Een hele dag lang bleef het arme dier onbeweeglijk zitten, “bevroren” van angst. Omdat Suzette vaststond in de file, riep ze de hulp in van haar vriendin en mede-redder Kristina Ross. Bij aankomst was Kristina zowel opgelucht als diepbedroefd. De hond was geen centimeter verplaatst en zat er nog steeds, doodsbang.
Met veel geduld en wat lekkers wist Kristina uiteindelijk haar vertrouwen te winnen. In de dierenkliniek was de eerste stap het scannen van de chip. Het resultaat was duidelijk: er was geen identificatie gevonden. Toch sprak haar gedrag boekdelen. Ze zag er niet uit als een zwerfhond, maar als een dier dat gebroken was door het gemis van haar baasjes.
De hoop vervliegt
Suzette en Kristina deelden overal foto's op sociale media. De dagen streken voorbij, maar niemand meldde zich. De stichting begon de hoop te verliezen om ooit haar ware identiteit te achterhalen, totdat het toeval een handje hielp.
Tijdens een wandeling in haar buurt stuitte Kristina op een poster van een vermiste hond. De foto leek als twee druppels water op het geredde hondje uit de struiken. Ze belde direct het nummer op de poster. De familie bleek wanhopig op zoek naar hun hond, genaamd Lionela.
Tranen van geluk bij de hereniging
Het moment van de ontmoeting in de kliniek leek de tijd even stil te staan. Lionela had een paar minuten nodig om te beseffen dat zij het echt waren. Maar toen de schok eenmaal voorbij was, maakte het verdriet plaats voor pure, aanstekelijke vreugde.
Eenmaal terug in haar eigen huis kreeg het kleine hondje direct haar vrolijke persoonlijkheid terug. Haar eigenaren nemen dit keer geen enkel risico meer. Lionela krijgt een chip om te voorkomen dat ze ooit nog als een “onbekende” in een struik belandt.
