Hoi allemaal 🙂 Precies een maand geleden hebben we een katje van 2 jaar geadopteerd bij het dierenasiel, die haar samen met een aantal andere katten van een terrein had gehaald.
Ze was net teruggekomen van een adoptante die haar na 3 dagen terugbracht omdat ze te angstig was (no comment…) We waren meteen weg van haar en besloten haar een tweede kans te geven.
Omdat ze nooit in een pleeggezin had gezeten, wist eigenlijk niemand in wat voor omgeving ze zich het meest op haar gemak zou voelen.
Toen ze bij ons aankwam, hing er al een week een Feliway-diffuser. We hebben haar krabpaal, eten en kattenbak in de woonkamer gezet, want daar komen we bijna nooit.
Ze kroop meteen in het huisje bovenin de krabpaal, waar ze de kamer kan observeren terwijl ze lekker verstopt zit. En na een maand is er eigenlijk niet veel veranderd.
Ze miauwt elke nacht, durft niet te eten, slapen, naar de wc te gaan of uit haar schuilplaats te komen als wij in dezelfde kamer zijn. Ze wacht heel vaak tot 's nachts om haar ding te doen, en kan een hele dag ophouden als dat betekent dat ze het risico vermijdt dat we haar overdag betrappen. We gaan haar af en toe opzoeken om tegen haar te praten en snoepjes voor haar schuilplaats te leggen (die ze pas opeet als we weg zijn). Sinds twee dagen probeer ik haar voorzichtig te aaien, wat ze min of meer lijkt te waarderen — ze ademt in ieder geval vrij rustig, wat al vooruitgang is ten opzichte van vroeger — maar ik moet mijn hoofd op haar hoogte brengen, anders slaat de paniek toe.
Ze is constant op zoek naar nieuwe schuilplekken in het appartement zodat we haar niet vinden en ze met rust gelaten wordt. Ik weet dus niet of het een goed idee is om haar steeds op te zoeken. Maar tegelijkertijd hebben we het gevoel dat ze mensen te erg haat om zelf de eerste stap te zetten, dus we weten een beetje niet wat we moeten doen. We weten dat het socialiseren van een angstige kat een lang proces is, en we doen ons best om haar op haar gemak te stellen en haar de tijd te geven om te wennen.
We hebben twee weken een supervriendelijke kat in huis gehad en die twee konden het prima met elkaar vinden. Hij deed zijn werk geweldig om haar te ontspannen — hij probeerde haar altijd in haar schuilplek op te zoeken, plaagde haar een beetje, volgde haar overal en riep haar vaak. We hoopten dat dit haar wat losser zou maken, maar ze wachtte nog steeds tot 's nachts om met hem om te gaan. En helaas kunnen we ons geen tweede kat veroorloven…
Kortom, we zijn een beetje bang dat ze nooit van de aanwezigheid van mensen zal kunnen genieten. Het is niet makkelijk om haar dagelijks zo angstig en ongelukkig te zien 😔
Hebben jullie weleens een angstige volwassen kat geadopteerd?
Ik lees graag ervaringen hierover, om te weten of we het goed aanpakken of juist totaal verkeerd bezig zijn ^^
PS: sorry voor de lap tekst!
