Hoe verwerk ik het verlies van mijn hond?

Het is echt vreselijk, Paolo Boudin. 

Hier weten we precies wat je doormaakt. Ik herinner me nog dat ik mijn ogen uit mijn kop heb gehuild om mijn beestjes die zijn heengegaan. Het is onverdraaglijk, hartverscheurend en onbegrijpelijk. Het is zo moeilijk om te accepteren dat hij er niet meer is.

Weet je, een dierenarts stelt euthanasie nooit voor de lol voor. Je hebt gekozen voor de ultieme daad van liefde: hem laten gaan om hem vreselijk lijden te besparen. Je hebt hem beschermd, en dat is precies wat een baasje dat van zijn hond houdt hoort te doen. 

Mensen in je omgeving zullen het misschien niet altijd begrijpen, "het was toch maar een hond"... maar het was jouw maatje, en wij weten hier dat je hart bloedt. 

Huil maar als je kunt, dat lucht op. Sterkte. 

Je hebt al mijn steun en medeleven. Ook al heb je daar in deze situatie waarschijnlijk vrij weinig aan 😕.

Nogmaals heel veel sterkte. 

Matheo.

Bedankt Loustik, ik had een heel verhaal geschreven, maar dat is blijkbaar niet doorgekomen.

Het was mijn lieverd, hij was dol op kinderen, honden en katten (behalve degenen die ongevraagd de tuin in kwamen). Ik noemde hem vaak mijn worstje, scheetje, lieverd of schatje. Afgelopen donderdag is hij ingeslapen, ik ben bij hem gebleven.

13 jaar lang deelden we liefde, passie en vaste gewoontes. Ik weet dat hij is overleden, maar ik heb steeds het gevoel dat ik hem zo zie aanlopen. Al die reflexen en gewoontes die we deelden en die ik nu zonder hem ervaar. Ik kan hem mijn liefde niet meer tonen. Ik weet dat hij op dit moment nog in de koeling ligt en dat hij normaal gesproken maandag gecremeerd wordt. 

Hij vertrouwde me als ik hem naar de dokter bracht...

Maar hij had veel pijn en leed aan een alvleesklierontsteking (pancreatitis), ondanks de behandelingen. De beslissing is daar ter plekke genomen. Diep vanbinnen was ik bang dat ik hem niet meer mee naar huis zou nemen, maar ik zat in een soort ontkenning; ik was er heilig van overtuigd dat ik met hem terug zou komen. Ik had de dagelijkse dingetjes met hem al gepland. Eenmaal daar heeft het lot anders beslist.

Het is echt vreselijk.

Wat een prachtige hond, Paolo Boudin.

Waarom is hij hier, ben je hem kwijt?

Goedenavond, wat ontzettend erg voor je dat je je maatje hebt verloren, ik begrijp je verdriet heel goed. Ik zat hiervoor al in een depressie en het verliezen van de liefde van mijn leven was een van de ergste pijnen die ik ooit heb gevoeld. Ik heb zeker tien dagen bijna aan één stuk door gehuild.

Ik ben bij mijn psycholoog geweest en die heeft me geholpen bij het rouwproces (een afscheidsbrief schrijven aan je hond en die op een plek leggen waar jullie allebei graag kwamen). Het van me af schrijven deed me goed en ik schrijf nog steeds regelmatig als de emoties me te veel worden. Dit zou jou misschien ook kunnen helpen (ik kan je hier meer over vertellen als je dat wilt).

Natuurlijk zijn er momenten van terugval, rouwen kost tijd, maar de tijd verzacht de dingen langzaam maar zeker. Op dit moment heb ik het zelf ook weer even zwaar, ik mis haar vreselijk, maar ik gun mezelf de tijd. Ik geef mezelf het recht om verdrietig te zijn en over haar te praten zoveel ik wil. Doe vooral hetzelfde.

Je hebt het volste recht om er helemaal doorheen te zitten, en mensen die het niet begrijpen, die kunnen lekker de boom in.

Maar onthoud vooral dat je hebt gedaan wat het beste voor haar was, je hebt de juiste keuze gemaakt. Als je van je dier houdt, laat je het nooit lijden. Ze lijdt nu niet meer en je bent tot het einde bij haar gebleven. Van bovenaf waakt ze over je (ik ben ervan overtuigd dat mijn lieverd over mij waakt; het is waarschijnlijk irrationeel, maar dat maakt me niet uit, die gedachte doet me goed).

En je zult zien dat je het met de tijd niet vergeet, nooit, maar uiteindelijk zul je minder huilen en je minder verslagen voelen. Natuurlijk denk je er elke dag aan, maar niet meer met datzelfde scherpe verdriet. Inmiddels bekijk ik de honderden foto's van mijn hond met heel veel liefde en tederheid.

Je went ook aan de leegte, aan de afwezigheid. Dat kost tijd omdat je opnieuw moet leren leven op een andere manier, maar stapje voor stapje zul je het zien; het is nu ook nog allemaal heel vers.

Aarzel niet als je behoefte hebt om erover te praten.

Mijn hemel, wat begrijp ik je goed. Ik kan aan niets anders meer denken. Mijn leven is op dat moment echt stil komen te staan. En wat voor moois ik ook nog ga meemaken, het zal nooit meer echt fijn voelen, want ik zal nooit vergeten dat hij er niet meer is. Zonder hem zal mijn leven nooit meer hetzelfde zijn.

Hallo, ik heb me net aangemeld op dit forum omdat ik afgelopen zaterdag 29/01/22 mijn hondje heb verloren. Een klein chihuahuatje van 16 jaar oud. Ik hield meer van hem dan van wat dan ook ter wereld. Ik heb hem moeten laten inslapen, en dat was echt de ergste dag van mijn hele leven. Vanaf nu ben ik nergens meer bang voor, want de moed die je hiervoor moet hebben... ik zou nu zelfs kunnen sterven, het maakt me allemaal niets meer uit. Mijn verdriet is onbeschrijfelijk groot. Hij was mijn kleine mannetje en we hadden zo'n geweldige band. Ik huil elke minuut, elke seconde. Ik kan maar niet accepteren dat hij niet meer aan mijn zijde staat, ik lijd te veel. Hij was inmiddels doof en blind en aan twee pootjes verlamd. We hielden hem ondanks alles toch bij ons en hadden hem in een kleine box gezet; dat ging wel, hij voelde zich ondanks alles nog goed. Maar de afgelopen vier dagen moesten we hem meerdere keren naar de dierenarts brengen. Dit keer raakte hij aan alle vier zijn pootjes verlamd en hij jankte non-stop, dag en nacht. Hij leed eronder dat hij niet meer kon gaan zitten, hij had pijn... kortom, we moesten de beslissing nemen om hem te laten inslapen. Ik heb hem in mijn armen gehouden tot zijn laatste ademtocht. Ik ben tijdens het hele proces geen seconde bij hem weggegaan, ook al zakte ik er zelf bijna doorheen, maar ik heb voor hem volgehouden tot het einde. Ik heb hem in mijn armen gehouden. Ik krijg het verdriet maar niet verwerkt. Dat vreselijke moment blijft zich maar in een lus in mijn hoofd herhalen en ik vraag me constant af of ik de juiste keuze heb gemaakt... ik ben het spoor even helemaal bijster. Mijn pijn is te zwaar, andere mensen kunnen dit niet begrijpen. Ik praat de hele tijd tegen hem, ook al is hij er niet meer. 😞

Bedankt :) Vandaag gaat het wat beter. Ik denk dat het me goed heeft gedaan om gisteren even alles eruit te gooien. Het gesprek met m'n psycholoog hielp ook, al raadt ze me af om meteen weer een hond te nemen; ik moet de dingen op de juiste volgorde doen. Eerst begin ik aan m'n rouwproces en pas daarna ga ik een nieuw maatje redden. Gezien mijn emotionele verleden loop ik anders het risico dat ik al mijn liefde weer op die hond projecteer, mijn verdriet ergens wegstop en dat het dan op een dag in m'n gezicht ontploft.

Omdat rouwen zo'n 6 tot 8 maanden duurt, adviseert ze me om tot maart te wachten. Aan m'n gezicht te zien zei ze dat ik in ieder geval tot eind januari moet wachten om het even te laten bezinken.

Ik denk dat ik het tot die tijd wel volhoud, we gaan het zien...

Ik leef echt met je mee.

Vertrouw op de persoon die je dagelijks steunt en probeer op wat voor manier dan ook wat afleiding te zoeken.

Tijd is het enige echte medicijn.

Heel veel sterkte.

Het was een afschuwelijke dag, maar goed, ze ligt tenminste in een "mooi" kistje. Ik voelde me belachelijk, maar ik volgde mijn gevoel; ik ben opgerold op de bank gaan liggen en heb mijn lieverd stevig tegen me aan gedrukt terwijl ik de ogen uit mijn kop huilde. Mijn vriend kwam uiteindelijk thuis van zijn werk, hij probeerde me te troosten en heeft haar uiteindelijk uit mijn armen gepakt, omdat hij wel doorhad dat ik niet in staat was om te bewegen of haar los te laten.

Ik weet niet hoeveel uur ik daar zo heb gelegen, maar vanavond voel ik me helemaal leeg en uitgeput. Mijn ogen en mijn hoofd doen zeer en mijn wangen branden.

Ik hoop dat morgen een betere dag wordt. Ik heb een afspraak bij de psych, dat zal me vast goed doen.