Agressieve Golden tegenover mij, hoe krijg ik hem weer rustig?

Het was alsof ik een geest van me af moest schudden. Ze werd vrij snel rustig (15 min). Dat hield ons niet tegen om daarnaast een beetje te stoeien en zo, maar als het "nee" was, dan was het ook echt "nee". En na verloop van tijd stopte ze direct bij het eerste teken van irritatie.

Daarna, als ze gekalmeerd was, ging ik gewoon door met m'n eigen ding zonder haar ook maar een blik waardig te gunnen. Geen sprake van dat ik haar ging belonen, want dan zou ik de boel alleen maar weer aanwakkeren. Gewoon de tijd geven om de rust echt te laten terugkeren, kalmeren, gaan liggen...

En pas 1 of 2 uur later ging ik weer naar haar toe voor een aai, om te spelen, enzovoort...

Als ze spullen begon te jatten, liep ik naar haar toe en pakte het af zonder haar aan te kijken of een woord te zeggen, en legde het weer terug. Of ik legde het ergens hoog neer. Daarna liep ik meteen weer weg alsof ze totaal niet bestond en ging ik verder met m'n eigen bezigheden. Ik bleef die spullen net zo vaak terugpakken als nodig was. Ik bleef staan en ging pas weer zitten als de hond rustig was.

Als ik was blijven zitten en de hele tijd was opgestaan om achter haar aan te vangen, had ze dat vast prachtig gevonden. "M'n baasje speelt mee, ik krijg haar in beweging!"

Nou ja, ik heb het op de harde manier geleerd. Mijn eerste hond zag elke vorm van aandacht als een overwinning. Zelfs een harde "nee" of als ik boos werd. Ze kon urenlang tegen me blaffen. Het duurde even voordat ik begreep... dat zij niet werkte zoals de andere honden die ik kende, met commando's als "nee" of "in je mand".

Boem, ik ben overgestapt op totale negeren zodra ze me begon te claimen. En ze was er een kampioen in. Met twee of drie dagen eindeloos geduld (van mijn kant) was het opgelost.

Twee of drie dagen lang blafte ze wel 6 uur per dag non-stop tegen me, en toen dat niet meer werkte naar haar zin, kwam ze direct in m'n oor blaffen, met haar snuit zowat tegen m'n oorlel aan 😭

’s Avonds moest ik er wel mee ophouden voor de buren. Ik deed dit dus doordeweeks tijdens hun werktijden, als ze er niet waren.

Mijn hemel, wat was dat zwaar 😭 ik ben vast 50% van m'n gehoor kwijt. Maar het was wel zo gepiept. Afzonderen, "nee" zeggen, afleiden enzovoort... daar moest ze alleen maar om lachen. Maar dat negeren, het echte werk, zonder twijfel en zonder onderhandeling, dat kwam pas echt hard aan bij haar.

Nou, m'n huidige hondje is lang niet zo erg. Gewoon een gemiddeld gevalletje. In het begin soms even 15 of 20 minuten volledig negeren, daarna steeds korter, en hup, het loopt op rolletjes.

@Bangdji ja, je hebt het probleem vanaf het begin goed gezien. Ik ben erg angstig geweest rondom deze hond en dat zorgt natuurlijk voor... problematische resultaten!

Maar Ziggy heeft enorm veel vooruitgang geboekt sinds mijn eerste berichten. Nu bijvoorbeeld, na een ochtend spelen met zijn maatjes, slaapt hij aan mijn voeten. Hij heeft geleerd om zijn rust te pakken in huis en slaapt meerdere uren per dag terwijl ik gewoon mijn eigen ding doe. De problemen die ik nu nog heb, zijn vooral tijdens zijn actieve uren, zeker 's avonds of tijdens pieken van opwinding. Maar ik denk dat je gelijk hebt: ik heb hem aan veel te veel aandacht gewend gemaakt. Hij moet leren om wakker en fit te zijn in huis zonder dat ik 100% voor hem beschikbaar ben.

Ik voel dat het een lang proces gaat worden, maar de volgende keer dat hij zo overdreven om aandacht vraagt, ga ik hem wegsturen. Het probleem is dat hij dan meestal iets doet wat niet mag (bijv. de kussens van de bank jatten) om er maar zeker van te zijn dat hij aandacht krijgt. Als ik dan 'nee' zeg, laat hij zijn tanden zien en wordt hij fel. Ik weet dan niet zo goed wat ik anders moet doen dan hem een paar minuten apart te zetten.

Hoi allemaal,

Bedankt voor al jullie reacties!

Even een kleine verduidelijking over de snoepjes, want ik zie dat veel mensen dat onzin vinden: het was de hondentrainer, een specialist in "positief trainen" (zo noemen ze dat in Brazilië, ik weet de naam in Nederland niet), die me dit adviseerde toen hij een paar lessen volgde. In het begin, toen het nog niet zo vaak gebeurde, werkte het heel goed; hij "vergat" zijn enthousiasme om lekker in het gras te gaan snuffelen. Nu werkt dat niet echt meer.

Ik heb een streng "nee" geprobeerd en hem te negeren, maar als er 40 kilo (terwijl je zelf maar 45 kilo weegt) bovenop je springt en je arm probeert te pakken, is dat bijna onmogelijk. Ziggy luistert echt totaal niet naar "nee" als hij in die toestand is.

Ik ben me er heel erg van bewust dat ik aan mijn autoriteit moet werken, maar voorlopig lukt dat nog niet zo best. Ik probeer mezelf groter te maken en een lage, zware stem op te zetten (ik ben klein, dus als de hond op zijn achterpoten staat, is hij net zo groot als ik), maar de hond heeft dondersgoed door dat het niet echt is. Tegenwoordig doe ik hem binnen wel eens aan de lijn, en meestal begrijpt hij dan dat het een straf is en wordt hij rustig. Ik ga ook proberen om "on/off-spelletjes" met hem te doen, maar ik denk dat we nog een heel lange weg te gaan hebben.

(Wat betreft de vraag over mijn partner: ja, de hond luistert heel makkelijk naar hem. Maar er spelen meerdere factoren mee: hij bemoeit zich nooit met de hond. Ik bedoel, ze wonen samen in hetzelfde huis, maar het is míjn hond, dus alles wat met wandelen, verzorging, etc. te maken heeft, doe ik. Daardoor heeft de hond natuurlijk bijna nooit de "kans" om druk te worden bij hem. Ook hebben we heel verschillende visies: hij denkt dat een tik met een schoen geven om de hond te laten schrikken een goede manier is om autoriteit te tonen. Ik ben het er niet mee eens om te slaan, ook al doet het geen pijn. Ik denk dat de hond hem als de roedelleider ziet. Hij durft mij veel vaker "aan te vallen", ondeugend te zijn, etc., zodra mijn partner de kamer uitloopt. Aan de andere kant moet ik toegeven dat Ziggy wel van die duidelijkheid lijkt te houden, want hij is GEK op mijn partner, terwijl mijn partner hem maar in kleine beetjes kan verdragen. Hij kan een tik met een schoen krijgen en een minuut later weer naar hem toe gaan om te knuffelen. Misschien begrijpt de hond de verschillen in "aanpak" tussen ons tweeën gewoon niet zo goed...)

Ah, ik sluit me ook bij de rest aan 😅

En vooral: leid zijn aandacht niet af als hij zo ver gaat...

En al helemaal niet met snoepjes in zo'n situatie 😅

Je leidt de aandacht pas af naar een speeltje of iets anders leuks wanneer hij het netjes vraagt en je op dat moment even geen tijd voor hem hebt. Of bijvoorbeeld als ze tijdens het wandelen te enthousiast worden bij het zien van een andere hond; dan geef je een speeltje of iets dergelijks terwijl je wacht tot hij los mag om met zijn vriendjes te spelen.

Maar Ziggy gaat hier wel erg ver, je moet je nu echt even laten gelden... Op dit punt moet hij begrijpen dat hij met dit gedrag HELEMAAL NIETS bereikt.

Zoals hierboven al gezegd wordt Ziggy steeds volwassener en blijkbaar reageert hij zich een beetje op je af als het niet gaat zoals hij wil (of niet snel genoeg aan het begin van de wandeling, hij is dan te enthousiast over het vertrek en ontlaadt zich op jou).

Als hij je in huis achtervolgt of je lastigvalt, zeg je "nee!" of wat je maar wilt, en dan negeer je hem. Zelfs als hij in je kleren hapt of achter je aan zit: negeer hem en kijk hem niet aan.

Mijn eigen hond ging als pup niet zo ver. Als ze had geblaft, had ik haar ook genegeerd en was ik gewoon doorgegaan. Maar als ze haar tanden had laten zien, dan was ik echt kwaad geworden. Niet om haar te slaan, maar ik zou wel heel duidelijk laten merken dat ik het er niet mee eens ben. Iets in de trant van: "Pardon?" Als ze dan weer gromt: "Ben je nou helemaal lekker! Wegwezen!" Bij mij kennen ze "ga naar je mand" niet, want ze hebben geen vaste slaapplek (ik heb er meerdere en ze slapen waar ze willen)... "Wegwezen" is bij mij het equivalent van "ga naar je mand", "ga slapen" of "ga liggen". In elk geval betekent het: je bent een grens overgegaan, ga ergens anders rustig liggen waar je wilt en ga uit mijn zicht, maar je stopt nu.

En daarna negeer ik ze.

@Camiller, lees ik dat goed:

> "over het algemeen, als ik buiten ben en niet van kamer kan veranderen, probeer ik zijn aandacht af te leiden door snoepjes op de grond te gooien"

Dus, je beloont onacceptabel gedrag??

Hoe wil je dat die hond er zo iets van begrijpt?

Leer hem te corrigeren en je grenzen aan te geven.

In de puberteit testen honden hun baasjes, oké, maar die van jou krijgt wel heel positieve resultaten bij de testen die hij je voorschotelt, lol

Hoi,

Ik herinner me je vorige posts over Ziggy nog wel een beetje 🙂

Thuis heb ik drie honden die echt draken kunnen zijn tegenover mij als ze hun zin niet krijgen. Waarom? Omdat ze weten dat ze me kunnen laten zwichten... Dat als ze erom vragen, ik ze aandacht geef: spelletjes, wandelen, interactie...

Ze kunnen urenlang tegen me mokken of heel onrustig worden.

Bij mijn moeder, die minder met ze doet maar vooral veel... strenger en consequenter is, gaat het heel anders. Ze zorgt natuurlijk wel voor ze, maar als het even geen tijd is voor aandacht, dan is het ook echt klaar. Niets wat ze kunnen doen krijgt haar op andere gedachten.

Bij haar zijn ze zo braaf als wat.

In je vorige posts kwam Ziggy op mij over als een jonge boef vol leven, en jij als een heel bezorgd baasje dat alles voor hem over heeft.

Het is hartstikke goed dat je alles voor je hond over hebt. Maar volgens mij heb ik het destijds ook al eens genoemd... Ik heb mijn eigen hond ook ontzettend veel geprikkeld toen ze nog klein was. Echt... bizar veel. Om eerlijk te zijn hield ze nooit op.

En ik ben er met de tijd achter gekomen dat wat ik dacht dat goed was, eigenlijk een fout was: een hond moet ook leren om rustig te blijven. Als hij is uitgelaten en alles heeft wat hij nodig heeft, moet hij leren om kalm te zijn en te rusten (zeker een kleine pup). Ze worden daarna wakker met een heel andere energie; de energie is er nog steeds, maar ze zitten veel lekkerder in hun vel. Ik liet de mijne toen verplichte dutjes doen.

Hoi!

Probeer eens on/off-spelletjes om hem te leren hoe hij stap voor stap met zijn emoties en opwinding kan omgaan. Hem apart zetten of zelf naar een andere kamer gaan, blokkeert in dit geval het leerproces. Dat is ook waarom je buiten tegen problemen aanloopt, want daar kun je hem niet even afzonderen.

Doe deze on/off-spelletjes een paar keer per dag in korte sessies. Naarmate het beter gaat, kun je de frequentie verlagen of de sessies juist wat langer maken, afhankelijk van zijn vooruitgang, motivatie en wat jullie allebei prettig vinden.

Als het op sommige momenten echt even niet te doen is, stuur hem dan een paar seconden of minuten naar zijn mand. Doe dit zonder te mopperen, maar wees wel resoluut. Roep hem daarna terug om hem te belonen of ga naar hem toe zodra hij rustiger is. Dit is een korte oefening, maar als je dit vaak herhaalt, leert je pup om zichzelf steeds beter te kalmeren. Zo neem jij ook weer het initiatief in het contact, wat in bepaalde periodes echt nodig kan zijn. Als de situatie eenmaal verbeterd is, maakt het niet meer zoveel uit wie het initiatief neemt...

Er zijn trouwens nog genoeg andere tips en methodes om een hond rustig te krijgen, dus ga vooral op onderzoek uit en kijk wat het beste werkt voor jou en je hond.

Het lijkt op opwinding waar hij nog niet goed mee om kan gaan en een gebrek aan zelfbeheersing. Dat is inderdaad normaal voor een jonge hond, maar je zult er wel mee aan de slag moeten. Een snoepje helpt wel, maar je krijgt betere resultaten door hem te leren om dingen die hij vindt te laten liggen, in plaats van hem te proberen te lokken. Als hij iets beters vindt, werkt dat lokken namelijk niet meer, zoals je zelf al hebt gemerkt.

Blijf hem vooral apart zetten als hij te druk is, zoals je nu al doet.

En buiten kun je hem bij zijn halsband vasthouden zodat hij niet tegen je op springt, terwijl je hem vraagt om te gaan zitten.

Het gaat wat tijd en discipline kosten, maar het is zeker niet onmogelijk :)