Ik pas momenteel op de twee poezen van een kennis. Hij heeft eerst Thétis tweeënhalf jaar geleden uit het asiel geadopteerd en onlangs Framboise, die ook uit het asiel komt.
Als ik alleen op Thétis pas, zit ze lekker in haar vel, slaapt ze bij me (meestal op mijn arm, dicht bij mijn gezicht), spint ze volop, komt ze overdag bij me zitten, zoekt ze contact, wrijft ze tegen me aan, wast ze mijn gezicht, geeft ze "kopjes" en "praat" ze veel (ja, ik geef altijd antwoord).
Nu haar "zusje" erbij is, herken ik Thétis niet meer terug: ik krijg een ongebruikelijke radiostilte, ze is bijna onzichtbaar, ontwijkt me en zoekt totaal geen contact. Ze plast buiten de kattenbak (ze hebben er elk één) in de gang, bij de voordeur, op het aanrecht... Ze slaapt onder het bed en probeert niet bij me in de buurt te komen. Ze blaast ook naar Framboise.
Framboise komt wel op mijn bureau slapen, is nieuwsgierig, komt om knuffels vragen, en ze hebben elk hun eigen voerbakje en waterbak. Als ik een snoepje geef, geef ik ze dat aan allebei tegelijk.
Je moet weten dat Thétis zelfs thuis, sinds de komst van Framboise, buiten de bak plast (ik vermoed uit onvrede).
Beide poezen zijn erg aanhalig en liefdevol, maar waar Framboise nieuwsgierig en speels is, is Thétis altijd heel wantrouwig of zelfs angstig geweest. Hun baasje laat ze niet naar buiten (hij heeft een nare ervaring gehad met een vorige kat en is te bang voor zijn meiden). Framboise maakt het niets uit, maar Thétis probeert altijd te ontsnappen om op ontdekkingstocht te gaan, belust op vrijheid en avontuur.
