Ik ben zo angstig sinds de komst van mijn puppy

Ik wil er nog wel één klein dingetje aan toevoegen. Als je al maanden of zelfs jaren een hond wilt, heb je de neiging om te idealiseren hoe het leven samen zal zijn... Je ziet anderen met hun viervoeters en je stelt je voor dat het bij jou ook zo zal gaan, zonder erbij stil te staan dat diezelfde mensen het ook zwaar hebben gehad of misschien nog steeds aan het worstelen zijn!! Kortom, maak jezelf niet te druk... Ga lekker naar buiten, neem je hond mee de stad in, naar het park, enzovoort...

Maar kop op! Het komt goed! Nou ja, niet meteen natuurlijk, je moet de puberteit ook nog even doorkomen, maar over een jaar of twee zou het een stuk beter moeten gaan! XD

Hoi allemaal en bedankt voor jullie advies, ik voel me minder alleen en het gaat al wat beter!

Het gaat ook beter omdat ik er met mijn vriend over heb gepraat. Ik durfde eerst niets te zeggen, want ik heb hem een jaar lang gesmeekt om een hond en hij was er niet echt happig op, maar uiteindelijk is hij overstag gegaan.

Ik ben dus bij hem in tranen uitgebarsten en heb gezegd dat het niet goed ging, dat ik bijna niets meer at en dat ik echt in de rats zat door mijn hondje. Hij heeft me toen even met beide benen op de grond gezet. We hebben eigenlijk een geweldige hond; ze is best gehoorzaam en heel lief. Ja, ze doet 's nachts haar behoefte nog in huis en er zijn wat ongelukjes geweest, en ja, er moet haar nog van alles geleerd worden. Ze doet niet alles meteen perfect, maar ik moet gewoon geduldiger zijn. Ze is nog klein, de hele opvoeding moet nog gebeuren en voor nu doet ze het eigenlijk best goed! Bovendien had ik me de klik tussen mijn kat en mijn hond niet beter kunnen voorstellen, ik had verwacht dat het veel erger zou zijn, dus ik heb echt geluk.

Ik besefte eindelijk dat hij gelijk had: ik focuste me te veel op wat er misging in plaats van te kijken naar wat ze al goed doet. Hij zei ook dat ik te weinig tijd voor mezelf nam en te veel met de hond bezig was. Hij raadde me aan om lekker te gaan shoppen, want omdat ik vakantie heb, ben ik de hele tijd met haar bezig. Dat heb ik dus gedaan en het deed me echt goed. Ik vond het zelfs weer fijn om mijn hondje te zien toen ik thuiskwam.

In ieder geval bedankt allemaal, het doet goed om te kunnen praten zonder veroordeeld te worden, zeker over dingen die lastig zijn om uit te spreken, zoals "ik hou niet van mijn hond". Ik heb jullie adviezen ter harte genomen en ga ze toepassen. Ik begin binnenkort weer met werken en dan heeft mijn vriend vakantie. Hij gaat dan voor haar zorgen, dus ik denk dat dat me ook goed gaat doen. Dan heb ik weer zin om haar te zien, net zoals ik mijn kat ook graag weer zie!

Ik ben ook weer naar foto's van haar gaan kijken toen ze nog een puppy was, en naar de video's die de fokker me stuurde. Dat deed me goed; het herinnerde me eraan hoe ongeduldig ik was om nieuws, foto's en filmpjes te krijgen! Dat was echt een opsteker!

En om nog even op de verschillende vragen te antwoorden: nee, ik had niet verwacht dat het zoveel werk zou zijn. Ik wist wel dat je voor een hond moet zorgen en dat wilde ik ook, maar een volwassen hond is heel wat anders dan een puppy die je constant in de gaten moet houden, voor wie je 's nachts je bed uit moet voor de behoeftes, die moet leren aan de lijn te lopen, aan de auto moet wennen, en ga zo maar door. En dat terwijl ik goede vrienden heb die in november 2016 een puppy kregen en die het ook flink zwaar hebben gehad, zelfs zwaarder dan ik omdat die van hen veel meer kattenkwaad uithaalt. Maar dat schrikte me toen totaal niet af!

In ieder geval bedankt allemaal 🙂🙂

Ja, we hebben dat ook meegemaakt (en soms heb je honden die als volwassene nog steeds kattenkwaad uithalen, ik spreek uit ervaring, ik heb geen golden), maar blijf zen!! En positief! Maak jezelf vooral niet gek, want ze voelt het aan als je niet lekker in je vel zit.

Wat het zindelijk maken betreft, zul je nog even geduld moeten hebben; ze zal pas rond de 5 à 6 maanden echt zindelijk zijn. En ja, blijf haar goed socialiseren, en dat haar hele leven lang, niet alleen de eerste paar maanden; een hond moet blijven zien wat er buiten allemaal gebeurt.

Pas ook op dat je niet doorslaat en té close wordt met je dier; daar bewijs je haar en jezelf ook geen dienst mee.

👌 en succes

Hoi,

Wij hebben dit ook meegemaakt toen onze golden retriever in huis kwam. Hoewel het een keuze was waar we jarenlang goed over hadden nagedacht, voelden we ons in het begin ook totaal overweldigd. Dat is heel normaal, je hebt tijd nodig om elkaar te leren begrijpen en om een kader en goede grenzen te stellen voor haar gedrag. In het begin heb je vaak de neiging om er te veel "bovenop te zitten". Je moet echt niet toegeven aan al haar grillen en aandachtvragerij (negeer haar volledig: niet praten, niet kijken en niet aanraken) en je zult zien dat ze snel begrijpt waar je grenzen liggen. Verder heb je een puppy, en een puppy haalt nu eenmaal kattenkwaad uit. Die van ons doet dat op de leeftijd van 11 maanden nog steeds, ondanks de 2 uur wandelen per dag en de vele speelsessies, maar dat is normaal en gaat met de tijd wel over.

Neem haar heel regelmatig mee naar buiten (overal: de stad in, de drukte in, het platteland op...), speel veel met haar, want zo bouw je een band op. Inmiddels begrijpen we ons meisje perfect en ze gaat echt overal mee naartoe (naar vrienden, de stad in, naar winkels, op vakantie...).

Ik kan je alleen maar aanraden om je in te schrijven voor puppytraining. Het is een geweldige manier om begeleiding te krijgen van hondentrainers en/of gedragsdeskundigen, terwijl je tegelijkertijd aan de band met je hondje werkt.

Blijf haar elke 2 uur uitlaten voor de zindelijkheid en beloon haar echt heel uitbundig met een vrolijke stem als ze haar behoefte buiten doet. Die van ons was met deze methode op de leeftijd van 4 maanden volledig zindelijk.

Succes, je zult zien dat het (bijna) alleen maar genieten is 😁

Ik begrijp je stress heel goed en het is volkomen normaal. Het is een soort 'babyblues' en je komt er echt wel doorheen, geen paniek!!

Ik heb meerdere honden gehad en de laatste kwam twee maanden na het overlijden van de vorige. Na 14 jaar samen met een dier, waarin alles vanzelf ging dankzij de jarenlange opvoeding en de rust van de oude dag, was de overstap naar een kleine wervelwind waarbij alles weer opnieuw moest ook voor mij een enorme schok!!! Toch is een leven zonder hond ondenkbaar. Ik wist al heel lang dat ik direct weer een hond wilde, maar ondanks dat had ik net als jij een knoop in mijn maag toen die kleine donderstraal in huis kwam!!

Ja, die plasjes zijn irritant. Ja, die streken zijn vervelend. Het kan je soms zelfs behoorlijk de keel uithangen, maar goed, we weten waar we aan beginnen en we hebben het al eerder meegemaakt. Je pakt de draad weer op en vindt het geduld terug dat nodig is voor die eerste periode.

Je hebt gewoon wat tijd nodig om elkaar te leren kennen. Maar vergeet niet om wel meteen te beginnen met de opvoeding en de grenzen aan te geven die je belangrijk vindt. En je zult zien, je kleine pluizenbol zal je begroeten met een hoop gekkigheid en likjes, en dan denk je: 'Dit is het, we horen bij elkaar en we gaan samen een mooie tijd tegemoet.'

Hoi,

Maak je geen zorgen, je bent echt niet de enige!

Als je niet helemaal wist hoeveel werk het eigenlijk is, kan ik me goed voorstellen dat het een flinke aanslag is op je humeur (vooral als je er alleen voor staat om voor haar te zorgen?)!

Ik weet nog dat ik er zelf ook niet op voorbereid was, en met een pup die werkelijk alle mogelijke streken uithaalde, was het best pittig... Maar ik kreeg het al snel onder de knie: het is belangrijk dat je momenten vindt om echt een band met haar op te bouwen. Doe iets samen waar jullie allebei plezier aan beleven! :)

Op die manier is deze lastige periode, waarin het voelt alsof je de hele dag alleen maar bezig bent met ongelukjes opruimen, een stuk minder zwaar.

En als het net zo gaat als met je kat en je tijd nodig hebt om een band op te bouwen, dan is dit dé manier om daaraan te werken!

Ken je nog andere puppy-eigenaren in je omgeving? Ervaringen uitwisselen met anderen die dagelijks in hetzelfde schuitje zitten, zou je wel eens goed kunnen doen!