Toen Benjamin langs de kant van de weg werd opgepikt, leek alles erop te wijzen dat zijn verhaal goed zou aflopen. Het hondje was veilig, werd verzorgd en was bovendien gechipt. Een detail dat normaal gesproken alles verandert.
Maar deze keer zou het telefoontje naar het geregistreerde nummer die hoop volledig de grond in boren.
‘Dit is niet onze hond’
Benjamin werd ontdekt door de echtgenoot van een internetgebruiker. Hij vond het dier alleen en aan zijn lot overgelaten in de berm. Het nieuws verspreidde zich snel via Facebook. Het bericht werd gedeeld, er werd op gereageerd en het werd verder verspreid. Toch meldde niemand zich om hem op te eisen.
Op dat moment kwam Shelly Straub in beeld. Drie jaar eerder verloor zij Marshmellow, haar ‘hond van haar leven’, die een enorme plaats in haar hart innam.
Geraakt door het verhaal van het hondje dat zo dicht bij haar huis was gevonden, besloot Shelly hem in huis te nemen. Ze noemde hem Benjamin. Maar voordat ze de bladzijde van zijn verleden definitief kon omslaan, was er nog één cruciale controle nodig: de microchip.
De dierenarts belde het geregistreerde nummer. Het antwoord was kort en zonder aarzeling: ‘Dit is niet onze hond.’ Vier woorden die zorgden voor een totale en definitieve breuk.
Een dubbele straf voor Benjamin
De chip leverde echter wel essentiële informatie op: Benjamin was pas ongeveer 15 maanden oud. Hij was dus nog erg jong. Een onderzoek door de dierenarts onthulde ook een zorgwekkende realiteit. Hij had darmparasieten, giardia en was niet gecastreerd. Dit waren allemaal tekenen dat de hond de basiszorg had gemist.
Voor Shelly was er geen weg meer terug. Er begon een nieuw leven voor haar en Benjamin, een nieuw leven in het teken van het lot.
