Waarom voel ik geen liefde voor mijn hond?

Goedenavond, ik kan je niet echt een direct antwoord geven, maar het kan inderdaad gebeuren zoals hierboven al gezegd is. Ik heb dit zelf ook meegemaakt toen mijn laatste hond kwam. Ik was kort daarvoor mijn eerste hond verloren, mijn eerste Jack Russell, waar ik ontzettend aan gehecht was. we waren echt een team en het verlies viel me heel erg zwaar... Mijn ouders vonden het zo erg om me zo te zien dat ze me afgelopen december, met de beste bedoelingen, een puppy 'cadeau' hebben gedaan. Ze hadden voor een ander ras gekozen om een pijnlijke vergelijking te voorkomen. De kleine pluizenbol kwam met tweeënhalve maand bij me; hij was erg rustig en al bijna zindelijk, maar helaas had ik niet meteen een 'klik' met deze pup... Ik had het gevoel dat hij MIJN hond verving en dat ik hem zou 'verraden' als ik van een andere hond zou houden... Bovendien zorgde het ras en het karakter van deze pup ervoor dat ik het lastig vond om een band op te bouwen. Hij was erg eigenwijs, afstandelijk en een beetje een lomperd. Hij ging zijn eigen gang en ik de mijne; ik deed wat ik moest doen met eten geven, uitlaten en spelen, en gaf af en toe een aai, maar zonder echt gevoel... Ik vroeg me zelfs af of ik hem wel moest houden. We pasten totaal niet bij elkaar en hij voelde dat vast ook aan; niemand was gelukkig.

Toen heb ik mezelf herpakt. Hij was er nu eenmaal en hij had er ook niet om gevraagd. Met welk recht kon ik hem iets verwijten? Ik was zelf het probleem! Ik ben op Wamiz (een Frans huisdierenplatform) gaan kijken en daar vond ik advies, troost en verhalen van anderen die me stap voor stap de ogen openden en me enorm hebben geholpen! Ik heb kunnen kletsen met andere puppy- en hondeneigenaren en ook met andere Shar-Pei-baasjes. Sindsdien gaat het stukken beter en hou ik zielsveel van mijn hond! Hij zal mijn overleden Jack Russell nooit vervangen, maar hij heeft zijn eigen plekje daarnaast in mijn hart gekregen. Bovendien heb ik zijn karakter en gedrag leren begrijpen en we hebben elkaar echt leren kennen. Als ik nu twijfels of problemen heb, kom ik er hier over praten in plaats van er in mijn eentje over te blijven malen. We komen er wel 😉 Veel succes, alles kan veranderen en niets is definitief. En het feit dat je er hier over praat, laat al zien dat je ergens wel om dit kleintje geeft 😉

Hoi ****** moon,

Heb je vroeger als kind misschien een trauma meegemaakt met een dier of het verlies van een dier? Dat zou kunnen verklaren waarom je je niet aan hem wilt hechten, om zo de pijn te vermijden als je hem verliest ;)

Gepassioneerd door paarden en dieren in het algemeen ;)

Christophe Bernard

https://www.sellerie-en-ligne.com/

Die reactie is bijna te voorspellen. Want deze pup, die wilde je eigenlijk niet echt. Blijkbaar heb je toegegeven aan de wens van je vriendin die "graag wilde dat je er eentje nam en dat haar hond een maatje zou hebben". Kortom, je bent er een beetje in gepusht 🥱

Als je toch hebt besloten om deze pup te houden terwijl hij je eigenlijk niet zoveel doet, tja, dan moet je even doorzetten lol. Ik ben niet de enige hier die moeite had met de komst van een pup. Toen Berger kwam, voelde ik hetzelfde als jij: ik hield niet van haar, maar ik "onderhield" haar gewoon. Spelen, uitlaten, eten. Klaar. Ik had niet eens zin om haar te aaien, haar gedrag irriteerde me, ik vond haar lelijk en ik dacht: k*t, hier zit ik dan de komende tien jaar aan vast met zo'n verschrikkelijk beest.

Ik denk dat we onbewust ontevreden zijn, te veeleisend tegenover zo'n klein wezentje dat onze comfortzone komt verstoren. Jij wilde een wolfhond? Je hebt een dalmatiër gekregen. Ik wilde een dobermann, maar kreeg een Mechelse herder in m'n schoot geworpen.

Maak van dit onverwachte een kracht. Geef jezelf de tijd om dit hondje te leren kennen: zijn sterke punten, zijn trekjes, zijn behoeften en zijn verwachtingen. Het kan maanden duren voordat je een gezonde band opbouwt, zowel van jouw kant naar hem toe als andersom. Voel je niet schuldig, blijf er energie in steken, want dat is het voor jullie allebei meer dan waard. Bouw een band op die echt van jullie samen is, los van het ideaalplaatje dat je in je dromen voor ogen had.

Dit is de puppyblues... Een fase waar velen doorheen gaan, maar die bijna onvermijdelijk is voordat je een gezonde band met je viervoeter krijgt.

Wat je vriendin betreft: roep haar een beetje een halt toe. Confronteer haar met haar keuze om je deze pup min of meer te "opdringen". En doe wat JIJ hebt besloten hem bij te brengen, zonder daarbij de gehoorzaamheid of de band die zij met haar hond heeft opgebouwd te verpesten.

Hoi,

ik zou ook zeggen dat het wel overgaat ^^

Ik denk dat je de "nadelen" van een puppy nu een beetje de overhand laat nemen. Het is een beetje zoals wanneer er een baby komt: je hele ritme ligt overhoop, je leert jezelf beter kennen (vooral je geduld) en het zorgt soms voor wat spanningen.

Maar hij wordt groter en dan gaat dit allemaal vanzelf voorbij.

Wat mij betreft weet ik dat als ik ooit weer een hond neem, het een adoptie wordt van een volwassen hond; ik vond het echt totaal niet leuk om een puppy te hebben 🤪 Hoeveel liefde ik ook had voor die pluizenbol, ik had er soms zelfs spijt van dat ze er was (vooral wanneer de zindelijkheidstraining maar bleef duren).

Maar geen paniek, het gaat echt over, dat weet ik zeker! :)

Sterkte en geduld!

Ik denk ook dat dit een vrij typische situatie is met een pup.

Het is goed dat mensen het steeds vaker analyseren en erop reageren.

Wat kan ik zeggen? Even doorbijten en hem echt een kans geven; over anderhalf jaar heb je een geweldig maatje en is de puppytijd nog maar een vage, nare herinnering.

Hoi!

Ik denk dat je niet de enige bent in deze situatie. Wanneer er een puppy in huis komt en er nog van alles moet gebeuren, voel je je dan overweldigd? Je verwachtte waarschijnlijk dat je vriendin de opvoeding zou doen, maar omdat hij nog zo jong is, gaat het nog niet helemaal perfect. En bovendien is een dalmatiër een behoorlijk eigenwijze hond.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet wat ik je moet antwoorden. Je situatie is nogal bijzonder. Ik merk dat er wat frustratie zit richting deze pup, vooral wat betreft de zindelijkheid, en misschien focus je je wel te veel op de negatieve dingen zonder de positieve punten te zien die er ongetwijfeld ook zijn. Een pup is met 6 maanden niet per se 100% zindelijk, ook al lukt het hem soms wel om het op te houden. Maar misschien is dit wel zijn manier om te laten zien dat hij niet lekker in zijn vel zit. Een hond voelt de gemoedstoestand van zijn baasje vaak heel goed aan... kortom, het is lastig om je echt te adviseren, behalve dan om eens te kijken naar wat je wél leuk vindt aan deze pup... er zijn vast en zeker ook positieve kanten!