Hoi allemaal,
Ik heb mijn schatje Indy bijna 13 jaar geleden geadopteerd, op 26 juli. Indy is overal met me meegegaan, van verhuizing naar verhuizing, tijdens seizoenswerk, op vakantie... kortom, al jarenlang mijn maatje voor het leven. Ze heeft aardig wat problemen gehad. Op dit moment heeft ze een hartruis die tot nu toe stabiel bleef, maar blijkbaar is het onlangs verergerd (de hittegolf hielp niet mee). Ook heeft ze een hernia die een jaar geleden is ontdekt: ze was twee dagen verlamd, maar daarna ging het weer bijna normaal.
Gezien haar leeftijd en vooral haar hartprobleem is een operatie geen optie.
Sindsdien krijgt ze Gabapentine, maar ik merk dat het de laatste tijd slechter gaat: ze valt vaak, haar achterpoten trillen constant, ze gromt in het niets, en als ze ligt maakt ze trappelende bewegingen met haar poten. Ze wijkt ook niet van mijn zijde en volgt me nog meer dan normaal. Vanochtend kwam ze bij het bed krabben om bij me onder het dekbed te kruipen (wat ze eigenlijk nooit meer deed) en ze trilde heel erg bij haar achterhand. Maar zodra we naar buiten gaan, bruist ze van de energie! Natuurlijk til ik haar: ze loopt geen trappen, springt nergens op, en ze heeft zelfs een osteopathie-behandeling gehad.
De dierenarts vertelde me vorige week dat ze veel spiermassa in haar achterpoten is kwijtgeraakt en dat dit niet meer zal verbeteren, totdat ze uiteindelijk verlamd raakt.
Heeft iemand ervaring met dit soort klachten? Hebben jullie tips? Hoe weet je wanneer een hond te veel lijdt en je aan euthanasie moet gaan denken..? Begint de dierenarts daar zelf over?
Ik durf haar niet meer alleen te laten, vooral 's avonds niet; ik zie dat ze dat lastig vindt. Tegelijkertijd kan ik haar niet meer overal mee naartoe nemen zoals vroeger, want dat zou te riskant zijn... Verder is ze nog steeds een vrolijk ding: op straat denken mensen vaak dat ze nog een puppy is!
Alvast bedankt voor jullie reacties.
