Mijn kat vertoont ineens heel ander gedrag naar mij toe...

Hoi.

Mijn kat is niet meer zoals vroeger tegenover mij.

Hij ontwijkt me, maar hij trekt juist veel meer naar mijn vriend toe.

Ik weet echt niet wat ik gedaan heb waardoor hij nu zo is geworden.

Mijn kat is niet ziek. Ze houdt me gewoon op afstand...

Eigenlijk had ik een kitten in huis genomen om me minder alleen te voelen en omdat ik van katten hou. Ik wist wel dat katten geen knuffelbeesten zijn en dat vind ik juist ook zo mooi aan ze. Maar als ik zie hoe onverschillig ze is, doet me dat pijn en tot mijn grote schaamte begin ik mijn vorige kat zelfs te missen... Maar goed, je neemt een kat niet voor jezelf, maar om ervoor te zorgen dat ze gelukkig zijn. Als ze haar eigen gang wil gaan, dan laat ik haar, want ik respecteer haar. Ik moet alleen steeds terugdenken aan hoe erg ze me nodig had toen ze nog klein was...

Ga maar, m'n mooie meid, leef je eigen leven ver weg van je dramaqueen-baasje... Sorry dat ik je zo verstik...

Ja, door jullie advies te volgen, kwam ik tot de conclusie dat het probleem niet echt bij mijn kat ligt, maar eerder bij mijzelf!!! Dus ik had besloten om het nog even aan te kijken, maar wel alert te blijven.

Hoewel ze nog steeds enorm onafhankelijk is, kwam ze me vanochtend een muisje brengen (gatver, maar ik heb haar uitgebreid bedankt. Nogmaals bedankt... 😉). Dat stelde me gerust over zowel haar gezondheid als onze band. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik me heel even afvroeg of dat cadeautje niet stiekem voor mijn man bedoeld was?!!!! 👎

Ik ga haar wat meer de ruimte geven, beloofd!

Maak je ook niet te druk, zoals ik hierboven al zei is het gewoon "voor de zekerheid". Maar als ze goed eet, netjes op de bak gaat en gewoon haar "normale" leventje leidt, is de kans klein dat de dierenarts iets zal vinden.

Wat betreft je vraag (dit komt uit wat ik gelezen heb en mijn eigen intuïtie, dus ik kan niet garanderen dat dit de volledige verklaring is): een kat in de natuur is zowel een jager als een prooidier. Als prooidier kan ze het zich niet veroorloven om zwakte te tonen. Wat wij interpreteren als "trots" is eigenlijk meer een instinctief verdedigingsmechanisme.

Maar je moet ook niet doorslaan en je bij elke gedragsverandering meteen overmatig zorgen maken. Het gaat erom dat je alert blijft en de juiste balans vindt tussen constante, onterechte bezorgdheid – wat uiteindelijk de band met je kat kan beschadigen – en de "het zal wel"-instelling die ik hier soms zie, waarbij mensen wachten tot hun kat er echt slecht aan toe is om... hier op het forum vragen te gaan stellen (in plaats van hun dierenarts te bellen).

Je zegt dat haar gedrag alweer is veranderd en dat ze weer naar je toe komt? Vergeet de dierenarts dan voor nu maar even. Voor mij is dat het bewijs dat het probleem inderdaad puur gedragsmatig was.

Allereerst heel erg bedankt voor jullie reacties, die me echt hebben geraakt.

Wat het bezoek aan de dierenarts betreft, ik vermoed dat dat er inderdaad van gaat komen. Ik probeerde het gewoon een keer een beetje uit te stellen, want ik heb — zoals jullie vast al door hebben (🙄) — de neiging om er als een speer naartoe te rennen bij het kleinste niesje, een oogje dat een beetje loopt of een roodheidje dat ik me op haar voetzooltje verbeeld heb (ik denk dat ik een echte nachtmerrie moet zijn voor een dierenarts).

Ik had gewoon het gevoel dat zij niet ziek was en dat het probleem eerder bij mij lag, want ik heb talloze keren gelezen dat katten, de hedonisten die ze zijn, ontzettend gevoelig zijn voor sfeer, rust opzoeken en op een holletje weglopen van alles wat hun behoefte aan rust verstoort!

Het is ook waar, zoals jullie beiden zeggen, dat ze groeit en altijd al zo nieuwsgierig en zelfstandig is geweest...

(Trouwens, Greylox, eerlijkheid hoeft zich niet te verontschuldigen, zeker niet als ze goedbedoeld is!)

Ik ga het speeltje op afstand proberen, ook al denk ik dat als je zo'n roofdier bent dat echte kleine prooidieren heeft leren kennen die je lekker kunt oppeuzelen, het een beetje is alsof je kauwgom kauwt terwijl je eigenlijk een mooi stukje zeebaars met venkel kunt hebben 😌!!!!

Haar wat meer vrijheid geven — ik geloof dat ik dat gewoon even hardop bevestigd moest horen!!!!!!

Ja, Tigresse, mijn panter is wel gesteriliseerd en kan dus niet drachtig zijn (ze is 2 jaar oud), en ja, je hebt het goed aangevoeld: het gaat momenteel niet zo goed met me. Het ging vandaag beter, en raar genoeg is ze net op mijn toetsenbord gaan liggen — na mijn vingers te hebben gelikt en lekker in mijn haar te hebben geknaagd, is ze in slaap gevallen.... Ik moet zeggen dat ik haar gisteren al inderdaad iets meer ruimte had gegeven, omdat ik aanvoelde dat ik haar aan het verstikken was...

Katten zijn zo complex en allemaal zo verschillend van elkaar...

Hoe dan ook, ik bel morgen de dierenarts, want ik wil niets missen mocht er toch iets aan de hand zijn... Ik moet alleen proberen mezelf ervan te weerhouden om te vragen haar meteen te zien, want de suggestie dat ze misschien ziek zou kunnen zijn — die jullie allebei hebben gemaakt — maakt me toch een beetje ongerust (ik wist niet, ondanks alles wat ik over katten heb gelezen, dat ze hun pijn verbergen... Weten jullie waarom?!)

Nogmaals bedankt voor jullie berichtjes 🙂

Hoi,

Is je poes gesteriliseerd? En hoe oud is ze?

Zo'n duidelijke verandering in gedrag kan verschillende dingen betekenen. Of ze is ziek (onderschat katten niet, ze kunnen hun pijn echt heel goed verbergen!), maar wat voor ziekte dat dan is, is lastig te zeggen (dat zou een dierenarts moeten bekijken). Of ze is drachtig (als ze tenminste niet gesteriliseerd is), want tijdens de dracht kan het gedrag van een poes totaal omslaan. Als ze van nature heel aanhankelijk is, kan ze juist angstig of agressief worden, en als ze normaal wat afstandelijk was, kan ze ineens een enorme plakpoet worden.

Het kan ook zijn dat je zelf even in een mindere periode zit en dat ze jouw stress aanvoelt. Dat komt wel eens voor, al zie je in dat geval vaker dat ze juist extra aanhankelijk worden in plaats van afstandelijk.

Of misschien wordt ze gewoon onafhankelijker omdat ze volwassen wordt. Ze groeit op en is niet meer dat kleine, speelse knuffelkitten; ze is hard op weg naar volwassenheid en gaat meer haar eigen gang.

Hoi,

Om te beginnen zou een bezoekje aan de dierenarts een goed idee zijn. Katten laten meestal niet merken dat ze pijn hebben; ik heb hier wel eens gelezen dat ze meesters zijn in het verbergen ervan. Een verandering in gedrag kan een teken zijn van een gezondheidsprobleem. Dus gewoon voor de zekerheid...

Maar goed, als we een medisch probleem even uitsluiten... en sorry dat ik zo direct ben, maar ik denk dat ze er behoefte aan heeft dat je haar wat meer de ruimte geeft.

Wat haar gedrag betreft heb je eigenlijk de antwoorden al in je vraag staan. Hoe meer ze je ontwijkt, hoe meer jij haar opzoekt, waardoor ze je nog meer ontwijkt en jij je weer meer gaat afvragen (en zij voelt jouw zenuwen). Je man vraagt niet om haar aandacht en daarom krijgt hij het juist wel. Zonder in "katten-seksisme" te willen vervallen :) , heb ik dit gedrag vaker gezien bij poezen dan bij katers (gebaseerd op een stuk of vijftien katten die ik in m'n leven heb gekend).

Met twee jaar is je kat nu echt volwassen (en het feit dat ze naar buiten gaat versterkt dat gevoel van onafhankelijkheid alleen maar, wat ik alleen maar goed vind voor haar :) ). Dat betekent niet dat ze je voor de rest van haar leven gaat negeren of dat het erger wordt. Ze is gewoon een beetje veranderd en wil nu liever zelf bepalen wanneer er contact is. Ik weet dat het lastig is om afscheid te nemen van die hele hechte band die je had en dat je vaak bang bent dat de band verbreekt als je haar negeert. Haar gedrag naar je man laat zien dat dat niet zo is. Ik zag vroeger hetzelfde bij mijn vader; hij was geen kattenfan (en heel rustig van karakter) en eindigde elke avond steevast met onze twee katten op zijn buik en benen, terwijl dat bij de rest van de familie nooit gebeurde (uiteindelijk was hij er supertrots op en is hij na verloop van tijd net zo'n grote kattengek geworden als zijn vrouw en kinderen ^^).

Dus, zet je eroverheen (je kunt het! :) ), "negeer" haar een tijdje en je zult zien dat ze vanzelf weer komt. Ondertussen kun je ook op andere manieren contact met haar maken:

De blik: als je haar blik kruist, knipper dan een paar keer heel langzaam met je ogen. Als ze terug knippert of wegkijkt, is de communicatie gelukt. Je hebt haar net verteld dat je haar vertrouwt (ik doe mijn ogen dicht, je zou me kunnen aanpakken, zie je, ik vertrouw je) en door weg te kijken of terug te knipperen antwoordt ze dat ze jou ook vertrouwt.

Spelen: ook al jaagt ze buiten al, niets houdt je tegen om haar regelmatig uit te nodigen om te spelen. Maar doe dat niet met je handen of voeten, gebruik liever een speeltje op afstand (zoals een hengeltje). Ten eerste is het leuk om haar in actie te zien en ten tweede laat je zien dat je geen prooi bent, maar een jachtpartner. Spelen is een heel goed middel om een band op te bouwen met katten.