Vechtende Jack Russells

Hoi, ik heb ook een mannetje en een vrouwtje. Uit verschillende nestjes, maar van dezelfde vader en moeder. Ik merk dat omdat ze zo reactief, eigenwijs, dapper en hyper zijn, die opgebouwde energie na een flinke wandeling een stuk minder is en meestal zelfs helemaal weg is. Eerlijk gezegd heb ik het echt zwaar gehad. Ik dacht dat ik een zenuwinzinking zou krijgen en dacht erover om voor het jongste reutje een ander huisje te zoeken. Hij probeert me nu nog steeds te bijten als ik ze vastbind om een winkel in te gaan, maar dat is zijn angst en hij weet inmiddels dat het fout is. Mijn partner zei ook dat, omdat je de hand die je voedt niet bijt, mensen waarschijnlijk niet goed voor hem zijn geweest of dat hij het anders misschien niet had gered. Nu gromt het teefje de hele tijd en kijkt hij wat mijn reactie is. Dus ik zeg gewoon: 'kom maar, ze doet stom'. Hij is de meest liefdevolle, verwende hond die ik ooit heb gehad. Ik heb een voorkeur voor teefjes, maar ik zou niet zonder hem kunnen, ook al is hij niet perfect. Hij heeft speciale behoeften, is liefdevol en grappig. Ze maken mijn leven de moeite waard. Veel succes. Laat je ons weten hoe het met je gaat?

Laat een check-up doen bij de dierenarts om te zien of er niets is dat dit kan verklaren, zoals pijn of ongemak... het kan aan de gewrichten liggen of de spijsvertering... enz.

En laat je helpen door een gedragstherapeut.

Hoi,

Gezien wat je beschrijft, is de situatie inmiddels serieus genoeg om niet te wachten op een volgende vechtpartij.

Voor nu doe je er goed aan om ze uit elkaar te houden. Voorkom absoluut dat je ze weer bij elkaar zet "om even te kijken", zeker niet bij speeltjes, voer of in situaties die de conflicten lijken uit te lokken.

Pas op dat je de ernst van de verwondingen niet onderschat, of het nu bij je hond is of bij je man: een bijtwond kan dieper zijn dan het lijkt en heel snel gaan ontsteken. 

Daarnaast zou ik je adviseren om hulp te vragen aan een gedragsdierenarts of een hondengedragstherapeut: het is belangrijk om precies te proberen te begrijpen wat de aanvallen triggert (bronnen, opwinding, pijn, angst, hun interactie onderling...) en om een passend plan voor begeleiding en heropvoeding op te stellen.

Verlies de moed niet, een definitieve scheiding is niet per se de eerste conclusie die je moet trekken, maar na meerdere aanvallen met verwondingen heb je echt professionele hulp nodig om deze situatie aan te pakken.

Veel sterkte,

Maëlla