Goedenavond, mijn hondje is op 21 december vrij plotseling overleden aan een alvleesklierontsteking (pancreatitis). Ze werd in de nacht van zondag op maandag erg ziek en ik ben direct naar de dierenarts geracet zodra die openging. Ik slik slaapmedicatie, dus ook al was ik er de hele nacht voor haar, ik kon onmogelijk zelf autorijden en ik dacht bovendien dat het gewoon buikgriep was...
De dierenarts heeft alles gedaan wat hij kon. Ik ben maandagmiddag nog bij haar langsgegaan om te knuffelen; ze at een klein beetje en de dierenarts was best optimistisch en zei dat ze dinsdagavond misschien wel weer naar huis mocht.
Dinsdag wilde ze echter niet eten. Ik had zelf eten van thuis meegebracht, maar ook dat weigerde ze. Ik ben een uur bij haar gebleven om te knuffelen en haar te vertellen hoeveel ik van haar hou... Maar aan het begin van de avond is ze overleden en sindsdien voelt het alsof mijn hart gebroken is, alsof ik de liefde van mijn leven kwijt ben. En dat terwijl ik vaker sterfgevallen heb meegemaakt... Maar niets heeft me ooit zoveel pijn gedaan!
We hadden haar pas tweeënhalf jaar (het was een oudje uit het asiel aan wie we de mooiste oude dag wilden geven), maar toch was ze mijn hele leven geworden; we deden alles samen.
In oktober raakte ik in een depressie en zat ik twee maanden thuis in de ziektewet. Ze was 24/7 bij me, we hebben urenlang lepeltje-lepeltje liggen knuffelen... Onze band was zo sterk dat ik me geen toekomst zonder haar kan voorstellen. Ik mis alles (zelfs de dingen die me soms irriteerden, zoals dat ze tussen ons in sliep waardoor ik vaak geen deken meer had). Ze sliep bij me op de bank, strak tegen me aan of zelfs bovenop me, ze volgde me naar de wc... Kortom, ze week niet van mijn zijde. En ja, ik weet dat we te makkelijk voor haar waren, maar het was zo'n schattig oud beestje dat het onmogelijk was om haar iets te weigeren.
Ik weet dat het nog heel vers is, maar ik heb nergens meer de kracht voor. Ik kan alleen maar huilen en ik heb zoveel spijt. Mijn huis voelt zo leeg, mijn leven staat op z'n kop en ik moet een nieuw ritme vinden, maar ik heb nergens zin in... Ik voel me vreselijk alleen en verloren.
Natuurlijk heb ik erover nagedacht om weer een nieuw maatje uit het asiel te halen, niet om haar te vervangen maar om mijn hart een beetje te helen. Maar ik ben zo bang dat ik de vergelijking ga maken met mijn vorige hond en dat ik de nieuwe niet de liefde kan geven die hij nodig heeft. Ik denk dat ik beter nog even kan wachten.
Hebben jullie misschien ideeën of tips om de pijn een beetje te verzachten?
Alvast bedankt en sorry voor het lange verhaal.
