Het is stil op de natuurbegraafplaats in het Duitse Münsingen. De bomen staan als stille getuigen tussen de rustplaatsen. Als Richard T. hier 's ochtends komt, is hij meestal alleen met zijn gedachten. Hij is op weg naar het graf van zijn vrouw.
Maar op deze ochtend voelt hij dat hij bekeken wordt. Hij is niet alleen. Iemand volgt hem op de voet. Geruisloos, volhardend en direct in zijn sporen.
De schaduw in de sneeuw
Degene die de man volgt op zijn pad door de sneeuw, heeft geen kwade bedoelingen. Integendeel. Het is een achtervolging die niet voortkomt uit dreiging, maar uit pure empathie.
Zodra de weduwnaar bij de laatste rustplaats van zijn vrouw stilstaat, is de ‘achtervolger’ er. Het is Jerry. Een kater die precies aanvoelt wanneer hij nodig is. “Elke ochtend loopt Jerry achter me aan. Als er veel sneeuw ligt, loopt hij grappig genoeg precies in mijn sporen”, vertelt Richard T. in gesprek met de SWR.
Bij het graf gaat het dier er gewoon naast zitten. De kat wacht geduldig en spint tegen de stilte in. Jerry blijft net zo lang tot de weduwnaar weer vertrekt. Het is een moment dat zorgt voor kippenvel, niet van angst, maar van ontroering.
De nieuwe ‘bewakers’ van het bos
Jerry en zijn broer Tom zijn geen gewone zwerfkatten. Hun aanwezigheid op de natuurbegraafplaats is het resultaat van een weloverwogen plan, bijna een experiment. Oorspronkelijk waren de ‘tijgers’ van de dochter van de weduwnaar. Toen zij verhuisde, kreeg Richard T. het reddende idee: een verhuizing van de katten naar het bos.
Maar het plan was riskant. Boswachter Martin Sch. had zijn bedenkingen. Kun je huiskatten zomaar in een boshut zetten? Zouden ze weglopen? Vier weken lang werden ze in de hut ‘vastgezet’, verzorgd door een groep helpers.
Opleiding tot troostdier
Het experiment slaagde. Tom en Jerry bleven. Sterker nog: ze hebben uit zichzelf een taak op zich genomen die geen mens zo zou kunnen vervullen. Officieel staan ze te boek als ‘leerling-hulpboswachters’. In werkelijkheid zijn het troostende zielen op vier poten.
Vooral Jerry lijkt een zesde zintuig te hebben voor gebroken harten. Hij begeleidt families naar uitvaarten en klimt op schoot bij huilende mensen op de veranda van de hut. Hij oordeelt niet, hij troost alleen maar. Voor Richard T. en vele andere rouwenden zijn de twee katten inmiddels veel meer dan alleen dieren. Ze zijn het bewijs dat je ook op de droevigste plekken ter wereld niet helemaal alleen bent.
