Ik ben zo angstig sinds de komst van mijn puppy

Bravo Cindouy!

Ja, Jador haalt me de woorden uit de mond, bedankt voor dit leuke verhaaltje! En veel succes verder 🙂

Echt heel leuk en fijn om weer wat van je te horen. Dus het is zover, het echte avontuur begint nu. Jullie kennen elkaar beter, je hebt wat afstand kunnen nemen en alles in perspectief kunnen plaatsen... Super. Er gaan steeds meer leuke en geweldige momenten komen en je kunt nu echt volop gaan genieten van het geluk van het hebben van een hond. Heel veel plezier en een mooie tijd samen!!

(vervolg) Vandaag heb ik het plezier van het hebben van een hond weer helemaal teruggevonden en ik hou echt steeds meer van haar. Mijn belangrijkste advies is: neem echt tijd voor jezelf. Ga de deur uit, spreek af met vrienden, ga naar de bios, naar een restaurant of wat dan ook. Twijfel niet om erover te praten, schaam je niet en laat je niet veroordelen door anderen die zeggen dat je een vreselijk mens bent. Ik schrok er echt van hoeveel mensen last hebben van de puppyblues, het komt echt veel vaker voor dan je denkt! Je moet vooral leuke dingen doen met je hond. Zelf heb ik de mijne ingeschreven bij een hondenschool en we hebben echt de grootste lol gehad! Ook al luisterde ze de hele les voor geen meter! Het was super om ervaringen te delen met andere nieuwe baasjes en om mijn hond lekker met de andere honden te zien spelen.

Natuurlijk waren er ook momenten dat ik er weer helemaal klaar mee was en dacht dat ik haar niet meer wilde, vooral als ze haar behoefte in huis deed terwijl we net 5 minuten daarvoor buiten waren geweest... Er waren dagen dat ik die verdomde hond niet meer kon zien; mijn huis stonk naar de plas en de poep. Dat zijn echt lastige momenten en ik moet zeggen dat ik me daar van tevoren niet echt bewust van was!

Zoals eerder al gezegd, zijn mensen die last krijgen van puppyblues vaak (net als ik) mensen die er heel veel over hebben nagedacht, er lang op hebben gewacht en ervan droomden wat ze allemaal met hun hond zouden doen, en dan is daar de realiteit: niets loopt volgens plan!

Dat is mijn verhaal, hopelijk heb je er wat aan! Zet hem op met jullie viervoeters, soms is het even afzien maar uiteindelijk is het echt puur geluk!

Hoi allemaal,

Ik kom even een update geven na mijn bericht van twee maanden geleden om anderen te helpen die in hetzelfde schuitje zitten. Deze lichte depressie wordt de "puppy blues" genoemd en het komt veel vaker voor dan je denkt, dus je hoeft je er echt niet voor te schamen!

Bij mij duurde het een week, maar ik weet dat het bij anderen langer kan duren. Zelfs mijn vrienden (die ook een hond hebben) begrepen me niet; ik vertelde hen dat ik een fout had gemaakt en haar wilde teruggeven zodat zij gelukkiger zou zijn, en ik ook.

Kortom, ik heb me nog nooit zo gevoeld. Ik ben nog nooit in mijn leven depressief geweest, dus dit kwam echt heel hard aan. Ik huilde elke dag en had geen eetlust meer (ik ben 2 kg afgevallen in een week). Ik putte mezelf helemaal uit door voor haar te zorgen; ik stond om 3 uur 's nachts op om haar uit te laten zodat ze haar behoefte niet in huis zou doen, en als het dan toch gebeurde, raakte ik in paniek en voelde ik me nog ellendiger.

Volgens mij was het voor mij voorbij toen het weekend aanbrak. Mijn vriend werkte doordeweeks tot heel laat, maar toen het weekend er eenmaal was, nam hij de zorg meer over. Hij zorgde ook voor mij en dwong me om de deur uit te gaan (ik was de hele eerste week de deur niet uit geweest). Dat deed me zo ontzettend goed! We zijn 's middags 4 uur weg geweest, hebben 's avonds bij familie gegeten, zijn even naar huis gegaan om haar uit te laten en daarna nog naar de bios gegaan! Ik was doodop, maar ik kon eindelijk goed slapen en bijkomen van alle vermoeidheid!

En ik merkte vooral dat mijn hondje helemaal niet ongelukkig was geweest terwijl ik weg was. Geen gesloop, ze had gewoon lekker geslapen. Er was één klein plasongelukje in huis, maar dat is logisch omdat we zo lang weg waren!

Daardoor kon ik me eindelijk ontspannen. Eerst schoot ik in de stress van elk plasje in huis en zette ik te veel druk op haar om zindelijk te worden, maar ook om netjes aan de riem te lopen, enzovoort... (bericht te lang)

Hoi,

Ik sluit me daar helemaal bij aan.

Zelf heb ik mijn chihuahua-pup nu 10 dagen.

Je verwacht misschien een rustige hond, maar dat is ze echt niet! Volgens mij doe ik het wel aardig, want ze wordt steeds rustiger en handelbaarder, maar ik zit midden in de puppyblues...

Ik maak me echt ontzettend veel zorgen en druk om niks, terwijl het eigenlijk best goed gaat. Maar goed, ik weet dat het wel weer overgaat... :)

Fijn om te zien dat ik niet de enige ben met dit gevoel...

Ik heb al jullie reacties gelezen en het riep echt herinneringen bij me op :-)

Ik heb me een tijdje ook echt helemaal overweldigd gevoeld door mijn puppy.

Je hoeft maar even te zoeken op "puppy blues" om te zien hoe vaak dit voorkomt. Het is grappig, want je ziet vaak dezelfde dingen terug bij de mensen die er last van hebben: je hebt er lang op gewacht, er veel over gepiekerd, de lat hoog gelegd en zodra de pup er is, geef je al je tijd en energie aan hem... Het is eigenlijk een beetje een perfectionistendingetje. En geloof me, het gaat vrij snel weer over!

Hoi Cindouy,

Als hij straks volwassen is of zelfs een oudje, zul je vast wel kunnen lachen om al die streken van vroeger :D Als ik aan die van mij denk, die ik op 18-jarige leeftijd ben verloren, moet ik nog steeds glimlachen om alle ondeugende dingen en de vernielingen die hij als jonkie heeft aangericht. Die van mij had een hele auto gesloopt lol, de hemelbekleding en de zonnekleppen waren helemaal weg.

Nog even geduld en hou vol, over een tijdje is het een geweldige hond en kun je je een leven zonder haar niet meer voorstellen ;)

Ah, dat is echt zo waar! Als je mensen met hun honden ziet wandelen, ziet dat er geweldig uit, maar je staat er niet bij stil hoeveel training dat heeft gekost en hoeveel tijd en kattenkwaad er aan vooraf is gegaan!

@ SolenneB, je doet me denken aan mijn oma (uhm... niet beledigend bedoeld hoor! ^^) die tegen mijn tante zei – die er helemaal doorheen zat nadat mijn oom zonder overleg een puppy had geadopteerd (het was een spoedredding): "Ach, maak je geen zorgen, die plasjes en dat slopen zijn over 6 of 8 maanden wel voorbij"... Dat gezicht van mijn tante, ik dacht echt dat ze flauw zou vallen

😁

@Cindouy : niemand ontkomt aan deze fase. Mijn partner en ik, toch echt ervaren kattenmensen, hebben ook een flinke dip gehad toen we onze twee kittens kregen. Omdat ze zo bang waren konden we niet bij ze in de buurt komen en ze hielden elke nacht tussen 4 en 6 uur een 'feestje'; we hebben het echt zwaar gehad. Ik dacht ook dat het niet normaal was dat ik geen band met ze voelde... Maar de interactie groeit beetje bij beetje, het dier wordt groter, het karakter wordt duidelijker en je begint elkaar te begrijpen en te kennen. Zo groeit de relatie. Ik vind die juist sterker omdat het tijd heeft gekost om die op te bouwen.