Dex, Max en Moos kwispelen alsof ze nooit anders hebben gedaan. Ze laten zich aaien, kruipen tegen vrijwilligers aan en genieten zichtbaar van elk moment aandacht. Toch is niets in deze kamer voor hen vanzelfsprekend. Deze beagles zijn opgegroeid als proefdier en moeten nu, stap voor stap, leren hoe het echte leven werkt.
In Dierenopvangtehuis De Bommelerwaard in Bruchem is een speciale huiskamer ingericht. Geen kooien, geen witte muren, maar een bank, stoelen, een tafel en zelfs een televisie. Voor deze honden is het allemaal nieuw.
“Ze beginnen hier echt bij nul”
De beagles worden begeleid door Stichting Hulp en Herplaatsing van Huisdieren (SHHH), een landelijke organisatie die zich inzet voor herplaatsing van laboratoriumdieren. Volgens Leonie Kock van de stichting zijn de honden niet getraumatiseerd, maar wel wereldvreemd.
“Ze kennen alleen het laboratorium,” legt ze uit. “Ze zijn gezond, goed verzorgd en hebben geen trauma’s zoals mensen dat vaak denken. Wat ze missen is levenservaring. Wij helpen ze om niet bang te zijn voor alledaagse dingen.”
Een stofzuiger, een televisie, een bank om op te liggen. Voor veel huishonden normaal, voor deze beagles een complete ontdekkingstocht.
Eerst leren leven, dan pas verhuizen
Juist omdat alles nieuw is, kunnen ex-laboratoriumhonden niet zomaar direct naar een nieuw baasje. De meeste gaan eerst naar een gastgezin, maar die zijn schaars. Jaarlijks moeten zo’n 100 tot 150 beagles worden herplaatst.
Daarom werkt SHHH samen met dierenasielen, pensions en Stichting Dutch Cell Dogs. Via dat programma worden honden getraind met hulp van gedetineerden, waarbij zowel mens als dier stappen vooruit zet.
De samenwerking met het asiel in Bruchem is volgens Leonie van grote waarde. “Hier is ontzettend veel kennis over hondengedrag. Ze weten precies hoe klein die stapjes soms moeten zijn.”
Vrijwilligers staan te trappelen
Ook vanuit het asiel klinkt enthousiasme. Beheerder Margo van Heusden ziet hoe snel de honden groeien. “Onze vrijwilligers staan echt in de rij om met de beagles te werken. Het is zó mooi om te zien hoe ze leren en vertrouwen krijgen.”
In de huiskamer bewijzen Dex, Max en Moos dat zelf. Met hun neuzen speuren ze fanatiek naar verstopte snoepjes. Typisch beagle. Als de brokjes op zijn, volgt het mooiste moment: knuffeltijd. Ogen dicht, ontspannen lichamen, pure overgave.
Niet iedereen is een geschikte match
Het herplaatsen van de honden verloopt niet via het asiel, maar via SHHH. En dat is bewust. Niet ieder huishouden is geschikt voor een ex-laboratoriumhond.
“We plaatsen een hond pas als we zeker weten dat het een goede match is,” benadrukt Leonie. “Het welzijn van de hond staat altijd voorop.”
Voor Dex, Max en Moos lijkt de toekomst in ieder geval hoopvol. Ze kennen de wereld nog maar net, maar leren elke dag dat die ook zacht kan zijn.
