Ik voel me schuldig dat ik mijn hondje alleen heb gelaten en haar dood heb teruggevonden. Heeft ze geleden?

Een hele lastige situatie, waarbij het schuldgevoel ook nog eens bovenop het verdriet komt.

Je spijtgevoelens zullen hopelijk snel meer ruimte maken voor de herinneringen aan de mooie momenten die jullie samen hebben gedeeld. Zo kan je hond je blijven vergezellen, zo vaak als je maar wilt.

Sterkte Nougat

Ja, ik heb haar gevonden in haar vertrouwde houding met haar pootje onder haar kop en haar ogen dicht, het leek net alsof ze sliep. Maar ik heb nog steeds veel moeite om het te accepteren, het is echt te zwaar.

Klopt, ik was het overlijden in haar slaap even vergeten. Ik weet zeker dat ze liever thuis is heengegaan dan op een onbekende plek. Ze heeft een mooi en lang leven bij je gehad en er vast en zeker van genoten. Je hoeft je dus echt niet schuldig te voelen.

Ik ben het niet eens met Janette. Een dier dat overlijdt, hoeft niet per se te lijden. De hond van mijn vader is bijvoorbeeld in haar slaap overleden, terwijl ze rustig onder een boom lag...

Vaak kan de houding waarin je het dier na het overlijden terugvindt, iets zeggen over hoe het is gegaan. Als ze in een 'normale' slaaphouding lag, is de kans groot dat ze in haar slaap is weggegaan zonder er echt iets van te merken.

Volgens mij is het zo dat als de pootjes heel gespannen zijn en de houding onnatuurlijk is, je ervan uit kunt gaan dat er ten minste een paar seconden sprake was van pijn... Maar ook al was je er niet bij, ze is thuis overleden, op de plek waar ze zich fijn voelde, en dat vind ik eigenlijk wel een mooie gedachte!

Voel je vooral niet schuldig, je had niets meer kunnen doen als je er wel bij was geweest. Misschien had jouw verdriet en stress de situatie voor haar juist moeilijker gemaakt op het moment dat ze ging.

Sterkte

Ik kon haar niet laten inslapen, want mijn dierenarts zei dat het gewoon nog goed met haar ging. Er waren geen alarmerende signalen om het te doen, afgezien van de hernia en het feit dat ze moeilijk loopt. Daarom vermijd ik wandelingen en laat ik haar lekker met rust tussen de tuin en het huis.

Ik wil je niet nog schuldiger laten voelen, maar ja, ze heeft geleden. Een levend wezen dat sterft lijdt nu eenmaal, tenzij het heel plotseling gebeurt of door euthanasie. Mijn dwergkonijn Téo overleed terwijl ik aan het wandelen was, en het moeilijkste voor mij was de gedachte aan hoeveel hij geleden moet hebben. Als je er wel was geweest, was je hond waarschijnlijk alsnog overleden. Je zou hem naar de dierenarts hebben gebracht en hem (misschien) hebben moeten laten inslapen; dan had hij misschien minder geleden en was hij met jou aan zijn zijde heengegaan. Maar je kunt de tijd niet terugdraaien en het heeft geen zin om jezelf de schuld te geven: hij is dood en hij lijdt nu niet meer. Als je hond het gewend was dat je op vakantie ging, heeft hij zich echt niet in de steek gelaten gevoeld. Hij heeft je niet per se gezocht om die reden, maar misschien zocht hij je wel op het moment dat hij voelde dat hij zou gaan. Je bent niet egoïstisch, je dacht dat alles gewoon goed zou gaan met je hond ondanks zijn ziekte. Je had zijn dood niet kunnen voorzien, dus voel je niet schuldig. Dat maakt de last alleen maar zwaarder, bovenop het verdriet om het verlies van je maatje. Heel veel sterkte met het verwerken van deze moeilijke periode.