Ik voel me schuldig dat ik mijn hondje alleen heb gelaten en haar dood heb teruggevonden. Heeft ze geleden?

We zouden allemaal wel willen dat ze zo mogen gaan 🥲

(Voor onszelf eigenlijk ook wel)

Ik heb net mijn hondje Minnie verloren op de leeftijd van 12 jaar en anderhalve maand. Ze was in de tuin bezig om een van haar snoepstaafjes te verstoppen. Toen ik haar daarna wilde ophalen om naar binnen te gaan omdat het warm begon te worden, lag ze daar alsof ze sliep. Haar ogen waren dicht en ze lag in dezelfde ontspannen houding als wanneer ze normaal sliep. Ze is gewoon gaan liggen en voorgoed ingeslapen.

De dierenarts zei dat ze op de mooiste manier is heengegaan. Natuurlijk ben ik verdrietig, om zoveel dingen, maar ik weet dat ik haar al mijn liefde heb gegeven en dat ik die van haar heb gekregen. Ik weet ook dat ze nu geen last meer heeft van haar artrose. Ze slaapt nu en ik heb haar thuis begraven; haar lichaam rust in de tuin, maar haar hart is in het mijne.

Sterkte allemaal

Mijn hondje is kortgeleden overleden in haar slaap, ze is gewoon ingeslapen. Ik was thuis maar ik had niet door dat ze niet meer ademde totdat mijn man het me vertelde, en er waren al een paar minuten voorbij sinds de laatste keer dat ik haar had zien bewegen. Ik nam het mezelf dan ook ontzettend kwalijk. Schuldgevoel is een gevoel dat je niet onder controle hebt, maar zoals al werd gezegd: het is waar dat de houding van het lichaam en de ontspannen spieren laten zien dat ze waarschijnlijk niet heeft geleden. Dat geloof ik tenminste voor mijn meisje, maar de pijn is er nog steeds en het zal tijd kosten... heel veel sterkte voor jou.

Hoi allemaal,

Nog maar een paar weken geleden ben ik mijn lieve hond verloren. Ik ben zo ontzettend verdrietig en ik voel me ook heel schuldig.

Mijn chowchow was 12 jaar en 3 maanden oud. Die ochtend werd hij gewoon wakker, ik liet hem uit en dwong hem een beetje om zijn behoefte in het gras te doen. Alles leek goed te gaan, maar hij wilde daarna niet meer naar buiten. 's Avonds had hij niet gegeten. Diezelfde ochtend dronk hij zijn bak water nog leeg, om 12:30 deed hij zijn 'werk' nog en blafte hij, en om 13:45 vond ik hem dood voor de schuifpui. Ik voel me zo schuldig omdat ik niet bij hem was en niets heb gezien. Het is zo zwaar om te weten dat hij alleen is gegaan, zonder dat er iemand bij hem was.

Ik kom er maar niet overheen.

12 jaar bij ons geweest :-(

Ja, ze had artrose en een hernia, maar het is echt heel zwaar om te accepteren dat ze is heengegaan terwijl ik niet bij haar was. Ik snap er gewoon niets van hoe dit heeft kunnen gebeuren; voor mijn vertrek ging het nog hartstikke goed met haar.

Het is ontzettend zwaar om een huisdier te verliezen, zeker als het zo onverwacht komt.

Misschien heeft ze simpelweg gewacht tot je er even niet was om rustig in te slapen? Artrose doet pijn, en die hernia zeer waarschijnlijk ook.

Veel sterkte, de mooie momenten van jullie leven samen zullen snel weer naar boven komen om je verdriet te verzachten; houd in je achterhoofd dat haar tijd simpelweg gekomen was.

Deel je herinneringen of wat je ook maar kwijt wilt hier, dat lucht echt op. Ga je gang.

Nougat, gecondoleerd met je hond, ik weet dat het niet makkelijk is.

Maar ik vind dat je je niet schuldig moet voelen; ze had geen dodelijke ziekte. Je kunt de toekomst niet voorspellen en je kon niet weten dat ze zou overlijden.

Het is heel logisch dat je bent weggegaan in de veronderstelling haar bij je terugkomst weer gezond en wel aan te treffen.

Ik heb een keer een hondje verloren terwijl ik op reis was. Ze had al een hele tijd kanker, maar ze deed het eigenlijk nog best goed. Ze was bij mijn moeder, een vertrouwde plek voor haar. Die nacht was het weer plotseling omgeslagen; toen mijn moeder opstond, wist ze eigenlijk al dat ze haar dood zou vinden. En inderdaad, haar hartje had het in haar slaap begeven. Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik voelde me niet schuldig. Maar mijn Coton daarentegen, die op een zondagochtend helemaal alleen overleed bij de dierenarts... Ze wilden hem daar houden ter observatie voor een onderzoek op maandagochtend, maar 's nachts was er niemand aanwezig. Jaren later maakt die dood op een vreemde plek me nog steeds heel verdrietig. Thuis sterven is lang niet zo beangstigend vergeleken met sterven in een anoniem hok...