Hoi allemaal,
Ik ben Bérangère, 35 jaar, getrouwd en ik heb drie kinderen. Ik werk als boekhouder bij een klein mkb-bedrijf in de Drôme en we wonen in de Ardèche (op de grens... om het zo maar te zeggen!)
Ik ben van jongs af aan al een enorme kattenliefhebber en ik zou heel graag mijn droom willen waarmaken: een eigen cattery beginnen.
Dit idee spookt al heel lang door mijn hoofd, maar door het leven moesten we prioriteiten stellen: een huis dat niet geschikt was, de geboorte van een tweeling, gezondheidsproblemen, verhuizing, bouwplannen... De grillen van het leven, zullen we maar zeggen!!
Ik hou van katten, maar vooral van raskatten, katten met een duidelijk type, aanhankelijke katten, de zogenaamde 'hond-katten'.
Ik heb al twee MAINE COONS gehad en ik ben echt verliefd geworden op dit ras:
1 gecastreerde kater, een Red Blotched Tabby die F’Garfield heette. Het was een schat van een kat: knuffelig, bescheiden, rustig en hij kwam als je hem riep... Helaas hebben we hem vorig jaar moeten laten inslapen omdat hij ernstig nierfalen had... hij was opgegeven en had veel pijn!! Kortom... hartverscheurend.
1 gesteriliseerde poes, een Black Silver Blotched Tabby en Wit Tortie, Idylle. Ze is onlangs verdwenen; we hebben haar per ongeluk naar buiten laten glippen en dat is nu vijf weken geleden... Ik kan mezelf wel voor de kop slaan... ik weet niet of haar iets is overkomen of dat iemand haar heeft gestolen... Ik heb iedereen ingelicht: buren, de gemeente, de dierenarts, de politie, Amivedi/PetAlert... maar niets!! Ik heb de hele buurt en het dorp afgezocht, we hebben flyers in de brievenbussen gedaan... Ik ben er kapot van en voel me ontzettend schuldig. Het feit dat ik niet weet of ik haar snuitje ooit nog zal zien... maakt me doodziek!
Nu heb ik mijn katten niet meer en ik ben doodongelukkig. Ik twijfel tussen hoop, schuldgevoel, het gemis en de drang om een nieuwe kat te nemen. Ik denk dat ik nog even geduld moet hebben... misschien brengt een gelukstreffer mijn prinsesje Idylle nog bij me terug...