Hoi,
Dit is vast een titel waar veel mensen van schrikken, maar ik trek het echt niet meer. We wonen nu al bijna 14 jaar samen met een Heilige Birmaan en ze heeft al zeker 4 banken en 4 fauteuils gesloopt, die allemaal naar de stort zijn gegaan. Ze plast er namelijk regelmatig op, en na een tijdje moet je het ding wel weggooien. We straffen haar niet, want we weten dat dat geen zin heeft. We houden de kattenbak goed schoon en we zijn ook al van grit gewisseld wanneer we dachten dat daar het probleem lag. Maar als je met z'n drieën in een stadsappartement van 60 vierkante meter woont en de enige leefruimte — die sinds corona ook nog eens je werkplek is — continu door je kat wordt bevuild, ja, dan wil je hem op een gegeven moment wel wat aandoen. Ik wil namelijk geen nieuwe bank meer kopen voordat ze dood is, dus ik kijk geen tv meer omdat die tegenover de bank staat. En als we een gezellig momentje willen, tja... dan gaan we maar in bed liggen, met die kat die dan bij ons komt plakken en soms zelfs haar behoefte op het bed doet... het is zó stressvol. Er is nierinsufficiëntie (nierfalen) vastgesteld, dus ze krijgt speciale brokjes en een laxerende pasta. Dat is het zo'n beetje. Ik vergeet nog te zeggen dat we daar ook eten, en als verantwoordelijke voor het gezin vraag ik me echt af wat die pluizenbol ons allemaal laat doormaken. Ik weet dat we het nooit over ons hart zullen verkrijgen om haar te laten inslapen, maar ik heb het onverdraaglijke gevoel dat ik nog ik weet niet hoeveel jaar 'veroordeeld' ben. Ik trek het niet meer, ik weet niet meer wat ik moet doen. Bedankt voor het luisteren en misschien kunnen jullie me helpen.
