Agressieve Ragdoll-kitten

Goedenavond

Ik ben het met de meiden eens, trouwens, ik had in mijn eerste bericht ook al de medische hoek genoemd.

Dit soort periodieke agressie doet me denken aan een van mijn eigen katten, die was al op leeftijd (hij is op 16-jarige leeftijd overleden) en kreeg een vorm van ouderdomsdementie. Ik had toen op internet gezocht en de diagnose eigenlijk zelf al gesteld voordat ik hem naar de dierenarts bracht.

Gezien de leeftijd van Berlioz is het in ieder geval geen ouderdomsdementie.

Het is wel duidelijk dat de fokker haar werk niet goed heeft gedaan. Ik herinner me een vergelijkbaar topic van een paar maanden geleden, maar dat ging toen om een Maine Coon- of Bengaalse kitten.

Hoesten door een hartprobleem komt bij katten niet zo vaak voor, maar het is wel mogelijk.

In plaats van tijd en geld te verspillen, raad ik je aan om een kliniek te zoeken met specialistische dierenartsen die goede apparatuur hebben. Zij kunnen waarschijnlijk sneller ontdekken waar hij precies aan lijdt, want de diagnose 'allergie' wordt vaak te snel geroepen als ze het eigenlijk niet precies weten. :(

Heb je dit kitten zelf uitgekozen voordat je hem kocht? Was het je toen niet opgevallen dat hij niet gesocialiseerd was?

Ik hoop dat de situatie snel verbetert. Laat je nog even weten hoe het gaat?

Liza

Ik sluit me aan bij wat Blue Cat zegt: hoesten is inderdaad een van de symptomen van een hartaandoening. Zodra je een medisch probleem hebt uitgesloten – en dat hoop ik natuurlijk voor je – denk ik dat het goed is om eens contact op te nemen met een gedragsdeskundige dierenarts om te kijken of je zijn gedrag kunt verbeteren.

Nogmaals,

Een hartprobleem kan zowel hoesten ALS agressie veroorzaken. Maar dat is natuurlijk maar een vermoeden!

Astma zorgt echt niet voor agressiviteit; ik heb zelf ook een poes met astma.

Ik denk inderdaad dat er voor Berlioz wat uitgebreider onderzoek nodig is. Op basis van de exacte diagnose kan de dierenarts je dan vertellen of er een behandeling mogelijk is of niet. Aarzel niet om naar een andere dierenarts te gaan als je het gevoel hebt dat deze er wat te 'makkelijk' over denkt...

Heel erg bedankt voor je reactie Blue Cat, al stelt het me helemaal niet gerust. :( De optie van iets aan het hart of iets neurologisch lijkt me helaas heel goed mogelijk, we gaan hem de nodige onderzoeken laten ondergaan bij de dierenarts.

Als dat het inderdaad is, wat zijn dan de mogelijke gevolgen of het verloop ervan? Bestaat er een behandeling voor dit soort dingen? De nervositeit en de agressiviteit staan in dit geval misschien wel helemaal los van elkaar. Ik hoop dat we antwoorden en vooral oplossingen vinden, ik maak me echt vreselijk zorgen om Berlioz.

O ja, ik schoot me net nog iets heel belangrijks te binnen: Berlioz heeft regelmatig (de laatste 4 maanden misschien iets minder vaak) last van "hoest- of niesbuien". Het is heel vreemd en beangstigend als dat gebeurt, het lijkt wel alsof hij geen adem meer krijgt!!! De dierenarts zegt dat het misschien een vorm van astma is. Arme kat, hij krijgt ook van alles te verduren...

Hoi,

Ik heb je bericht aandachtig gelezen. Het is mogelijk dat deze kat een neurologisch en/of hartprobleem heeft. In beide gevallen kan de kat last krijgen van plotselinge, onbegrijpelijke agressie-aanvallen. Maar let op, ik ben geen dierenarts! De diagnose moet echt door onderzoek worden bevestigd. Voor het neurologische gedeelte bestaat er een onderzoek zonder apparatuur, met verschillende handmatige en stemtests, maar niet alle dierenartsen kunnen dit uitvoeren. Voor het hart is een duurder onderzoek nodig. Het feit dat die aanvallen zich vooral op je moeder richten, zou kunnen passen bij een neurologisch probleem. De kat is minder aan haar gehecht dan aan jou, en in zijn verwarring richt hij zijn agressie op de persoon met wie hij de minste band heeft. Als er meerdere katten zijn, is vaak een andere kat de sjaak; dat noemen we 'omgerichte agressie'.

Bij slechte fokkers hebben kittens in de eerste maanden vaak last van 'sensorisch isolement', waardoor ze zenuwachtig en verward raken (vaak voor de rest van hun leven). De hond van mijn moeder heeft precies hetzelfde probleem, maar dan zonder enige agressie; we zijn afgelopen zaterdag nog bij een gedragstherapeut geweest. Wat je vertelt over hoe hij in het begin van alle geluiden schrok, doet me denken dat de fokker totaal geen werk heeft gemaakt van de socialisatie met mensen en huiselijke geluiden. Toch wijzen de vrij recente aanvallen die je beschrijft niet direct in die richting.

Om wat meer duidelijkheid te geven over mijn kat Berlioz:

Hij kwam op 4 maanden bij ons, al gecastreerd. Al snel merkten we dat hij erg nerveus was, het type dat overal bang voor is en schrikt van elk geluidje. Hij heeft altijd heel veel gemiaauwd (ver van de rasomschrijving die Ragdolls omschrijft als "rustig"), alsof hij constant iets nodig had. Als hij dat doet probeer ik te begrijpen wat hij wil (heeft hij honger? Wil hij spelen?), maar vaak snap ik het gewoon niet, wat me erg frustreert.

Hij heeft de neiging om zich enorm te krabben (ook dat is er al van het begin af aan), tot het punt dat hij zichzelf er regelmatig mee verwondt. De dierenarts denkt dat het door nervositeit is en/of allergieën, dus we geven hem speciaal voer dat zijn jeuk vermindert. Maar dat weerhoudt hem er niet van om zichzelf regelmatig te verwonden, dus in periodes dat hij zich te veel krabt hebben we de gewoonte om een Feliway-stekker te gebruiken, wat over het algemeen wat helpt. Hij heeft ook een soort dwanghandeling: ineens schiet hij op zijn staart af om die te likken of erop te bijten, zonder dat we begrijpen waarom. 😕

Hij is heel speels en ontzettend energiek, een echte energiebom! We hebben thuis veel verschillende speeltjes, zodat we regelmatig kunnen wisselen. Ik werk thuis, dus ik ben altijd aanwezig en geef hem veel aandacht en liefde. Hij laat zich graag aaien (vooral door mij, bij mijn moeder is het eerder zeldzaam), maar komt niet op schoot. Hij slaapt bijna altijd bij me en volgt me overal, en begint te janken voor de deur als ik naar het toilet ga.

Het agressieve gedrag is rond zijn 3e jaar heel geleidelijk ontstaan, altijd gericht op mijn moeder. Het gaat om aanvallen die eerst alleen 's avonds plaatsvonden, maar nu ook 's ochtends. Mijn moeder zit bijvoorbeeld aan haar bureau te werken: hij komt haar in de kuiten bijten, soms echt hard, en wordt dan opgefokt (schorre miauw, slaande staart, platliggende oren, wijde pupillen) en lijkt op haar te willen springen. Ik moet tussenkomen om hem te kalmeren, tot het punt dat mijn moeder nu bang is om alleen met hem te zijn.

Hij heeft mij maar één keer aangevallen, 's ochtends, nadat hij mijn moeder te pakken had genomen. Ik herkende hem niet meer, hij leek helemaal door het lint te gaan en ik moest hem op het balkon opsluiten om hem tot bedaren te brengen... Ik was die keer echt bang, voor mezelf maar vooral voor hem — wat is er toch met hem aan de hand?

@Ulalie: Vreemd, tegen ons is juist het tegenovergestelde gezegd :(

@Lyzzza: Hij was al gecastreerd toen hij bij ons kwam, met 4 maanden. Het verbaasde me dat hij al zo jong geholpen was, maar we besloten om erop te vertrouwen... nu begin ik me toch wel dingen af te vragen. Hij is altijd al bang geweest, angstig zelfs, en hij miauwt heel veel, al vanaf het begin.

De agressie begon ongeveer 6 maanden geleden, heel geleidelijk. Eerst viel hij mijn moeder 's avonds een keer per maand aan, daarna elke week... nu is het dagelijkse kost. Na 21:00 uur kan ze niet meer door het huis lopen zonder dat hij haar aanvalt. En dat terwijl hij altijd eten heeft staan... de dierenarts adviseerde ons om een Feliway-verdamper te gebruiken en een maand lang homeopathie te proberen. We zijn nu bijna twee weken verder en zijn gedrag is nog steeds niet verbeterd. :( Begin volgende week gaan we weer terug naar de dierenarts.

Hoi!

Is die kat van je gecastreerd?

Is hij altijd al agressief geweest? Hij is tenslotte al 4 jaar oud, en je hebt hem waarschijnlijk in huis genomen toen hij 3 maanden was.

Heb je hem al eens laten nakijken door de dierenarts? Misschien heeft hij wel ergens last van?

"Wanneer een kat die normaal gesproken knuffelig en lief is plotseling agressief en gewelddadig wordt tegenover zijn baasje, noemen we dit gedrag het tijgersyndroom. Het dier wordt bijna onherkenbaar en kan zelfs gevaarlijk worden. Hoewel de oorzaken uiteenlopen, is de link met honger vaak de belangrijkste factor."

https://jardinage.lemonde.fr/dossier-2192-syndrome-tigre-chat.html

Ik hoor het graag van je,

Liza

Deze reacties bevestigen eigenlijk alleen maar wat mij werd verteld toen ik op zoek was naar een Ragdoll of een Heilige Birmaan voordat ik aan mijn Perzen begon: dat de Ragdoll agressief kan zijn. Ik dacht altijd dat het dé 'lappenpop' onder de katten was, dus ik was echt verbaasd, maar ik heb een fokker gekend die me dit ook bevestigde. Het zijn onafhankelijke katten die er niet van houden om geaaid te worden. Dat moet je dan maar respecteren en genoegen nemen met hun aanwezigheid bij je in de buurt, maar het blijft wel een beetje frustrerend.

Wat zo misleidend is, is dat ze zogenaamd bekend staan als katten die je probleemloos kunt hanteren, maar blijkbaar is dat dus niet bij elke kat het geval.

Al moeten we misschien ook weer niet generaliseren; het zal volgens mij ook heel erg van de bloedlijnen afhangen.

Hallo,

Ik heb een ragdoll van 4 jaar die steeds agressiever wordt: hij valt mijn moeder nu dagelijks aan, zowel 's ochtends als 's avonds. Hij springt tegen haar benen op, miauwt heel schor terwijl hij hard met zijn staart zwiept en zijn oortjes plat in zijn nek legt...

Het is een katertje dat niet echt van knuffelen houdt (al heeft hij gedurende de dag wel regelmatig zijn lieve momentjes), hij is erg angstig en miauwt aan één stuk door. Hij gedraagt zich vreemd tegenover soortgenoten: hij wil er per se naartoe, rent zelfs achter vreemde katten aan, maar zonder agressie: hij wil ze vooral besnuffelen en in hun achterpootjes bijten, zonder te blazen of andere normale tekenen van agressie. De andere katten weten niet zo goed hoe ze met hem om moeten gaan. :(

De fokker reageert niet, ik stuur haar mails en laat berichten achter op haar telefoon. Ik begin te twijfelen of ze wel serieus is en ik ben heel bang dat mijn ragdoll niet goed gesocialiseerd is. Jullie berichten hierboven hebben me echt aan het denken gezet; zou het kunnen dat we dezelfde fokker hebben? Ik twijfel of ik de naam van de cattery hier moet noemen, want dat zou natuurlijk slechte reclame zijn, terwijl ik niet 100% zeker weet of het probleem wel bij haar ligt...

Ik hoop dat ik hier wat hulp kan krijgen, want ik maak me zorgen om mijn kat en om mijn moeder, die er echt helemaal doorheen zit.