Wanneer is het moment om mijn kat uit zijn lijden te verlossen?

Hoi allemaal, helaas zit ik nu in dezelfde situatie als jullie met mijn kleine Muscade van 9 jaar. Ze hoestte veel, was benauwd en was afgevallen. Afgelopen donderdag kregen we de diagnose: pleuravocht (vocht in de borstholte), waarschijnlijk door kanker omdat het vocht bloederig was en er een massa op haar luchtpijp drukt. Ze heeft een punctie gehad en krijgt nu plaspillen en antibiotica. Ik zie dat ze sneller ademt dan eerst en ze ligt veel met haar kopje omlaag, het breekt echt mijn hart. Aan de andere kant eet ze nog wel, wast ze zichzelf, speelt ze een beetje en komt ze nog steeds om knuffels vragen. Ik weet echt niet wat ik moet doen en ik ben doodsbang dat ze lijdt of dat ze stikt. Tegelijkertijd kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om haar nu al te laten inslapen om mezelf die angst te besparen, want ze geniet nog van haar kleine leventje, ook al is ze erg moe...

Hoi Coco,

Wat een naar bericht. Ik heb het gevoel dat je Garfield nu echt aan het einde is... Het gedrag dat je beschrijft wijst daar ook op. Zoals @Lebronzé al zegt: een kat klaagt niet, je moet zijn gedrag goed 'lezen' en dan DE beslissing nemen, de allermoeilijkste die er is.

Als het te zwaar voor je is om erbij te zijn, wat ik heel goed begrijp, is het fijn dat een vriendin aanbiedt om dit te doen. Ik denk echt dat je niet te lang meer moet wachten.

Heel veel sterkte. Dit zijn vreselijke momenten, maar helaas horen ze erbij. Het is de laatste daad van liefde die je je kat kunt bewijzen.

Het spijt me echt om dit te horen. Pijn is uiteindelijk datgene wat de vraag over het einde van het leven moet aanwakkeren, vooral omdat we allemaal weten dat dieren niet snel klagen.

Ik weet dat je je op dit soort momenten totaal verloren en leeg voelt. Ik wil je niet nog meer in de war brengen, dus ik herhaal alleen dat je dierenarts de enige is die je echt duidelijkheid kan geven over de exacte situatie. Maar soms moet je hem echt dwingen om een uitspraak te doen.

Vraag hem of je kat echt lijdt of dat hij "alleen maar" van zijn à propos is omdat hij merkt dat niet alles meer is zoals vroeger. Vraag hem ook hoe het zal gaan als je de natuur zijn gang laat gaan: zal Garfield gewoon in slaap vallen en niet meer wakker worden (een zachte dood), of wordt het juist een moeilijk einde?...

Hoe lang nog? (Dat is een lastige vraag voor hem, maar misschien kan hij inschatten hoe snel de toestand van Garfield is verslechterd sinds de vorige keer?)

Ik heb ergens het "geluk" dat ik nooit in jouw situatie heb gezeten. Mijn maatjes zijn allemaal plotseling overleden, waardoor ik voor een voldongen feit kwam te staan. Dat is uiteindelijk makkelijker te verwerken, omdat je toch niets meer kunt doen of beslissen.

Ik denk dat je in jouw geval, ondanks alle adviezen van de wereld, uiteindelijk toch alleen bent in het nemen en dragen van de beslissing. Daarom zeg ik je: of je nu meteen een besluit neemt of pas later als de situatie dat toelaat, het is sowieso de juiste beslissing.

Ik denk vanochtend aan je en hoop dat je geruststellend nieuws krijgt en dat er nog wat GOEDE tijd over is voor die kleine Garfield.

Wat dat laatste moment betreft: ik weet dat iedereen daar anders in staat, maar omdat ik het zelf onlangs heb meegemaakt (geen euthanasie, maar wel een "zachte" dood), had ik op dat moment nergens anders kunnen zijn.

Euthanasie is een mooie dood, als je dat zo kunt zeggen. Je doet het om een ander soort dood te voorkomen, en voor mij is dat een van de mooiste bewijzen van liefde. Ook al is je vriendin er om JOU te steunen op dit nare moment, ik denk dat het beter is als je er zelf bij bent. Voor je kat natuurlijk, maar ook voor jezelf, want anders blijf je je misschien nog lang afvragen of je wel de juiste beslissing hebt genomen. Maar doe vooral wat voor jou goed voelt, iedereen is anders. 🙄

Veel sterkte in de tussentijd.

Hoi allemaal,

Even een update na 3 weken.

De diagnose is inmiddels gesteld: hartfalen.

Ik heb de afgelopen maand alle emoties wel voorbij zien komen; van hoop tot weer diepe droefheid.

Tot nu toe leek Garfield geen pijn te hebben, maar ik denk dat dat nu wel zo is.

Hij zoekt meteen mijn schoot op zodra ik ga zitten, beweegt niet veel meer, eet bijna niets meer en vooral: hij spint bijna niet meer...

Ik weet dat ik hem moet laten gaan en niet egoïstisch mag zijn, maar het doet zo’n pijn om afscheid van hem te nemen, het is echt hartverscheurend.

Ik weet dat ik het zelf niet aan kan om erbij te zijn, maar een vriendin gaat met hem mee zodat hij op zijn laatste momenten niet alleen is.

Dat waren de laatste nieuwtjes.

Ik ga de dierenarts vanochtend bellen om het te bespreken.

Hoi nogmaals,

Bedankt voor de update. Met een vergroot hart kan hij nog een mooie tijd voor de boeg hebben, en dat waarschijnlijk zonder te lijden. Sommige katten reageren heel goed op de behandeling en leven nog jarenlang. En mocht hij ooit komen te overlijden door een hartstilstand, dan gaat dat heel snel en zonder pijn; dat is in ieder geval een schrale troost. Geniet tot die tijd nog lekker van elkaar!

Het moeilijkste voor mij was niet het inslapen zelf... ik zag dat echt als een verlossing voor hem. Maar de periode daarvóór heb ik het echt heel zwaar gehad. Ik was constant in tranen. Ik besefte dat ik hem moest laten gaan, dus ik wilde nog zoveel mogelijk tijd bij hem zijn, maar dat was zo ontzettend lastig. Weten dat je je laatste uurtjes samen doorbrengt... dat is echt een onbeschrijfelijke pijn.

Blijkbaar zijn er meer van ons die in hetzelfde schuitje zitten... het is ontzettend zwaar om ze te laten gaan, ik denk dat het een van de moeilijkste beslissingen is die je kunt nemen... maar ze zien lijden is gewoon onmogelijk 😔

Ik begrijp je helemaal, die van mij is een paar dagen geleden overleden en ik ben ontroostbaar. Maar ik wilde haar niet opnieuw een punctie laten ondergaan, met een opname van 48 uur... alleen om het een week later weer terug te zien komen... en ik kon haar zo niet laten lijden. In mijn geval waren het tumoren die dit veroorzaakten, maar ik weet dat als het om een hartprobleem gaat, het wel kan werken als het behandeld wordt. Maar dat betekent wel weer meer onderzoeken, je dierenarts zal je hierin het beste kunnen adviseren.