Hoe socialiseer je een wild kitten van 3 maanden oud?

Hoi,

Geen paniek, er is nog niks verloren. Er wordt gezegd dat ze tot ze 7 maanden oud zijn nog tam gemaakt kunnen worden. Ik heb er zelf drie gevangen die in het bos leefden (de moeder was daar gedumpt en is daar bevallen...).

Met de twee kittens was het niet makkelijk; ze waren al 7 maanden toen ik ze eindelijk kon vangen.

Spelen heeft het jonge vrouwtje het meest geholpen, maar bij het mannetje duurde het wel 8 maanden voordat het beter ging. Hij wilde niet dat we in de buurt kwamen en hield zich schuil in een onbereikbaar hoekje. Hij wilde ook de kamer waar hij zat absoluut niet uit.

Uiteindelijk zijn we verhuisd en wat hem het meest hielp om ons te vertrouwen, was dat hij eindelijk onze andere katten kon zien. We merkten dat hij het reuze interessant vond om te zien hoe zij met ons knuffelden. Toen begon hij ze na te doen door "zogenaamd onopvallend" dichterbij te komen om "per ongeluk" geaaid te worden.

Dus als je andere katten hebt, raad ik je aan om via hen aan de kleine te laten zien dat je het goed met hem voorhebt. En anders: tja, geduld. Je zult hem (veel?) tijd moeten geven. Hij moet sowieso eerst nog wennen aan zijn nieuwe omgeving.

Verder helpen kleine gebaren, zoals wat snoepjes of een dekentje in een kartonnen doos zodat hij zich veilig voelt.

Zelf gaf ik hem telkens een snoepje als hij me zijn voorhoofd liet aaien.

Voor bezoekjes aan de dierenarts leenden we een dwangkooi bij de praktijk om hem daar direct in te krijgen. Die brachten we dan naderhand weer terug. Natuurlijk konden ze hem zo alleen prikjes geven en hem niet echt uitgebreid onderzoeken, maar hij was zo wild dat we geen andere keuze hadden.

Inderdaad, het verleden van een kat voor de adoptie verklaart vaak een hoop van haar gedrag en karakter. Ik heb altijd gedacht dat ons poesje door mensen is mishandeld, gezien hoe doodsbang ze in het begin was. Het was meer dan alleen maar angst. Ik had het in mijn bericht niet over de dierenarts gehad, maar het was ondenkbaar om haar daarheen te brengen zolang haar simpelweg optillen haar al volledig in shock bracht; ze had enorm veel stress en wilde alleen maar vluchten. Door haar steeds heel voorzichtig een klein stukje van de grond te tillen (niet meer dan 20 cm) en haar een kusje te geven, is het gelukt om haar wat minder te laten panikeren. Drie weken geleden voelde ze zich niet lekker, dus hebben we de knoop doorgehakt en een afspraak gemaakt. We hadden er echt buikpijn van, zo bang was ze in haar reismandje, en bij de dierenarts was haar gemiauw hartverscheurend... Hij heeft haar kunnen chippen, maar ze had koorts, dus de inentingen konden niet doorgaan (nieuwe afspraak over 2 weken). Bij thuiskomst heeft ze de hele middag onder de trap gezeten en ze is zeker twee weken wantrouwig gebleven. De eerste keer lukte het door haar te verrassen, maar in maart zal het waarschijnlijk een stuk lastiger worden. Zolang we niet naar de dierenarts konden, hebben we haar elke drie maanden zelf ontwormd en behandeld tegen vlooien. Net als jouw katje speelt zij ook niet (we hebben echt alles geprobeerd, maar niets werkt). Ze komt af en toe bij ons op bed liggen, tussen ons in, om zich te wassen. Dat duurt dan zo'n 10 tot 15 minuten en dan gaat ze weer weg. Maar als we haar proberen te aaien, gaat ze meteen van bed af. We hoopten dat ze stap voor stap wat aanhankelijker zou worden, maar helaas. Als ik op de grond ga zitten, komt ze wel bij me zitten, maar altijd op een meter afstand... maar ze is echt te schattig.

Manda & Greg, jullie hebben weken de tijd om haar beetje bij beetje te zien vooruitgaan.

Mooi verhaal Toukannie 👌

De persoonlijkheid van de kat en zijn achtergrond vóórdat hij begon te veranderen, tellen ook zwaar mee, ongeacht zijn leeftijd.

Elke kat die gesocialiseerd moet worden is uniek.

Mijn twee "wilde" katten, die al een flink eind volwassen waren, zijn enorm vooruitgegaan. De een sneller dan de ander, maar met een ander eindresultaat: de meest schuwe, die geen toenadering, beweging in zijn richting of laat staan aanraking verdroeg, slaapt nu op mijn bed en komt naast me zitten zodra ik ga zitten om te lezen, vragend om aaitjes... (Ti'cha).

De andere moet al wel mensen gekend hebben, want aaitjes over zijn kop werden al snel geaccepteerd, maar hij komt nooit naar boven en speelt ook nooit.

Het duurde ook maanden voordat ze zich op hun gemak voelden in huis, ook al konden ze via het kattenluikje gaan en staan waar ze wilden.

De dierenarts moet wel gewaarschuwd worden en weten hoe je met dit soort katten om moet gaan, anders loopt het bezoek verkeerd af. Ik heb dat zelf meegemaakt bij degene die hem nota bene had gecastreerd, maar er geen rekening mee hield. Thuis een schat van een kat, in de kliniek een tijger. Ik ben van dierenarts veranderd.

Aan de andere kant gedroegen een paar kittens die bij mensen thuis geboren waren maar zonder direct contact voordat ze 2 maanden oud waren, en die ik heb gehouden, zich heel normaal bij de dierenarts. Alleen als er vreemden over de vloer kwamen, lieten ze zich niet zien zolang die er waren. Behalve bij uitzonderingen of mishandeling is de nabijheid van mensen, zelfs van een afstandje, een pluspunt voor later.

@ Manda & Greg : geduld..... geduld...😎

Hoi,

Het toverwoord is geduld, geduld en nog eens geduld...

Twee jaar geleden zijn we naar een huis op het platteland verhuisd. De vorige eigenaar vertelde ons dat hij al een tijdje een jong poesje van een maand of 9 à 10 voerde, die totaal verwilderd en onbenaderbaar was. Zodra we verhuisd waren kwam ze langs, vel over been en hartstikke uitgehongerd. We hebben haar toen buiten gevoerd en bleven op een flinke afstand, zodat ze zonder stress kon eten. Ze gaf geen kik, was constant op haar hoede, at en rende dan meteen weer weg... Binnen een weekje mocht mijn man dichterbij komen en haar een paar aaitjes geven terwijl ze at, maar echt alleen hij. Pas na een maand mocht ik dat ook. Het duurde 4 maanden voordat ze in de keuken wilde eten en een paar uurtjes per dag in een mandje kwam liggen... Pas na 9 maanden hoorden we haar stem (sindsdien is het een echte kletskous...). En nog eens 4 maanden later besloot ze 's nachts in huis te slapen... Ze had een kattenbak op een rustig plekje tot haar beschikking waar ze nooit naar omkeek of in de buurt kwam... totdat ze van de ene op de andere dag besloot hem wel te gebruiken (ik ben een maand lang elke ochtend bij de eerste miauw opgestaan zodat ze naar buiten kon voor haar behoefte, omdat we geen kattenluikje konden plaatsen). Nu, 2 jaar later, woont ze bij ons, maar ze blijft nog steeds heel erg schuw (ze vlucht onder de trap zodra er bezoek is). Ze houdt niet echt van contact (een paar aaitjes, maar niet meer dan dat) en ze weigert om opgetild te worden of op schoot te zitten; dan raakt ze in de stress en in paniek, zelfs na 2 jaar. Aan de andere kant zoekt ze wel onze aanwezigheid op, maar altijd op de reglementaire meter afstand. Ze geeft kopjes, kletst, koert en spint volop... Kortom, we hebben elkaar getemd, met veel geduld... Onze poes was al volwassen en het is ons gelukt, dus bij een veel jonger beestje zou het minder lang moeten duren... Succes, want het is het echt waard.

In mijn socialisatieruimte had ik de poot van het bed omhoog gezet door er een stoel onder te klemmen, zodat de kat niet meer op een onbereikbare plek kon gaan zitten... maar dat bed werd natuurlijk niet gebruikt.

Je moet op haar hoogte blijven om haar te benaderen; daarom is op de grond gaan zitten zo effectief. Ze moet eraan wennen om vlakbij je te eten. Praat tegen haar en maak geen onverwachte of snelle bewegingen; hetzelfde geldt voor de "speelhengel", beweeg deze heel langzaam (er zitten nu katjes aan sommige bomen, dat is heel leuk speelmateriaal).

Probeer haar voorzichtig aan te raken met dat stokje.

Het klopt dat zolang een kat nog wild is, hij bang is voor je blik. Maar als ze eenmaal gesocialiseerd zijn, kijken ze je meestal recht in de ogen aan en "praten" ze tegen je 😉

Ik heb zelf ook een schildpadje, Cassie, maar zij is nooit wild geweest (ik heb een kleine samenvatting op haar pagina gezet).

Wanneer een kat een Angora is, moet hij zijn hele leven lang geborsteld worden om klitten te voorkomen, dus het is voor jou eigenlijk wel fijn dat ze kortharig is. 👌

Eerst het spel, dan het aanraken, het aaien, het spinnen... dat komt vanzelf, je moet geduldig blijven.

Liza

Bedankt voor je antwoord.

Het is geen Angora, maar een cyperse schildpadpoes.

Dat idee van die tak is best goed. We hebben het geprobeerd met hengelspeeltjes, maar daar is ze bang voor.

Dus waarom inderdaad niet iets van buiten proberen?

Laten we zeggen dat ze op dit moment nog niet echt in de stemming is om te spelen. Zodra we in de buurt komen, vlucht ze naar een andere schuilplek.

Ze zit de hele tijd onder het bed en is onbereikbaar. Soms zit ze achter het gordijn, maar zodra we dichterbij komen, schiet ze meteen weer onder het bed.

Klopt het trouwens dat je haar beter niet direct aan kunt kijken?

Dankjewel 😊

Hoi!

Ik heb al heel wat verwilderde kittens tam gemaakt en omdat ik een kamer over heb in huis, heb ik daar een socialisatieruimte van gemaakt.👌 Dat was echt nodig, want ik heb ook weleens gehad dat er eentje achter een tussenwandje in de keuken was gekropen, via het gat van de leidingen onder de gootsteen...

Meestal duurt het een weekje om ze aan jou en aan aanrakingen te laten wennen (dat gaat best snel). Aangezien die van jou in de woonkamer zit, is dat ook prima: ga gewoon op de grond zitten als ze eet en praat veel tegen haar. Een takje met een blaadje eraan werkt vaak heel goed als speeltje; als ze het met haar ogen volgt, trek je het langzaam naar je toe. Doe dit zo vaak mogelijk. Laat in deze periode het voer niet de hele dag staan, zodat ze gemotiveerd is om naar jou toe te komen om te eten.

Katten vinden het vaak fijn om op je uitgestrekte benen te liggen. Dat is een goede manier om haar te laten wennen aan aanrakingen op haar buik (zodra ze aaien eenmaal accepteert).

Ik denk dat het nog te vroeg was voor de dierenarts; ze moet je eerst echt als haar 'moeder' accepteren.

Het is heel belangrijk dat je haar zelf veel hanteert, want als ze wild blijft, blijf je in de toekomst problemen houden. Het is toch geen Angora, hoop ik?

Als ze 2 maanden was geweest, had je alle tijd gehad, maar met 3,5 maand moet je haar echt met spoed socialiseren (door de contactmomenten flink op te schroeven, zoals ik hierboven al zei).

Liza

Dank je wel!

De diffuser staat op z'n plek 😊

Fijne dag nog!

Goedenavond,

Als dit katje inderdaad drie maanden oud is, is de situatie zeker niet hopeloos.

Twee regels:

- geduld

- forceer het katje nooit

Met andere woorden: laat hem lekker zijn eigen gang gaan, zo lang als nodig is. Probeer hem niet te aaien of op te tillen. Hij moet eerst wennen aan jou en aan zijn nieuwe omgeving.

Dat de kattenbak wordt gebruikt is al een heel goed teken. Verander vooral niets (verplaats de bak niet en gebruik hetzelfde kattengrit).

Om haar aan je te laten wennen: blijf haar gewoon een beetje negeren, terwijl je je normale ding doet in dezelfde kamer.

Geef haar gerust wat natvoer om een band op te bouwen. Je kunt ook proberen te spelen met een touwtje of iets dergelijks.

Het vraagt veel doorzettingsvermogen, maar het komt wel goed.

Wat het miauwen betreft: dat komt vast door de stress en de nieuwe omgeving. Je kunt een verdamper zoals Feliway proberen, al is het resultaat niet gegarandeerd.

Dat zijn alvast wat tips!