Op 30 april 2024 ging onze Ayla over de regenboogbrug. Ze was een herplaatser van 7 jaar oud en had een zwaar leven achter de rug; ze had zelfs littekens op haar rechterpoot van een strop. Ik zag haar in een berichtje en omdat we op zoek waren naar een hond van het type Duitse herder, zei mijn man dat we haar moesten adopteren. En zo geschiedde. Ze kwam heel angstig binnen, maar was meteen stapelgek op mijn man. Hij heeft haar op haar eigen tempo en in alle rust laten wennen. We hadden al twee kleine hondjes en drie katten. Dat ging prima met onze reu, maar mijn andere teefje moest niks van haar hebben omdat ze nogal jaloers was op mijn man, haha. Maar ze hebben nooit gevochten. Ayla was een edele hond, de goedheid zelve. Ze piepte altijd naar de katten en was dol op ze. In de jaren dat we haar hadden, hebben we haar alleen maar heel veel liefde gegeven. We hebben haar enorm verwend, ze hield van eten en was een echte waterrat, en natuurlijk kreeg ze alle medische zorg die nodig was. Vorig jaar kreeg ze last van toevallen. De dierenarts zei dat het een hersentumor kon zijn, maar we zijn niet meer aan de onderzoeken toegekomen. Ze was ook al erg oud, 16 jaar, en ze was een flinke hond. Ik weet niet hoe ze het zo lang heeft volgehouden, maar achteraf denk ik dat ze zoveel liefde voelde bij ons dat ze gewoon niet weg wilde. Maar haar lichaam was op, ze werd zelfs moe van het ademhalen. Tot ze op een dag twee aanvallen kreeg kort achter elkaar. Na een slechte nacht belden we de dierenarts en die vertelde dat het niet goed ging. Met pijn in ons hart besloten we haar te laten gaan. Toen ze haar het roesje gaven, begon ze zo hard te snurken dat het me een opgelucht gevoel gaf; ik wist dat we het juiste deden. Daarna is ze vredig heengegaan. We hebben haar laten cremeren. Onze kinderen konden geen afscheid meer nemen omdat ze op school zaten, maar ze is in vrede gegaan, omringd door alle liefde die ze als puppy al had moeten krijgen. Hoewel het de juiste beslissing was, had ik het heel zwaar met haar vertrek. Haar afwezigheid en die lege plek waar haar mand stond, braken mijn hart. Ik heb veel om haar gehuild, tot ik op een nacht over haar droomde. Ik zag haar weer jong, stralend en prachtig bruin. Ze zei me dat ik niet meer om haar moest huilen en dat het goed met haar ging. Om haar heen zag ik allerlei gekleurde dieren, maar ik kon ze niet goed herkennen. Sindsdien ben ik rustiger. Natuurlijk vind ik het nog steeds erg dat ze er niet meer is, maar ik heb er nu vrede mee. We houden van je, mijn lieve oude meisje, en ik weet zeker dat we elkaar weer terugzien.
