In 1975 rondde Jack Hetherington, een briljante onderzoeker aan de Michigan State University in de Verenigde Staten, een belangrijk onderzoek af naar het kwantumgedrag van helium-3 bij zeer lage temperaturen. Hij stond op het punt zijn manuscript in te dienen bij het gezaghebbende tijdschrift Physical Review Letters. Op het laatste moment wees een collega hem echter op een onverwacht probleem. De natuurkundige had het hele artikel namelijk geschreven in de we-vorm.
In die tijd was de regel van het tijdschrift heel duidelijk. Het woord “we” was uitsluitend voorbehouden aan artikelen met meerdere auteurs. Jack Hetherington was echter de enige auteur van de studie.
Een geniale truc om dagen werk te besparen
In die tijd bestonden er nog geen tekstverwerkers op computers. Elk woordje “we” veranderen in “ik” op een volledig getypt manuscript zou dagenlang tijdrovend typwerk hebben gekost. De wetenschapper wilde die kostbare tijd niet verspillen aan een eenvoudig vormfoutje. Hij bedacht daarom een oplossing die zowel goedkoop als erg geestig was.
Zoals het tijdschrift Science et Vie meldt, besloot Jack Hetherington een tweede auteur toe te voegen aan het hoofd van zijn wetenschappelijke publicatie. Voor deze mysterieuze partner koos hij simpelweg Chester, zijn prachtige Siamese kat.
Om de naam geloofwaardig te maken voor de redacteuren, hernoemde de onderzoeker zijn viervoeter officieel tot F.D.C. Willard. “F.D.C.” stond voor Felis Domesticus Chester, en “Willard” was een eerbetoon aan de vader van de kat.
Een kat die uitgroeide tot een academische legende
De misleiding bleef bij de publicatie volledig onopgemerkt. Het onderzoek werd bovendien een groot succes onder natuurkundigen over de hele wereld. Alles veranderde toen een bezoekende wetenschapper op de universiteit vroeg om de beroemde F.D.C. Willard te ontmoeten. Jack Hetherington moest toen wel de waarheid opbiechten. Zijn briljante collega bleek in werkelijkheid een Siamese kater die zijn dagen rustig spinnend doorbracht, heerlijk warm onder de verwarming.
De wetenschappelijke gemeenschap was absoluut niet beledigd, maar kon juist smakelijk om deze goedmoedige grap lachen. Een paar jaar later ondertekende de kat zelfs een tweede artikel op eigen titel in een gespecialiseerd tijdschrift. Bijna vijftig jaar later wordt de oorspronkelijke studie nog steeds geciteerd in wetenschappelijke bibliografieën. En die beste F.D.C. Willard blijft voor altijd de meest geleerde kat in de geschiedenis van de natuurkunde.
Dit artikel is afkomstig van en vertaald van de Wamiz-website. FR door kunstmatige intelligentie en beoordeeld door de redactie.
