We kunnen geen hond nemen: hoe maak ik haar dat duidelijk?

Ik ben het helemaal met je eens, Bobkat. Mijn dieren staan op mijn naam en ik neem daar de volledige verantwoordelijkheid voor (verzorging, uitlaten, enz.). Vanuit dat punt hoef ik aan niemand toestemming te vragen.

Volgens mij gaat het er in deze kwestie vooral om of het een diepgewortelde wens is (of zelfs een behoefte, want ik geloof echt dat dat zo kan zijn!) of gewoon een bevlieging.

Maar het is aan de persoon zelf om daarover na te denken en een verantwoordelijke keuze te maken, niet aan een buitenstaander om te zeggen dat diegene het niet kan of dat het een kinderachtige bevlieging is.

Je kunt erover praten en iemand helpen bij de overweging, maar niet door diegene al bij voorbaat te verwijten onbekwaam of lui te zijn 😒

Dat is naar mijn idee niet de juiste manier om iemand van wie je houdt te helpen een keuze te maken.

Caroline, ik had niet gezien dat ze een Australische herder wilde ^^. Ik geef toe dat als zijn partner is gevallen voor een nogal sportief hondenras, ik wel snap dat meneer een beetje twijfelt.

Zelf heb ik een Shar-pei en die heb ik gekozen op basis van mijn karakter en ook mijn levensstijl. Het is geen alledaagse hond en hij is ook niet echt een modehond, maar hij past heel goed bij me :)

En ik durf het ook best te zeggen: ik ben geen sportief type. Ik kan wel wandelen, maar zodra het te lang duurt of te zwaar wordt voor mijn rug, dan geef ik het op. Ik heb daar namelijk last van, dus ik ben daarin ook beperkt.

Eigenlijk is het heel logisch om een hond te nemen die bij je past. Het is net als het kiezen van een man: je gaat toch ook niet samenwonen met iemand die niet bij je past, alleen maar omdat hij een knapperd is, haha.

Ik denk ook dat het idee van een actieve hond hoort bij het beeld dat veel mensen hebben van de perfecte hond. Je hoort vaak: "Ja, ik wil geen hond die de hele dag op de bank ligt te snurken en niks doet." Dus als ze dan die mooie Borders, Mechelaars of Australische herders zien die barsten van de energie, dan zijn ze meteen verkocht. Maar je moet het wel kunnen waarmaken.

In ieder geval is het duidelijk dat ze erover moeten praten. En waarom zou hij niet eens wat rustigere, kalmere hondenrassen met haar bespreken?

@Caroline-Eg ik ben het met alles eens wat je hebt gezegd, behalve wat betreft de katten.

Katten zijn onafhankelijkere dieren dan honden. Dat is een feit. Natuurlijk kun je een exemplaar tegenkomen dat een echte plakker is, maar dat is vrij zeldzaam.

Ik heb thuis 6 katten en zelfs mijn grootste plakker is nog veel onafhankelijker dan mijn hond.

Ik heb er eentje die aanhankelijker is dan de rest, maar die brengt alsnog 80-90% van zijn tijd buiten door zonder naar mij om te kijken. De anderen zijn ook nooit ver weg, maar ze leiden hun eigen kattenleventje. Vergeleken met een hond die veel interactie met zijn baasje nodig heeft, komt een kat alleen wanneer hij daar zelf zin in heeft en dat is veel minder vaak dan bij een hond...

Het dagelijks leven dat hier wordt beschreven (natuurlijk hebben we niet de mening van beide partijen, dus dat is lastig) lijkt niet echt te matchen met een heel sportieve hond of een hond die veel van de baasjes vraagt. Maar is het onverenigbaar met álle honden? Dat is iets wat ze samen moeten bespreken.

Maar als je 1,5 uur per dag wandelt en gewoon een rustige hond in huis wilt die niet om de haverklap aandacht vraagt, en die niet zo'n sterk groepsinstinct heeft als een husky of een herder (wat overigens niet betekent dat er geen socialisatie of ontmoetingen nodig zijn), en als het doel niet is om een hond te hebben die direct op elk commando reageert en je bereid bent om moeite te doen voor de hondentaal... dan zijn er best wat rassen die kunnen passen, of denk zelfs aan een hond uit het asiel.

Daarbij moet je wel weten dat een hond altijd een flinke investering vraagt en dat adoptie natuurlijk nooit lichtzinnig moet worden opgevat.

Als het punt is dat hun dagelijks leven nu niet past bij de adoptie van een Australische Herder en dat ze wel zien als ze meer tijd hebben: als het gezin niet sportief is of niet graag bezig is met hersenwerk, agility, enzovoort, dan gaat de wereld over 5 jaar echt niet ineens veranderen.

Ik denk dat het inderdaad beter is om, in plaats van de ander als een kind te behandelen, te bespreken waarom het wel of niet matcht en waar de twijfels bij beiden liggen.

Ik weet van mezelf dat ik niet zonder hond kan leven, maar ik weet ook dat ik concessies kan doen als we samen een beslissing moeten nemen over een ras.

Neem bijvoorbeeld weer die Australische Herder: als je een partner hebt die na een dag werken alleen maar de hond even over zijn bol wil aaien en rustig wil eten, dan is een Australische Herder misschien niet ideaal. Dan is er ook nog de kwestie van het budget: je weet dat als je regelmatig op vakantie wilt, je de prijs voor een pension moet betalen. Je moet de wensen van de ander niet negeren, maar kijken of het mogelijk is binnen het dagelijks leven en onder welke voorwaarden. Maar wees ook eerlijk: je hebt het recht om geen hond te willen, maar blijf niet aankomen met "dat zien we later wel", dat is inderdaad nogal kleinerend.

Bobkat, volgens mij zei hij dat ze op zoek was naar sportieve honden zoals de Australische herder. Dat is niet altijd even makkelijk en ik snap de twijfels daarover wel. Uiteindelijk moet je er ook gewoon over praten.

Soms ben je gewoon niet in de wieg gelegd voor elk type hond en dat moet je accepteren. Mijn droom om een Malamute te hebben zal waarschijnlijk nooit uitkomen, maar daar heb ik vrede mee ^^ Wat dat betreft denk ik dat je met beide benen op de grond moet blijven staan. Laat je niet meeslepen door rages of het idee dat een hond die "makkelijk op te voeden" is, ook automatisch "makkelijk in de omgang" is. Sommige mensen passen gewoon beter bij een Husky, een Shar Pei, een Chow Chow, een Akita of een Jack Russell (ook al hebben die rassen niks met elkaar gemeen) dan bij een Australische herder.

Mijn moeder had een Mechelse herder, al was dat meer een herplaatser dan een bewuste keuze. Ik zeg al jaren tegen haar dat een Shar Pei of een Akita veel beter bij haar zou passen. Het klinkt misschien gek om die rassen aan te raden in plaats van een zogenaamd makkelijke herdershond, maar niet iedereen is er nu eenmaal op gebouwd om een hond te hebben die constant je aandacht vraagt en veel mentale uitdaging nodig heeft. Sommigen hebben liever een hond die misschien niet meteen gaat zitten als je het vraagt en wat eigenwijzer is op dat vlak, maar die wel gewoon rustige wandelingen wil (ook al moet je ze goed socialiseren) zonder dat het super intensief hoeft te zijn qua sport. En een hond die in huis niet elke vijf minuten aan je vastgeplakt zit (al verschilt dat natuurlijk per dier). Er zijn mensen die een herdershond nemen omdat ze denken dat die altijd makkelijk zijn, terwijl ze eigenlijk veel beter zouden passen bij rassen die vaak als "heel moeilijk" worden bestempeld.

Terwijl het eigenlijk gewoon draait om de omgeving en wat je de hond te bieden hebt.

@Antochvler, ik heb nooit echt het gevoel gehad dat een kat zelfstandiger is dan een hond (tenminste vanuit een menselijk oogpunt). Volgens mij praten mensen zichzelf dat gewoon aan om zich gerust te stellen. Als ik thuiskom, zijn mijn reu en de huiskat degene die altijd om mijn voeten heen draaien, terwijl mijn teefje gewoon rustig ligt te slapen. Een hond is natuurlijk wel wat bewerkelijker omdat je ze moet uitlaten, meer moet opvoeden dan een kat, ze zindelijk moet maken, enz. Maar of ze nou onafhankelijker zijn of juist niet, dat hangt echt van de kat of hond in kwestie af. Sommigen kunnen prima samen alleen zijn, maar ik weet dat Lili, de huiskat hier, er veel moeite mee heeft om gescheiden te zijn van de honden in huis. Het is eigenlijk niet eens zozeer de duur van je afwezigheid die het grootste probleem is, maar het feit dat een hond een dagdier is (net als wij) en dus vooral overdag leeft (in tegenstelling tot de kat, die een nachtdier is). Als je de hele dag weg bent, kun je hem technisch gezien niet uitlaten of met hem spelen. Maar 6 uur weg zijn hoeft geen probleem te zijn als je hem 's ochtends vroeg uitlaat, 's avonds weer een wandeling van een uur of langer maakt en ervoor zorgt dat hij zijn behoefte niet te lang hoeft op te houden.

Dat betekent niet dat honden solitaire dieren zijn, integendeel zelfs. Alleen hebben ze vaak weinig tijdsbesef. De boxer van mijn vader begon al na 5 minuten dingen te slopen als hij weg was. Mijn vader heeft toen letterlijk een kat gekocht als gezelschap voor zijn hond en dat was genoeg. Of je nou 2 seconden of 6 uur weg was, voor hem maakte het niks uit: hij haatte het gewoon om alleen te zijn. Er zijn honden waarbij je daar simpelweg niets aan kunt doen, ongeacht hoe lang je weg bent.

Ik denk dat twee honden makkelijker 6 uur alleen kunnen zijn (dat is vaak eenvoudiger) dan één hond 2 uur. Ook een hond met een kat kan, als ze goed met elkaar overweg kunnen, de eenzaamheid vaak beter verdragen. Maar ook dat hangt weer van de honden af. De husky, met zijn sterke roedelinstinct, is daar het perfecte voorbeeld van, maar eigenlijk hebben alle honden dat instinct in meer of mindere mate.

Maar volgens mij is wachten tot je "minder dan 6 uur van huis bent" puur hypothetisch, en ik denk dat je vrouw dat ook wel doorheeft. En verwachten dat een kind voor een hond gaat zorgen, is vaak ook nogal een optimistische gedachte.

Ik probeer je trouwens nergens van te overtuigen hoor. Ik ben het met @Mel1 eens: als je niet voor een hond kunt zorgen, kun je er beter geen nemen. Maar je moet niet wachten op een drastische verandering in je omgeving met de gedachte van "later hebben we wel meer tijd of energie". Dat is zelden het geval. In zo'n situatie kun je beter realistisch en eerlijk zijn en toegeven dat je er niet klaar voor bent, en dat misschien ook wel nooit zult zijn.

Kijk, ik ben er niet om te zeggen dat je ongelijk hebt om het haar te weigeren.

Ik zou zeggen dat je een hond moet adopteren die echt bij je past. Ik heb eigenlijk geen idee wat voor type hond ze precies zou willen.

Maar ja, het verlangen naar een hond kan heel sterk zijn. Ik ben van jongs af aan al gek op honden. Geen idee of het genetisch kan zijn, maar mijn opa was ook dol op honden en had er een heleboel. In mijn familie heeft of had bijna iedereen wel een hond die echt deel uitmaakte van ons leven.

Hoi, ik wilde even reageren op wat ik heb gelezen. Ik heb in precies dezelfde situatie gezeten. Ik wilde al jarenlang een hond en op dat moment woonde ik samen met iemand, maar mijn vriend wilde er absoluut geen. Hij dacht er hetzelfde over: zo van 'ja, in het begin zorg je er wel voor, maar daarna word je het zat', enzovoort... Persoonlijk vond ik dat echt niet leuk, dat je zo als een kind wordt behandeld.

Ik had als kind ook een hond en dat was mijn eigen keuze. Mijn ouders betaalden alles omdat ik nog klein was, maar voor de rest gold: jij wilde hem, dus jij zorgt er ook voor.

Ik heb toen een hond genomen zonder mijn vriend iets te vragen; ik zou immers overal zelf voor opdraaien. Mijn moppie wordt nu bijna 4 jaar, en ook al is ze niet altijd de makkelijkste omdat ze nogal een bangerik is, ze maakt goede vorderingen en ik vind het na al die tijd nog steeds heerlijk om met haar op pad te gaan. En ik ben super blij als mensen die haar kennen zeggen dat ze echt vooruitgang boekt.

Het feit dat mijn ex dacht dat ik niet in staat zou zijn om goed voor mijn hond te zorgen, was niet gezond. Je bent constant op je hoede en hebt het gevoel dat ze je bij de kleinste fout aanpakken, bijvoorbeeld omdat je een keer 10 minuten later thuis bent, of omdat je een avondje wat bent gaan drinken met collega's, ook al ben je eerst naar huis gegaan om haar uit te laten en te voeren.

Of het een reden is voor een relatiebreuk, weet ik niet. Het is net als met kinderen: sommige stellen gaan uit elkaar omdat de één geen kind wil. En anderen krijgen er eentje en gaan dan uit elkaar omdat het in de basis al niet goed zat in de relatie. Een kind is er niet om een relatie te lijmen en een hond ook niet; soms maakt het de problemen die er al waren alleen maar groter.

Dat is ook waar @Caroline-Eg, 6 uur van huis zijn is prima.

En dat er alleen maar weilanden zijn, is ook niet echt een excuus. In dat geval pak je gewoon de auto en ga je ergens anders wandelen ^^ En hetzelfde geldt voor de zorg voor de baby en de hond: dat is allemaal gewoon een kwestie van motivatie. Ik probeer je trouwens niet te overtuigen om een hond te nemen hoor! ;) Maar de waarheid is dat je geen zin hebt in een hond omdat je er niet voor wilt zorgen. En dat is helemaal prima! Dat scheelt weer een tuinkabouter.

Als ik zeg dat het voor mij een reden zou zijn om de relatie te verbreken, dan is dat omdat je het daar net over had. Maar in tegenstelling tot je vrouw – tenminste, naar wat je over haar vertelde – zorg ik van A tot Z in mijn eentje voor mijn hond. Dus meneer heeft niks te zeggen, aangezien hij er ook niks voor hoeft te doen. Maar als zij een hond wil en op jou rekent voor de minder leuke klusjes, dan heb je groot gelijk dat je daar geen zin in hebt.

Nou, voor mij is 6 uur echt te lang... Zelfs mijn katten, wat solitaire dieren zijn, laat ik nooit zo lang alleen, dus voor een hond is dat echt uitgesloten. Het is niet voor de lol dat ik geen hond wil, maar ik vind het gewoon een egoïstische daad voor je eigen geluk om een dier te nemen, hem maar een uurtje per dag uit te laten en hem verder geen andere interactie te bieden dan alleen wat velden... Mijn vrouw is eindelijk bijgedraaid en snapt nu dat we beter kunnen wachten tot we een kind hebben. In de tussentijd gaan we ons als vrijwilliger aanmelden om in het weekend honden uit te laten.