We kunnen geen hond nemen: hoe maak ik haar dat duidelijk?

Voor mij is 6 uur achter elkaar niet zo bizar, maar dat is ook maar mijn mening. Pas vanaf 8 uur vind ik dat je een dag in tweeën moet splitsen. Sommigen komen dan aanzetten met het argument dat een pup elke 2 uur naar buiten moet, maar ik denk dat er een verschil is tussen mooie theorieën en de praktijk. Mijn hond ging echt niet elke 2 uur naar buiten toen hij klein was; het leven loopt nou eenmaal zo dat ik soms langer dan 2 uur weg was en ik wilde zelf ook weleens slapen. Dat heeft mijn pup er niet van weerhouden om met 4 à 5 maanden zindelijk te zijn. Natuurlijk gebeuren er wel eens ongelukjes, maar dan ruim je het op en klaar is Kees. Die 2 uur hield ik alleen aan als ik zelf thuis was om ongelukjes te voorkomen.

Een werkdag is minimaal 7 uur en het merendeel van de mensen heeft gewoon werktijden van 8:00 tot 17:00 met een lunchpauze van een uur of twee. Niet langer dan 4 uur van huis zijn is prima voor mensen met onregelmatige diensten (wat ook niet altijd fijn is afhankelijk van de tijden), mensen met een parttime baan of gepensioneerden, maar in de realiteit staan we daar heel ver vandaan.

Om @Emla te beantwoorden: we willen graag een kindje en dat is ook precies wat ik denk. Ik weet dat de komst van een baby je leven behoorlijk op z'n kop zet en dat het ontzettend veel tijd kost. Dus met een baby én een hond om voor te zorgen, uit te laten, enz. lijkt het me niet ideaal. Het zou, zoals je al zei, beter zijn om pas een hond te nemen als het kind wat groter is, zodat ze samen kunnen opgroeien en het kind ook kan meehelpen.

Dat dacht ik dus ook: als ze echt zo van honden houdt, kunnen we ons misschien aanmelden als vrijwilliger om bijvoorbeeld op zondag met asielhonden te wandelen (dat is wel een opgave hoor, want de zondag is bij mij heilig) haha. Ik denk dat ze diep van binnen ook wel weet dat een hond niet gelukkig zou worden met onze levensstijl. Bovendien heb ik wat onderzoek gedaan en ze wil van die "sportieve" rassen zoals een labrador of een Australische herder, dus voor mij is het echt een no-go.. En wat je zegt over een reden voor een breuk, oké, maar zelfs na een breuk zou ze er met haar uren en levensstijl niet voor kunnen zorgen. Het gaat om het geluk van het dier boven ons eigen geluk, vind ik...

Hoi,

Omdat ik in een vergelijkbare situatie heb gezeten als je vrouw, kan ik je niet echt vertellen hoe je je standpunt moet beargumenteren – ook al is dat, laten we eerlijk zijn, hartstikke redelijk. Maar je vrouw wil zo ontzettend graag een hond, dat ze waarschijnlijk niet echt naar je luistert. Misschien kun je haar voorstellen om eerst eens een tijdje op een hond te passen.

Voor mij was dat destijds ruim voldoende, totdat ik eindelijk echt zelf een hond kon adopteren. Ik heb toen wel gemerkt dat het dagelijks leven met een hond behoorlijk pittig is: als je werkt, als de hond ziek is en je vrij moet nemen voor de dierenarts, of als je zelf niet fit bent en er toch uit moet om te wandelen en hem te vermaken. En dan had ik nog het geluk dat de hond mee naar mijn werk mocht en dat we buitenaf woonden.

De taak van mijn man bestond vooral uit vertroetelen en af en toe mee gaan wandelen! Maar hij vond het in ieder geval geweldig om een hond te hebben en nu we "Célia" hebben, zorgt hij net zo goed voor haar als ik. Maar zelfs nu we gepensioneerd zijn, houdt Célia ons de hele dag bezig; we wandelen drie uur per dag en doen daarnaast nog allerlei hondenspelletjes.

We hebben de eerste twee jaar ook veel zorgen gehad omdat onze kleine meid erg ziek was (door een zwak immuunsysteem). Daar sta je niet bij stil als je dolgraag een maatje in huis wilt halen. Dat zou dus ook een argument kunnen zijn. Veel succes.

@Docline het is zeker anders of het om een jong stel gaat of een stel dat al jaren samen is. Maar eerlijk gezegd blijft het voor mij, zelfs na al die jaren, een reden om de relatie te verbreken.

Het hangt er natuurlijk wel vanaf hoe graag je een hond wilt. Voor mij is het net zoiets als wanneer de één kinderen wil en de ander niet; zelfs na jaren is dat een reden voor een breuk. Het is gewoon een te belangrijk onderwerp.

In dit geval wil zij een hond, en hij wil er ook wel een, maar nu nog niet. Je moet dan echt onderhandelen over een compromis wat betreft de termijn.

Het is een heel ander verhaal bij een stel dat al langer samen is dan bij een nieuw stel waarbij één van de twee een hond heeft of wil.

Maar je kunt ook een bijzondere band opbouwen met asielhonden die je als vrijwilliger uitlaat. Je kunt prima van honden houden en ze helpen zonder er zelf eentje te hebben.

Ik ben het niet echt met je eens Emla. Mijn ouders hadden de hond al lang voordat de kinderen er waren en alles is prima gegaan, zowel voor de hond als voor de kinderen.

De hond werd niet aan de kant geschoven bij de komst van het eerste kind, en het kind heeft geleerd om de hond te respecteren.

Je hoeft de hond echt niet op de tweede plaats te zetten als de baby er is. Het is gewoon een verandering van ritme, net zoals je ritme verandert na een scheiding, een nieuwe baan, een verhuizing, enzovoort...

Mijn neef heeft net een baby gekregen terwijl hij zijn hond al een paar jaar heeft en dat gaat prima. Mijn andere neef krijgt over een paar maanden een baby en hij heeft ook al een hond.

Natuurlijk kun je de voorkeur geven aan een bepaalde volgorde, maar dat betekent niet dat een andere volgorde verkeerd is. Het is vooral een heel persoonlijke keuze.

Wat betreft het onderwerp van de post: voor mij zou het een reden zijn om de relatie te verbreken als ik iemand zou ontmoeten die me tegenhoudt om een hond te nemen. Maar ik heb een lastig karakter 😅

Persoonlijk denk ik dat als je gaat voor het plaatje van een huis, kinderen, een hond en een kat, de hond beter niet vóór de kinderen kan komen.

Als je een hond neemt voordat je kinderen hebt, geef je hem een bepaald ritme en veel aandacht. Maar zodra de baby er is, staat de wereld van de hond op zijn kop. En tegen de tijd dat het kind groter wordt, is de hond alweer een dagje ouder en heeft hij niet altijd meer het nodige geduld...

Als je de hond pas daarna neemt, rolt hij er meteen in. En als de kinderen dan ook nog eens groot genoeg zijn, zijn ze geweldige speelmaatjes. Het is voor kinderen een fantastische ervaring om met een hond op te groeien.

Ze is gevoelig voor haar eigen jeupherinneringen, dus ze zou ook moeten begrijpen hoe prachtig het voor een kind is om een hond in huis te verwelkomen.

Maar goed, als jullie helemaal geen kinderen willen, gaat mijn hele verhaal natuurlijk niet op 😅.

Bedankt voor al jullie reacties. Om je vraag te beantwoorden: nee, we hebben geen kinderen. In de toekomst zie ik mezelf best wel een hond hebben, maar nu nog even niet. Ik ken haar en ik weet dat ze in het begin echt wel braaf zal gaan wandelen, maar dat het na een tijdje op mij aankomt. Dat zou ik best kunnen doen hoor, maar zoals ik al zei heb ik geen zin in de verplichtingen van een dier waar ik (op dit moment) niet om gevraagd heb. Ik snap best dat ze weer een dier om zich heen wil waar ze mee is opgegroeid, maar ze beseft niet helemaal wat daar allemaal bij komt kijken. Ik wil ook niet dat dit een reden wordt om uit elkaar te gaan, snap je... 😁 We gaan er nog eens over praten, bedankt voor jullie advies en verhalen :)

Hoi,

Ik ben het ermee eens dat dit een gezamenlijke beslissing moet zijn en niet iets wat door één iemand wordt doorgedrukt, anders loopt het uit op een ramp.

Een vriend van me had een ex die hem bleef "pushen" om een hond te nemen. Hij houdt wel van dieren, maar zat niet te wachten op al die verplichtingen. Uiteindelijk spraken ze af dat het de hond van zijn vriendin zou zijn en dat zij er dus voor zou zorgen.

Resultaat: mevrouw wilde 's ochtends uitslapen, mevrouw had 's avonds geen zin... Mijn vriend moest de hond elke dag uitlaten, omdat hij het beestje natuurlijk niet zo kon laten zitten. Anders liet ze hem gewoon in huis en kon het haar niks schelen. Voor haar was hij er alleen maar om mee te knuffelen.

En dat terwijl hij juist degene was met de langste werkdagen. Hij was ook degene die de ongelukjes opruimde...

Als jij het niet ziet zitten om 's ochtends de deur uit te gaan, dan is dat je goed recht. Kan dat een argument zijn? Is zij bereid om eerder op te staan? Om later naar bed te gaan? Om lang naar buiten te gaan (minstens één lange wandeling per dag)? En als je, zoals je zegt, geen groen in de buurt hebt... dat is ook niet ideaal voor zo'n viervoeter. Zou ze bereid zijn haar tijd op te offeren om de auto te pakken en naar het bos of de polder te rijden? Denk aan de reistijd heen en terug plus de tijd van de wandeling zelf.

Hoi!

Het argument van 6 uur achter elkaar van huis zijn en de regelmatige vakanties zonder hond blijven sterke punten.

De rest wat minder. Je hoeft niet per se een topsporter te zijn, afhankelijk van de hond die je kiest. Maar je moet wel echt van het buitenleven houden en van lange wandelingen, ook als het regent, waait of sneeuwt, en dat meerdere keren per dag en ELKE DAG.

Mijn ex-man was gek op honden, maar wilde er nooit zelf een omdat hij het te veel gedoe vond.

Hij geniet er nu enorm van als hij bij ons thuis is (om onze zoon op te halen) en met mijn hond kan spelen – hij heeft de lusten, maar niet de lasten. Maar ik weet dat het heel lastig zou zijn geweest om hem te overtuigen. Eerlijk gezegd had ik het ook niet geprobeerd, want ik heb zelf gewacht tot alle seinen op groen stonden voordat ik eraan begon (op m'n 42e, toen mijn werk het toeliet, mijn zoon wat ouder was, de tuin groot genoeg was, ik mijn reisdrang een beetje gestild had, het budget er was, ...).

Mijn huidige vriend had nog nooit huisdieren gehad, begreep mijn passie niet zo en vond het idee een beetje eng. We hebben er lang over gepraat en alle voor- en nadelen afgewogen. Niet tegenover elkaar, maar SAMEN. Het duurde bijna een jaar voordat de knoop werd doorgehakt, en het was een gezamenlijke beslissing (al denk ik dat hij het vooral uit liefde voor mij deed, want voor hem was het een sprong in het diepe).

De eerste 6 maanden waren pittig, want het vraagt om veel opofferingen en aanpassingen. Een hond neemt een grote plek in je leven in. Daarom moeten jullie allebei echt weten waar je aan begint; geef niet zomaar toe als je er niet achter staat, anders krijg je na een paar maanden misschien spijt (en daar is de hond dan de dupe van).

Als ik hem nu met onze hond zie, die we inmiddels 2 jaar hebben, denk ik dat hij nog gekker op hem is dan ik. Hij heeft er geen moment spijt van.

Maar elk verhaal is uniek.

Het kan natuurlijk ook minder goed aflopen.

Een hond kan een enorme bron van ruzie worden als het niet lekker loopt.

Blijf er samen over praten, want dit is echt een beslissing die je met z'n tweeën moet nemen.

Als het voor jou 'nee' is, zeg dan ook gewoon nee.

Zoek geen argumenten elders.

Als je meer informatie nodig hebt om een keuze te kunnen maken, stel ons dan gerust je vragen.