons voelde. Zelfs met al haar pijn en ziekte bleef ze tot de allerlaatste seconde de liefste en braafste hond. Hier is mijn laatste tip: als je je huisdier moet laten inslapen, doe het dan thuis. Breng ze niet naar een plek die ze alleen maar meer stress, twijfel en angst bezorgt. Blijf elk moment bij ze. Ze voelen je aanwezigheid, zelfs als ze al in slaap vallen. Laat ze niet alleen, laat ze niet in de steek na alle liefde die je van hen hebt gekregen. Misschien voelt het afscheid dan niet als een schuldgevoel of onmacht, maar blijft de herinnering mooi tot de allerlaatste seconde... Ontzettend bedankt aan iedereen die dit helemaal heeft gelezen. Waar je ook bent Venus, we zullen je nooit vergeten.
Juan Manuel Pérez
Medellín - Colombia
