Mijn hond is bang voor kinderen

Hier is een boek dat je kan helpen bij het trainen van je hond

Neem er maar eens een kijkje

http://go.deled15.neoaid.3.1tpe.net

Bedankt voor je reactie, echt superaardig!

Ik maak me geen zorgen hoor, ik heb het volste vertrouwen in mijn Loulou. Hij zal snel genoeg doorhebben of de kinderen net zo dol zijn op spelen als hij ;)

Ik denk dat het advies van je hondentrainer uitstekend is: laat het kind afstand houden.

Nadat je een tijdje hebt gedaan alsof de hond niet bestaat, kun je de hond uitnodigen om een snoepje aan te nemen van het kind, terwijl het kind bijvoorbeeld stil op een stoel zit.

Australian Shepherds hebben een hekel aan situaties waar ze geen controle over hebben; maar als je hem de kans geeft om op zijn eigen tempo naar een kind toe te gaan, zal hij snel begrijpen dat het leuke speelmaatjes kunnen zijn. Maak je dus niet te veel zorgen over zijn verdere ontwikkeling 🙂

Ik verontschuldig me niet voor het feit dat ik hem geslagen heb, natuurlijk voel ik me schuldig. Zet me alsjeblieft niet neer als een monster, want dat ben ik niet, bedankt. Ik vind het onacceptabel dat mijn hond een kind wilde bijten, maar ik heb ook echt te doen met zijn angst! Het doet me pijn dat hij zo bang is en daarom ga ik hem rustig aan laten wennen als we weer thuis zijn.

Ik heb een hondentrainster, maar zij zegt zelf ook dat ik het heel goed doe in m'n eentje met de opvoeding van mijn hond. Toen ik hem kreeg, was hij overal bang voor (katten, honden, auto's, fietsen, enz.), maar ik heb de tijd genomen om het goed aan te pakken en nu kan ik hem overal mee naartoe nemen zonder problemen; hij is zelfs best dapper geworden. Als ik de juiste handvatten krijg, doe ik het liever zelf met mijn hond, want niemand kent hem beter dan ik en ik wil zijn tempo aanhouden.

Daarom blijf ik tijdens het wandelen eerst op een afstandje met hem aan de lijn, zonder dat er voorlopig kinderen in de buurt komen. Zodra ik merk dat hij meer ontspannen is en hij er zin in heeft, komen we stap voor stap dichterbij, ook al zijn daar meerdere sessies voor nodig voordat we echt in de buurt komen. :)

Ik wil alleen maar het beste voor mijn hond. Ik heb één keer mijn hand naar hem opgeheven, dat gebeurt. Hij probeerde uit angst te bijten, dat gebeurt ook. We hadden allebei een shitreactie in een onbekende situatie, maar we gaan ervoor zorgen dat dit nooit meer gebeurt!!

Eigenlijk laat alles in wat je zegt zien dat je jezelf vergeeft wat je je hond niet vergeeft. Dat stoort me meer dan die tik die je hem uit angst hebt gegeven. Ik begrijp die ongelijkheid in behandeling of waardering niet.

Maar het ergste is waarschijnlijk nog wel dat je denkt dat het voor zijn eigen bestwil is. Hoe kun je zoiets nou denken?

Je zegt dat je weet dat je reactie niet de juiste was, maar dat je hem er zo weer een zou geven als hij het weer zou doen. Ook dat vind ik lastig te begrijpen.

Ik begrijp best dat het verre van makkelijk is om je kalmte te bewaren bij agressief gedrag; of het nou om een hond of een mens gaat. Ik moet zelf eerlijk toegeven dat ik het een paar jaar geleden heel moeilijk vond om mezelf te beheersen toen ik zag dat een hond werd geslagen. Pas toen ik zag dat mijn eigen hond van destijds steeds agressiever werd naar die persoon toe, begreep ik dat mijn frustratie aanstekelijk werkte en de situatie alleen maar erger maakte. En dat is wat me deed stoppen.

Isaac Asimov, de beroemde sciencefictionschrijver, schreef dat geweld de laatste toevlucht is van de onbekwame. Dat is natuurlijk makkelijk praten, maar dat neemt de relevantie van zo’n citaat niet weg. Elke hondeneigenaar (en niet alleen zij!) zou dit goed in zijn oren moeten knopen. Ikzelf als eerste.

Wat de rest betreft: het is om te beginnen fijn dat je hond niet verder is gegaan. We moeten dit waarschijnlijk gewoon zien als wat we in ons vakjargon "afstandvergrotende agressie" noemen. Het is daarentegen wel vreemd dat hij niet eerst heeft gewaarschuwd; al was het maar met wat kalmerende signalen.

Verder is het een heel goed idee om je hond aan kinderen bloot te stellen (zonder contact te forceren natuurlijk). Als hij er inderdaad bang voor is, is dit een mooie manier om met zijn desensibilisatie te beginnen. Maar als de kinderen tijdens de groepswandeling overal heen rennen, op de hond afvliegen en weer wegrennen, gaan gillen en ga zo maar door, dan zal er waarschijnlijk geen gewenning optreden.

Wanneer je werkt aan desensibilisatie of gewenning, moet de angstopwekkende prikkel zo constant mogelijk zijn in intensiteit. Of dat nou gaat om afstand, geluidsniveau of grootte.

Hoe lager de intensiteit van de prikkel die de angst oproept, hoe sneller de emotionele reactie zal afnemen. En hoe hoger de intensiteit van de angstprikkel, hoe langzamer de emotionele reactie zal afnemen.

Ook de frequentie waarmee de hond aan een angstprikkel wordt blootgesteld, beïnvloedt hoe effectief en snel de gewenning verloopt. Bij een gelijke intensiteit geldt: hoe vaker de angstprikkel verschijnt, hoe kleiner de emotionele reactie van de hond zal zijn.

Hoe dan ook, bij dit soort gedragstherapie is de hulp van een professional echt noodzakelijk.

Allereerst weet ik heel goed dat mijn reactie niet de juiste was door hem een flinke tik te geven, anders zou ik mezelf niet in twijfel trekken en om advies vragen. Ten tweede hoef je het niet "onacceptabel" te vinden dat het zover is gekomen. Vergissen is menselijk en ik mishandel mijn hond niet. Ik reageerde gewoon net zo fel als hij, zodat hij zou begrijpen dat hij te ver ging en zodat de mensen om me heen (want er was veel volk) zagen dat ik dit niet zomaar laat passeren; dat is uitgesloten. Dus ja, ik heb hem een flinke mep gegeven omdat ik niet wist hoe ik moest reageren. En als dit weer zou gebeuren, zou hij er waarschijnlijk weer een krijgen, want het is simpelweg hartstikke gevaarlijk en ik kan dit niet laten gaan! Voor zijn eigen bestwil en ook voor die van de kinderen. Ik zou niet willen dat hij op een dag nog feller reageert dan gisteren en dat hij bij me wordt weggehaald. Maar natuurlijk erken ik dat mijn reactie niet goed was en ik voelde me erg schuldig, want ik hou meer van mijn hond dan van wat dan ook!

Wat de context betreft: ze kwam rustig op hem af en wilde hem aaien. Zoals ik altijd doe als iemand hem wil aaien, vroeg ik haar om door haar knieën te gaan en ik ben zelf ook naast haar gaan zitten, omdat Atchoum verlegen is en zich niet laat aaien als ik er niet bij ben. Er waren geen voortekenen, anders had ik het meisje meteen gezegd dat ze hem met rust moest laten. Ik ken mijn hond door en door, we zijn heel close. Ik gebruik een positieve opvoeding en dat gaat normaal gesproken super! Maar nu was er geen enkel signaal; hij vloog haar ineens aan om haar hand te pakken. Maar goed, ik ken mijn maatje, en ik denk niet dat hij de bedoeling had om haar echt pijn te doen. Het was eerder bedoeld om haar af te schrikken vanuit zijn angst.

Wat het verdere verloop betreft: ik ga met Atchoum meedoen aan groepswandelingen met kinderen, zodat hij eraan kan wennen om ze te zien. We hebben zelf namelijk geen kinderen en in onze omgeving zijn ze er ook niet. Maar op dit moment ben ik op vakantie, dus ik kan er pas vanaf zaterdag mee beginnen. Tot die tijd volg ik het advies van mijn hondentrainer op: het meisje komt niet bij mijn hond in de buurt en negeert hem volledig totdat hij zelf besluit naar haar toe te gaan.

Bedankt voor je reactie,

Groetjes :)

Hoi,

Als ik het goed begrijp, vertoonde je hond agressief gedrag (daar kom ik later op terug) tegenover een kind, waarschijnlijk uit angst, en omdat je zelf ook bang was, heb je hem geslagen.

Je zou het waarschijnlijk kunnen samenvatten door te zeggen dat angst, zowel bij mensen als bij honden, er vaak voor zorgt dat we domme dingen doen. En hoewel je het gedrag van je hond onacceptabel vond, betekent dat niet dat we het niet onacceptabel kunnen vinden dat je hem daarvoor geslagen hebt.

Als je me nu vertelt dat je hond het kind heftig aan het bijten was zonder los te laten en dat die klap ervoor zorgde dat hij stopte, dan had je waarschijnlijk gelijk om dat te doen. Hoewel ik deze methode niet goedkeur, vereist de urgentie van een situatie soms een directe en afschrikkende reactie.

Eigenlijk zouden we precies moeten weten hoe deze situatie is verlopen. Liet je hond kalmerende signalen zien aan het kind? Heeft hij eerst gegromd, zijn tanden laten zien, geblaft of een dreigende houding aangenomen voordat hij beet? En wat de beet betreft: was het een snauw of vloog de hond het kind echt aan om hem aan te vallen?

Stonden de hond en het kind onder toezicht van een volwassene?

Wat betreft zijn angst voor kinderen, zou er gekeken moeten worden of desensibilisatie of gewenning mogelijk is. Ook is het belangrijk om te kijken of jouw kennis van honden groot genoeg is om de voortekenen van mogelijke agressie te herkennen. Als dat niet het geval is, zul je daar – met de hulp van een professional – mee aan de slag moeten gaan.

Het is allereerst belangrijk om te weten wat je moet doen zodat hij niet meer bijt. En in tweede instantie om te bepalen wat je moet doen bij een eventuele nieuwe aanval.

Ik raad je aan om een gedragstherapeut in te schakelen om je te begeleiden. Als je niet weet hoe je er een kunt vinden of kiezen, laat het dan gerust weten. :)

Ik deel gewoon even het beetje dat ik weet. Zoals ik al zei, vertoonde JEEP hetzelfde gedrag als die van jou (ik kreeg hem toen hij 10 maanden oud was). Mijn moeder geloofde het niet; ze zei dat hij tijd nodig had om rustiger te worden, maar dan wel door kinderen en honden te ontwijken. Voor mij is dat niet de beste oplossing! Natuurlijk is er tijd nodig, maar juist door de confrontatie aan te gaan! (Ik heb het hier over wat ik heb gedaan met kinderen tussen de 3 en 10 jaar).

Verder weet ik niet of die van jou dit ook doet, maar er is nog iets waar je op moet letten: als een dier datgene waar hij bang voor is (een mens, een hond, ...) strak blijft fixeren, dan betekent dit dat hij ofwel gaat bijten (in jouw geval), ofwel gaat blaffen, enz.

Bedankt voor je bericht.

Wat betreft het feit dat ik hem geslagen heb: ik denk dat iedereen hetzelfde zou hebben gedaan. Ik schrok me rot en ik liet het niet zomaar gebeuren!

Natuurlijk voelde ik me daarna schuldig, want ik hou van m'n hond en ik had hem nog nooit eerder een klap gegeven. Maar op dat moment ging het gewoon in een reflex!

Ik neem je tips mee, bedankt.

Om te beginnen: ook al vind je het onacceptabel, onvergeeflijk of wat dan ook, hem een tik geven zal hem alleen maar meer "traumatiseren" door kinderen*, waardoor het gedrag juist erger wordt.

Ik ben pas 14 maar ik herken dit helemaal! Mijn Border Collie-kruising Jeep van bijna 2 jaar is ook bang geweest voor kinderen (en nu soms nog steeds). Uit zelfbescherming blaft hij, springt hij op of rent hij achter ze aan**, wat ik toen heb gedaan (ik help ook veel met zijn opvoeding) op advies van anderen, is simpelweg gaan wandelen met een kind erbij (aan de andere kant van de hond). Als je echt bang bent, kun je hem in het begin een muilkorf omdoen, ook al vind ik dat niet de allerbeste oplossing. Daarna laat je het kind de riem vasthouden (met of zonder muilkorf) terwijl je zelf een beetje op afstand blijft***. Na een tijdje gaan ze dan samen wandelen (met jou erbij natuurlijk, maar jij blijft wat verder weg). Stap voor stap haal je de muilkorf eraf en kan het kind hem een koekje geven, en als het even kan laat je de hond daarna los op een veldje. Eerst blijft het kind bij jou, daarna kan hij een stok of speeltje gooien.

LET OP: Welke methode je ook gebruikt, een beloning wordt echt aangeraden!

* : Want hij denkt dan: "Als ik een kind zie, krijg ik een tik of word ik op mijn kop gezeten"!

** : Bij mij heeft hij trouwens nooit geprobeerd om te bijten

*** : De aanwezigheid van het baasje kan de opvoeding van de hond/pup soms in de weg staan!