Hoe verwerk ik het verlies van mijn hond?

Vrijdag en zaterdag hebben we afspraken bij twee asielen om naar verschillende honden te kijken. Het valt me alleen op dat de enige rassen die ons echt trekken, molossers zijn, van die Staffords. De asielen zitten er vol mee en sommigen hebben zulke vreselijke dingen meegemaakt dat ik ze wel allemaal zou willen adopteren om ze het mooiste leven te geven! (Nou ja, mijn 50m2 en mijn magere salaris drukken me wel weer snel met de neus op de feiten 🙄)

Maar als we overstag gaan, ga ik er wel op letten dat in ieder geval de kleur en het koppie anders zijn dan die van mijn schatje.

Het is echt vreselijk, want ik word heen en weer geslingerd tussen de behoefte om een andere hond een fijn leven te geven en de leegte in mijn hart te vullen, en tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik mijn meisje verraad. Het voelt bijna verkeerd van ons om nu alweer een nieuwe hond te willen adopteren, terwijl ik morgen pas haar as op ga halen...

Ik ben er zelf voorstander van om een hond te nemen die heel anders is dan de hond die net is overleden,

zonder dat je je meteen op de eerste de beste stort.

Je moet jezelf tot niets dwingen, eigenlijk.

In 2012 overleed mijn Schotse Terriër eind maart, wat totaal niet de bedoeling was (gelukkig had ik Elastic al), en half juni kocht ik mijn Australische herder. Ik had die tijd echt even nodig om de situatie te verwerken (als een overlijden aan te zien komt, kom ik er veel sneller overheen) en een nieuwe start te maken met een heel ander karakter.

Inderdaad, we gaan allebei heel anders om met het rouwen. Hij sluit zich nogal af en laat niks merken, maar ik weet dat hij mijn verdriet deelt. Hij vindt het fijn om lekker te gamen, dus daar is hij druk mee... Ik dood de tijd voor de tv, maar eigenlijk heb ik nergens zin in behalve slapen. Trouwens, morgen weer aan het werk gaan zal wel pittig worden, ook al dwingt het me wel om weer wat te doen en zorgt het voor wat afleiding.

Ik zit al wat rond te kijken op de sites van asiels en heb twee schatjes gezien die ons wel aanspreken. Helaas is de eerste een Stafford (die een rotleven heeft gehad, dus ik zou haar dolgraag een hoop liefde willen geven, maar ze is al 10 en heeft melkkliertumoren. Ik ben dus bang dat ik weer hetzelfde verdriet moet doormaken als bij mijn vorige hond, die ook bijna 10 was toen we haar adopteerden). De andere is een Labrador Retriever met een koppie om op te vreten (maar dat ras ken ik niet zo goed en ik weet niet of dat bij onze levensstijl past). Ik heb in ieder geval een aanvraag gedaan bij het asiel en ze zouden nog contact met me opnemen.

Ik weet niet of we wel meteen gaan adopteren, want wie weet merken we pas als we daar staan dat we er eigenlijk nog helemaal niet klaar voor zijn.

Eigenlijk is het heel stom, maar omdat het overlijden van mijn moppie nog zo vers is, ben ik bang dat ik haar te snel wil 'vervangen'. Ook al is ze er niet meer, het voelt voor mijn gevoel niet echt tof om nu alweer een andere hond te nemen, alsof zij er niet echt toe deed...

@Cacabrouette het is pas 10 dagen geleden dat je je hond bent verloren, het is voor je partner vast nog te zwaar om al aan een nieuwe adoptie te denken. En iedereen verwerkt het op zijn eigen manier, sommigen hebben tijd nodig (dat had ik de eerste keer ook). Maar uiteindelijk heeft het geen zin om jaren te wachten als je toch al weet dat je weer een hond zult nemen. Zelfs jaren later zal de komst van een nieuwe "ingewikkeld" en onwennig zijn, je vergelijkt hem sowieso met de vorige. En dat is heel normaal! Want we vergeten onze overleden maatjes nooit.

Toen ik mijn Bordeauxdog verloor, heb ik heel snel een Argentijnse dog in huis genomen. Natuurlijk vergeleek ik hem met mijn Bordeauxdog (en dat doe ik nog steeds), maar niet als een verwijt. Odin deed dit, Sagro doet het anders, Odin was braaf, Sagro is één grote grap. Het zijn twee totaal verschillende honden, echt een wereld van verschil. Maar ik "verwijt" Sagro nooit dat hij is zoals hij is.

Toen ik mijn Bordeauxdog verloor, begon ik overal naar advertenties te kijken nog voordat ik 100% zeker wist of ik er weer één wilde. En stapje voor stapje stelde ik me voor hoe het zou zijn met een andere hond. Totdat ik de advertentie van Sagro zag (opnieuw zag, ik dacht dat ik hem gemist had) en toen reageerde ik met een hartslag van 1000! Ik heb hem door puur geluk gekregen, hij was echt voor mij bestemd.

Misschien kun je beginnen met het bekijken van advertenties en de honden die je aanspreken aan je partner laten zien. Het verlies van je hond is nog heel vers, het is moeilijk om het een plekje te geven.

Wie weet valt hij uiteindelijk wel voor een hond als je hem wat advertenties laat zien, en dan is dat hem gewoon!

Maar je bent echt geen verwend kind! Je hebt een hond nodig om je te helpen verder te gaan. Je partner zou dat moeten begrijpen, het is geen bevlieging!

Hoi, het was mijn vriend die zag dat het steeds slechter met me ging (net als jij at ik niet meer, had nergens zin in, ik ging wel naar mijn werk maar de rest...). Hij nam het initiatief om een hond te "zoeken" om me te helpen weer vooruit te komen.

Ik wilde het zelf eigenlijk niet, ik was veel te bang om weer hetzelfde mee te maken en wilde Walter niet vervangen. Hij kwam me ophalen en heeft me bijna met dwang meegesleept naar verschillende gezinnen die puppy's ter adoptie aanboden. Zo heb ik Cortex ontmoet; hij kwam naar me toe, ging rechtop zitten en keek me nieuwsgierig aan terwijl zijn staartje vrolijk kwispelde. Hij is nu bijna 6 maanden bij me en ik ben zo blij dat hij er is. Hij heeft me geholpen om er veel sneller bovenop te komen, zonder medicijnen.

Misschien kun je er met je partner over praten, zonder het te eisen maar door gewoon je behoefte uit te spreken. Misschien kunnen jullie beginnen met samen honden uit het asiel uit te laten; wie weet word je wel verliefd op zo'n viervoeter (en als hij het samen met je doet, helpt dat hem misschien om de knoop door te hakken).

Hoi allemaal, bedankt voor jullie reacties, dat doet me echt goed.

Als we meer huisdieren hadden gehad, had ik het vast wat makkelijker gevonden, maar mijn meissie kon niet zo goed met andere honden overweg en ze gaf me al de liefde die ik nodig had.

Gelukkig krijg ik steun van de mensen om me heen, al merk ik wel dat mijn partner het een beetje begint op te geven en niet meer zo goed weet wat hij met mij en mijn verdriet aan moet.

Ik heb het gevoel dat ik weer dieper in een depressie wegzak, dus ja, ik denk er steeds vaker over na om een hond uit het asiel te halen. Maar ik ben zo bang dat ik ga vergelijken, dat ik op zoek ga naar wat mijn schatje me gaf, of dat het me niet lukt om de nieuwe hond alle liefde te geven die hij nodig heeft.

Tegelijkertijd heb ik zoveel liefde te geven dat ik er bijna zeker van ben dat ik hem na een korte wenperiode een prachtig leven zal bieden :)

Het probleem blijft mijn partner; hij vindt het prima om weer een hond te nemen, maar niet nu meteen. Ik kan hem natuurlijk niets opdringen, maar ik heb het gevoel dat ik zonder hond blijf wegzakken. Ik voel me net een verwend nest dat de boel loopt te verstieren zolang ze haar nieuwe hond niet krijgt 😏

Ik sta er een beetje hetzelfde in als emla, maar ik denk daarnaast dat het zowel voor de dieren als voor jezelf goed is om nooit maar één huisdier te hebben. Dat lost op een natuurlijke manier veel problemen op, zoals het leren om alleen te zijn (ook een veelbesproken onderwerp), maar ook het omgaan met rouw – mits je natuurlijk geen dieren van dezelfde leeftijd hebt geadopteerd.

Het is natuurlijk absoluut niet zo dat een hond 'maar een hond' is en dat je hem vervangt alsof je een nieuwe auto koopt, maar het gaat erom dat je je ervan bewust bent dat onze beestjes ons vroeg of laat veel verdriet doen omdat ze nu eenmaal eerder gaan dan wij. Vanaf dat moment stop je óf met 'leven' zodra je geliefde maatjes overlijden, óf je besluit om door te gaan...

Mij heeft het in ieder geval erg geholpen om meerdere huisdieren te hebben toen er eentje overleed. Dat neemt het verdriet of de rouw niet weg, en je zult je maatje altijd blijven missen, zelfs lang daarna, maar de anderen troosten je simpelweg door hun aanwezigheid. Bovendien dwingen ze je, zoals in de situatie die emla beschreef, om je vast te houden aan een bepaalde routine die zij nodig hebben, wat helpt om door die moeilijke tijd heen te komen.

Heel veel sterkte gewenst en hopelijk begint het nieuwe jaar voor je beter dan het is geëindigd.

Inderdaad, het is heel belangrijk om een luisterend oor te vinden voor dit verdriet dat veel mensen niet erkennen.

Precies dat, helaas.

Sommigen zullen nooit begrijpen welke plek onze honden en katten innemen. De mensen die het wél begrijpen zijn juist zo belangrijk; bij hen voel je je niet stom of gek als je huilt of je emoties de vrije loop laat... voor een dier.

Ze maken deel uit van ons, dus het is niet meer dan logisch dat je helemaal van de kaart bent.

Sterkte hoor, en van je af schrijven doet je goed.

Sommigen hebben een hart, anderen hebben een steen op die plek.