Het had een rustige overdracht moeten zijn. Puppy Xanthi een Italiaanse waterhond, zes maanden oud, was net verkocht aan haar nieuwe baasje uit Gelderland. De klik was goed, vertelt fokker Rico Havermans uit Alkmaar. Geen twijfel, geen slecht gevoel. Tot er anderhalf uur later een bericht binnenkwam dat alles veranderde.
De pup was ontsnapt bij een tankstation langs de A1, ter hoogte van de Eempolder bij Baarn. Losgerukt, richting de snelweg. “Vreselijk,” noemt Havermans het. “Je denkt meteen aan het ergste.”
Met gezin en al richting Baarn
Twijfelen deed hij niet. Rico stapte in de auto met zijn hoogzwangere vrouw, hun zoontje van één jaar en hun eigen hond Jazz. Een uur rijden, rechtstreeks naar de plek waar Xanthi was weggelopen. Samen met de nieuwe eigenaar begon een urenlange zoektocht.
Politie, Rijkswaterstaat en de Dierenambulance sloten aan. Maar na drie uur zoeken begon de spanning zijn tol te eisen. Het zoontje raakte over zijn ritme, begon te huilen. Het gezin moest terug naar huis.
“Ik kon haar daar niet achterlaten”
Rico bracht zijn gezin weg, maar bleef er zelf mee zitten. Het idee dat Xanthi ergens langs de snelweg rondliep, liet hem niet los. “Ik zou geen oog dichtdoen,” zegt hij. Dus reed hij terug.
Tot diep in de nacht liep hij met een zaklamp door weilanden en langs bermen, roepend, luisterend, hopend. Met alleen Jazz aan zijn zijde. Tevergeefs. Rond 03.00 uur gaf hij het op. Het was donker. Te donker.
Ochtend, hoop en doornstruiken
De volgende ochtend kwam het bericht dat alles veranderde. Xanthi was gezien. Rico aarzelde opnieuw geen seconde. Weer ging hij op pad, dit keer met zijn gezin, brokjes in de zak en een sprankje hoop.
Kruipend door doornstruiken vond hij haar. Of beter gezegd: hij zag haar. Xanthi was in shock en rende weg. Rico wist dat hij haar niet moest opjagen. Hij probeerde haar in te sluiten richting een weiland, omringd door sloten. Daar zou ze niet uit kunnen, dacht hij.
De sprong die alles besliste
Totdat Xanthi tóch een sloot oversprong. Rico volgde. Met Jazz in zijn armen sprong hij erachteraan. In de sprong liet hij zijn hond los. Jazz begon te grommen. Even leek alles mis te gaan.
Maar juist dat moment werd de redding. Xanthi herkende Jazz. Ze kwam dichterbij. Rico rammelde met voer. En ineens stond ze daar. Voor zijn voeten.
“Ik sprong een gat in de lucht.”
Modder, spierpijn en kipnuggets
Met vier uur slaap, spierpijn van het rennen en kleren vol modder kwam er eindelijk rust. Xanthi is ongedeerd, op wat doornen na. Ze blijft nog even bij Rico en zijn vrouw om bij te komen. Op de terugweg naar Alkmaar stopten ze langs de weg. Kipnuggets. Alles mag, vandaag.
De nieuwe eigenaar is opgelucht en dankbaar. Het welzijn van Xanthi staat nu voorop. Wanneer ze naar haar nieuwe thuis gaat, wordt rustig bekeken.
Eén laatste, goedbedoelde tip
Rico neemt niemand iets kwalijk. Het loswrikken uit de halsband was pure pech. Maar een grapje kan hij niet laten wanneer hij de nieuwe eigenaar toespreekt:
“Gooi je tank vol en rijd in één keer door naar huis. Stop niet meer bij de snelweg.”
