Pleuravocht (vocht in de borstkas)

Hoi Coko77,

Bedankt voor je steun en je begrip. Ik wil je echt niet lastigvallen met mijn gepieker.

Je hebt gelijk, mijn poesje komt niet meer terug, maar ik heb het gevoel dat ik er verantwoordelijk voor ben, en dat is heel zwaar.

Ik heb er nu spijt van dat ik bepaalde vragen niet heb gesteld die op dat moment helaas niet in me opkwamen. Ik krijg het verloop van de diagnose niet meer goed op een rijtje.

Ik ben begonnen met het schrijven van een mail, maar ik weet niet of ik die wel moet sturen. Ik ben bang dat de dierenartsen mijn vragen en de bedoeling ervan niet zullen begrijpen. Ik weet niet meer wat ik het beste kan doen. Maar ik ben ook bang dat tijd alleen niet genoeg is om mijn schuldgevoel te laten slijten. Het enige wat ik weet, is dat ik me nog steeds even slecht voel en vooral dat mijn meisje niet meer terugkomt.

Nogmaals bedankt dat je de tijd neemt om mijn verhaal te lezen en te reageren.

Hoi Milaly. Je valt me absoluut niet lastig! Het is heel normaal dat je de behoefte hebt om erover te praten. Ik denk inderdaad dat het feit dat alles elkaar zo snel opvolgde en dat je geen moment rust hebt gehad om er even bij stil te staan, ervoor zorgt dat je nu overspoeld wordt door vragen en twijfels. Het is natuurlijk ontzettend heftig om van "er is niks ernstigs aan de hand" ineens naar "je kat is aan het einde van haar leven" te gaan. Dat is echt een schok! Als je het niet prettig vindt om een afspraak te maken, doe het dan inderdaad gewoon via de mail, zoals je al zei. Ik mag toch hopen dat deze dierenartsen begrijpen dat het moeilijk is om het een plekje te geven zolang er nog zoveel vragen openstaan. Wat ik nu ga zeggen klinkt misschien hard, maar je poesje is er niet meer en ze komt helaas niet terug, hoeveel pijn je jezelf ook doet door te blijven zoeken naar een verklaring voor deze oneerlijke en verdrietige situatie... Aarzel niet om me te schrijven, ik ben er voor je om je te steunen waar ik kan..

Hoi,

Bedankt voor je reactie. Ik hoop dat ik jullie niet te veel lastigval met mijn berichten. Je hebt inderdaad gelijk, het is niet goed dat ik mezelf zo gek maak met al dat gepieker. Toch probeer ik mezelf ervan te overtuigen en alles te accepteren wat de dierenarts me heeft gezegd. Ik herinner me haar laatste zin aan de telefoon nog: "dit is een poes die aan het einde van haar leven is"... en op dat moment heb ik geen seconde aan haar diagnose getwijfeld. Ik was zo geëmotioneerd door het nieuws dat mijn meisje niet meer gered kon worden en ik wilde niet dat ze zou lijden, dat was het enige waar ik aan dacht... Geen moment kwam het in me op dat ze het bij het verkeerde eind kon hebben. Ik weet niet waarom ik later aan alles ben gaan twijfelen. Misschien komt het door het enorme verschil met de eerste dierenarts, die nog heel geruststellend was: er is niets aan de hand, ze mag straks weer mee naar huis... en de volgende dag stort alles in en kunnen we niets meer doen. De klap is echt keihard aangekomen. Alles loopt nu door elkaar... Ik word overspoeld door twijfels en kan het niet meer helder zien. Ik heb het gevoel dat ik haar in de steek heb gelaten en daar heb ik elke dag zo’n verdriet van.

Ik heb er ook aan gedacht om contact op te nemen met de dierenarts, maar ik voel me daar niet prettig bij. Ik ben bang dat ze mijn vraag niet zal begrijpen of dat ze het ongepast zal vinden. Ik dacht er even aan om een mail te sturen naar beide dierenartsen, zodat ik ze niet stoor met een afspraak, puur om een duidelijk antwoord te krijgen over de volledige medische toestand van mijn poesje. Ik weet niet of dat een goed idee is. Denken jullie dat dit kan? Ik weet niet zeker of het me zal helpen, maar zoals je al zo treffend zei Coko77, ik moet inderdaad stoppen met mezelf zo te kwellen.

Nogmaals bedankt.

Ik kan je hier geen antwoord op geven omdat ik niet bekend ben met dit onderwerp, maar het advies dat ik je kan geven is om een gesprek aan te vragen bij de dierenarts. Zo kun je de resultaten van je onderzoek voorleggen en vragen of de dierenarts de genomen beslissingen heel gedetailleerd wil uitleggen. Ik hoop oprecht dat dit voor jou een deel van de oplossing zal zijn, want je moet jezelf echt niet langer op deze manier blijven pijnigen.

Goedenavond, morgen is het precies drie weken geleden dat ons poesje is overleden... We missen haar nog steeds evenveel. Wat ik nu vooral zo moeilijk vind, is dat ik de diagnose niet meer begrijp. Ik ben zelf op onderzoek uitgegaan en ik zag dat vochtophopingen ook andere oorzaken kunnen hebben dan alleen het hart of de nieren. Hoe kon de dierenarts deze diagnose stellen met alleen een röntgenfoto, zonder verder onderzoek te doen? Achteraf gezien zit het me ook dwars dat de eerste dierenarts zich helemaal geen zorgen maakte over haar nierfalen. Daarom vraag ik me af waarom we niet konden proberen om het vocht te behandelen... Ik weet eigenlijk niet meer wat ik met al deze informatie aan moet, ik snap de diagnose gewoon niet meer. Wat is jullie mening hierover, als buitenstaanders? Bedankt voor jullie hulp.

Lieve Milaly, ik hoop oprecht dat je weer wat rust zult vinden. De tijd zal inderdaad in je voordeel werken..

Hoi Coko77 en Yume,

Allereerst wil ik jullie bedanken voor jullie berichtjes. Bedankt dat je de tijd neemt om te reageren en je mening te geven, net als de anderen die als eerste reageerden. Echt bedankt voor jullie steun, het doet me heel goed om me gesteund te voelen.

Yume, ik begrijp je heel goed als je schrijft over je spijt wat betreft de laatste momenten van je kat, maar tegelijkertijd wilde je alles op alles zetten om hem te redden en dat is heel begrijpelijk. Je wilt vechten zodat ze het redden, en helaas kun je de uitslag niet van tevoren weten... Bij mij is het precies andersom, ik neem het mezelf kwalijk dat ik niets heb geprobeerd. Ik denk steeds: als we het wel hadden geprobeerd, had ze misschien nog een fijn leven kunnen hebben... maar dat zal ik nooit weten. Ik hoop dat ik er goed aan heb gedaan om de dierenarts te vertrouwen... Ik geloof dat je uiteindelijk, welke beslissing je ook neemt, er altijd aan gaat twijfelen. Het is echt zwaar.

Coko77, je hebt gelijk, we moeten proberen te denken aan de mooie momenten die onze katten hebben gehad, maar op dit moment lukt me dat nog niet. Ik hoop dat de tijd zal helpen.

Yume, inderdaad, iedereen gaat op zijn eigen manier om met verdriet. Dat is natuurlijk gewoon mijn eigen mening. Ik vind dat het blijven herhalen van de laatste momenten van je zieke kat totaal niet helpt om verder te komen in je rouwproces. Het is maar een klein deel van alles wat je samen hebt beleefd en ik vind dat je je kat beter kunt herinneren toen hij nog lekker fit en gezond was, in plaats van ziek en aan het einde van zijn leven.

Hoi, ik kan je verzekeren dat het schuldgevoel enorm is wanneer de dierenarts je adviseert om haar te laten inslapen, je liever nog even wilt wachten en de situatie dan zo snel verslechtert dat je alsnog met spoed naar de kliniek moet voor de euthanasie. Het is heel zwaar als die laatste dagen – waarin je merkte dat ze leed, maar toch nog hoopte op herstel – in je hoofd blijven hangen, in plaats van alle mooie momenten die jullie samen hebben beleefd. Stop met jezelf onnodig te kwellen; de dierenarts had geen enkele reden om euthanasie te adviseren als het niet echt nodig was. Het is volkomen normaal dat het verlies van je kat heel zwaar is, maar het heeft geen zin om je af te vragen wat er gebeurd zou zijn als je haar niet had laten gaan voordat ze echt begon te lijden.