Hoi,
Ik heb een klein Golden Retriever teefje van 3 maanden oud geadopteerd. Ze is superleuk, speels en knuffelig, maar sinds ze er is, is het allemaal niet zo makkelijk als ik dacht en ben ik constant gestrest...
Iedereen is dol op haar en ik ook, maar het is echt niet niks. Het is echt heel, heel, héél veel werk en geeft vooral veel stress. Vooral wat betreft het zindelijk maken (bij de fokker kon ze altijd naar buiten), dus ik moet eraan denken om haar elke 2 uur mee naar buiten te nemen en de ongelukjes in huis op te ruimen. Daarnaast heb ik al 6 jaar een poes en natuurlijk krijgt die nu minder aandacht, wat ik ontzettend mis. Het samenwonen gaat tot nu toe best oké, ook al springt de pup af en toe tegen haar op. Ik probeer ervoor te zorgen dat ze rustig blijft bij mijn poes.
Nou ja, sinds ze er is heb ik een knoop in mijn maag en krijg ik geen hap door mijn keel. Ik ben bang dat ik het niet goed doe en ik besef nu pas hoe zwaar het is om voor een puppy te zorgen.
Toch was het geen impulsieve aankoop. Ik ben gek op dieren en als ik honden zag, droomde ik altijd van de dag dat ik er zelf een zou hebben. Ik heb een jaar gewacht voordat ik mijn hond nam en ik wist dat het veel werk zou zijn – goede vrienden hebben dit een half jaar geleden ook ervaren! Maar op dit moment heb ik het gevoel dat ik voor haar zorg zonder echt van haar te houden... en dat maakt me verdrietig. Maar ik weet ook dat ik bij mijn poes hetzelfde had; ik hield niet meteen van haar en dat had tijd nodig. Nu ben ik stapelgek op haar!
Ik hoop dat ik niet word veroordeeld, het doet gewoon goed om het even van me af te schrijven, me minder alleen te voelen en vooral om gerustgesteld te worden.
Bedankt, en als je nog tips hebt: ik hoor ze graag.
