Spijt na de adoptie

Hoi,

Een hond neem je inderdaad pas na goed nadenken of zijn behoeften wel passen bij de tijd die je hebt. Je partner lijkt dat niet helemaal begrepen te hebben... Maar goed, die hond is er nu eenmaal en de problemen waar je tegenaan loopt, kun je met wat training echt wel oplossen.

Zijn verlatingsangst vraagt wel om een flinke investering van jouw kant om vooruitgang te boeken:

Hoe lang is hij dagelijks alleen? Een hele dag weg zijn is lang, en veel honden trekken dat gewoon niet. Zorg er eerst voor dat hij zijn energie goed kwijt kan: krijgt hij elke dag genoeg beweging? Geef je hem kauwspullen, likmatten (dat werkt kalmerend voor honden), of denkwerk (interactieve spelletjes, een snuffelmat...)? Dit soort dingen zijn essentieel om je hond rustig te krijgen.

Verder is het belangrijk om te beseffen dat alleen zijn iets is wat je stap voor stap moet aanleren. Hoe lang dat duurt, verschilt per hond. Je begint hiermee terwijl je zelf gewoon thuis bent: hij moet leren zichzelf te vermaken op momenten dat jij er wel bent, maar even geen aandacht aan hem besteedt. Zet hiervoor wat kleine activiteiten op: zet zijn voerbak eens in een kamer waar jij niet bent, gebruik een snuffelmat, doe zoekspelletjes, of leg op verschillende plekken fijne mandjes neer zodat hij zelf kan kiezen waar hij gaat liggen. Leg ook op verschillende plekken speeltjes neer. Als je hem dan negeert of in een andere kamer bent, leert hij zichzelf te vermaken zonder steeds jouw aandacht te vragen.

Als dit goed gaat en je hond wat zelfstandiger wordt, kun je aan het echte vertrekken gaan werken. Begin met het ongevoelig maken voor je 'vertrekrituelen': je schoenen aantrekken, je sleutels pakken, je tas pakken... doe dit soort dingen regelmatig gedurende de dag zonder echt weg te gaan. Zo leert je hond dat deze handelingen niet spannend zijn. Doe dit net zo lang tot hij er geen stress meer van krijgt.

Daarna kun je echt even weggaan. Let goed op stress-signalen: de eerste keer ben je maar een halve seconde weg, dan 30 seconden... bouw dit pas uit als hij helemaal relaxed blijft. Zo leert hij dat alleen zijn niet eng is, en hij weet door de eerdere oefeningen hoe hij zichzelf moet vermaken. Geef hem ook iets te doen als je weggaat (een Kong, snuffelmat, iets om op te kluiven...).

Dit kost dus veel tijd en je zult in het begin vaak thuis moeten zijn.

Wat betreft de zindelijkheid: laat hem zo vaak mogelijk uit en prijs hem uitbundig met lekkere snoepjes als hij buiten zijn behoefte doet. Negeer hem als hij het binnen doet, en ruim het op als hij er niet bij is.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt!

Mathilde

Ja, je hebt helemaal gelijk. Ik moet gewoon wat meer van me afbijten zonder deze lieverd te verwaarlozen; hij heeft hier tenslotte ook niet om gevraagd.

Mijn poedel is 3 jaar en mijn pinscher is 2 jaar. Ze kunnen het echt supergoed met elkaar vinden... trouwens met al onze dieren hoor.

Goedenavond,

Je verhaal gaat uiteindelijk meer over je relatie dan over de hond. Het is aan jou om te bepalen wat je bereid bent te accepteren in je relatie, denk ik zo.

Maar weet je, als de één vooruit roeit en de ander achteruit, kom je simpelweg niet vooruit...

In ieder geval lijkt het me lastig om de hond te veranderen zonder de hulp van de hele groep. En bij die groep hoort meneer natuurlijk ook...

Ik wens je veel succes en sterkte verder.

Hoe gaat het tussen de poedel en de pinscher?

Hoe oud zijn ze allebei?

Je vriend wil er geen tijd en energie in steken, maar hij weigert hem ook aan een ander gezin te geven.

Persoonlijk zou ik hem dwingen om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Blijf er zelf natuurlijk wel voor zorgen, maar als de buurvrouw komt klagen, stuur haar dan direct naar je vriend zodat ze het hem recht in zijn gezicht kan vertellen. Ruim de poep niet meer op en vraag hem om de gemaakte kosten aan je terug te betalen.

Nou ja, ik weet niet of dit het beste idee ooit is, maar je kunt het in ieder geval proberen ^^

Hoi!

Wat verdrietig voor die hond dat hij al zo vaak van gezin heeft moeten wisselen, dat is echt niet makkelijk voor hem. Hij heeft geen vaste basis en is niet tot rust gekomen, wat misschien het blaffen bij de minste stress en de zindelijkheidsproblemen verklaart. Hij is aan je gehecht geraakt, dus je moet voor jezelf kijken of je hem wilt en kunt houden en hem kunt begeleiden naar een echt fijn leven. Het is lastig om je daarover te adviseren.

Als ik je verhaal zo lees, lijkt je partner niet echt zijn verantwoordelijkheid te nemen tegenover de hond en jouw gevoel. Hij heeft de hele adoptieprocedure aan jou overgelaten en nu zegt hij dat het niet de hond is die hij wilde, maar hij wil ook niet de verantwoordelijkheid nemen om hem bij een ander gezin onder te brengen...

Ik wil niet oordelen hoor, ik deel alleen even mijn eigen ervaring:

Mijn ex-partner wilde per se een middelgrote dogachtige, ondanks mijn rugklachten. Na twee jaar ben ik overstag gegaan... Resultaat: na 3 of 4 maanden en bij de eerste problemen haakte hij af! Spelen was prima, uitlaten ook, maar opvoeden? ** maar. Hij zei dat dat niet echt zijn ding was en tijdens onze lessen (één keer per maand) luisterde hij maar half... Om vervolgens thuis in het dagelijks leven precies het tegenovergestelde te doen. Het lijkt wel een beetje op jouw partner die "expres" het omgekeerde doet – tenminste, dat denk ik. Misschien dat sommige mensen die iets echt niet willen doen, expres dwarsliggen zodat ze met rust worden gelaten.)

Maar goed, zoals ik al zei: het is mijn ex! De hond is er nog steeds, ik ben gek op haar en ja, ik heb nog steeds last van mijn scoliose, maar ik zorg zo goed mogelijk voor haar en volgens mij is ze hartstikke gelukkig.

Mijn huidige partner heeft haar helemaal geaccepteerd. Ze hebben natuurlijk hun eigen band opgebouwd in hun eigen tempo en de kleine meid doet bij hem andere dingen dan bij mij, maar ze is echt ook zijn hond.

Persoonlijk vind ik dat honden binnen een gezin van alle gezinsleden zijn. Iedereen heeft zijn eigen band met het dier, maar het is niet echt een kwestie van dat iedereen zijn eigen dier neemt... Maar goed, dat is mijn mening.

Sorry, je verhaal riep herinneringen bij me op... Iedere situatie is anders, ik hoop echt dat je een oplossing vindt waar zowel de hond als jij gelukkig van worden.

Mocht je toch een nieuw plekje voor hem moeten zoeken, neem dan contact op met een stichting. Zorg dat je jezelf niet overbelast of te veel stresst waardoor je op een gegeven moment opbreekt. We hebben allemaal onze grenzen.

Sterkte!