Mijn kat is overleden, hoe kom ik hieroverheen?

Hoi allemaal,

Ik kwam dit forum toevallig tegen tijdens het surfen, net nadat ik gisteren mijn lieve poesje van 21 jaar ben verloren. Ik dacht dat het misschien zou helpen om dit te delen, voor mezelf en misschien ook voor anderen. 

Ze was net terug van haar blokje om buiten en we waren gezellig samen aan het dollen. Zoals gewoonlijk vroeg ze om aandacht terwijl ik aan mijn bureau zat te werken. Er was niks geks aan de hand, tot ze ineens hevige stuiptrekkingen kreeg, zoiets als een beroerte of een hartaanval – we hebben het nooit geweten. Het duurde misschien een minuutje en toen stopte ze langzaam met ademen en hield haar hartje op met kloppen. Ik zag het totaal niet aankomen, ze was nog zo vrolijk toen ze binnenkwam.

Ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat we, ondanks al haar energie, haar sprintjes en haar constante vraag om aandacht en spel, haar leeftijd snel vergaten. Misschien was ons gedol en geplaag haar wel even te veel geworden. Ik vraag me af of ik haar op dat moment niet net op een te kwetsbare plek heb geaaid. Daardoor heb ik een beetje het gevoel dat ik haar dood heb versneld, terwijl ze op dat moment alleen maar mijn aandacht wilde. 

Ik weet dat het niet rationeel is en dat je niet altijd meteen kunt toegeven aan wat je kat vraagt, zeker niet als ze het zo vaak doet. Maar als ik op dat moment gewoon was gestopt met waar ik mee bezig was en haar gewoon wat aandacht had gegeven op het bureau, dan was ze er misschien nog geweest. Al had dat het drama waarschijnlijk maar een paar dagen uitgesteld, gezien wat er gebeurde.

En natuurlijk voel ik me enorm schuldig. Ik blijf de scène maar herhalen in mijn hoofd, probeer te zien wat ik fout heb gedaan of dat ik haar misschien pijn heb gedaan zonder dat ik het doorhad. Het blijft maar malen en malen.

Ik zeg tegen mezelf dat het 'goede' in dit alles is dat het heel snel ging en dat ze niet veel geleden heeft. Ik was tot het einde bij haar, maar dat is op dit moment maar een schrale troost.

Bedankt allemaal en veel sterkte aan iedereen die ook door zo'n moeilijke tijd gaat.

Hoi, wat begrijp ik je goed... ik heb mijn poes nu 2 weken geleden verloren en ik huil nog steeds elke dag. Ik was er niet bij omdat ze plotseling overleed; ze was pas 7 jaar en haar dood kwam totaal onverwacht.

Om me door deze moeilijke periode heen te helpen, heb ik een nieuw kitten in huis genomen aan wie ik al mijn liefde geef. Dit helpt me echt bij het verwerken van het verlies. Hij vervangt haar natuurlijk niet, maar hij geeft me veel geluk en troost. Ik heb ook veel met vrienden en familie gepraat, en dat heeft me goed gedaan.

Laat het gerust weten als je erover wilt praten. De tijd zal de scherpe randjes er wel vanaf halen... het is normaal dat je het zwaar hebt, maar je was er voor haar. Je bent er tot het einde voor haar geweest en je hebt haar de liefde gegeven die ze verdiende, tot het allerlaatste moment, en dat is iets prachtigs.

Hoi, gecondoleerd met het verlies van je poesje.. dit zijn ontzettend zware momenten, maar als ik je zo lees, heb je volgens mij de kracht en 'alle handvatten' al in huis om dit aan te kunnen.. probeer troost te vinden in je eigen woorden.. je meisje is al die jaren ontzettend geliefd en verwend en ze heeft al die liefde ook zeker gevoeld toen ze wegging! Zoals je al zegt is het nog heel vers en moet je jezelf echt de tijd gunnen om te rouwen en te wennen aan haar gemis.. huil wanneer je moet huilen en praat over haar met de mensen om je heen... De tijd zal de pijn verzachten en als het ergste verdriet wat wegzakt, komen er andere gevoelens voor in de plaats, zoals nostalgie en dankbaarheid voor de momenten die jullie deelden... Ik wens je heel veel sterkte en blijf vooral hier van je af schrijven, want velen van ons weten precies hoe moeilijk deze tijd is..

Hoi allemaal,

Ik kwam dit forum tegen net nadat ik vanochtend mijn kleine meisje van 16 heb verloren. Ze is in mijn armen overleden na een zware strijd tegen kanker (lymfeklierkanker) en nierfalen, wat waarschijnlijk door de chemotherapie kwam.
We zouden haar vanochtend eigenlijk wegbrengen om haar te laten inslapen, maar uiteindelijk is ze gewoon in de woonkamer overleden terwijl ik haar geruststelde en bij haar was.. ik kan niet beschrijven hoe ik me voel. Ik huil ontzettend veel, vooral om het moment dat ze haar laatste adem uitblies. Het voelt onwerkelijk, alsof ze er nog steeds is. Ik heb geen idee hoe ik dit een plekje moet geven en hoe ik alles wat er is gebeurd moet verwerken (ook al zullen jullie zeggen dat het nog heel vers is, aangezien het pas vanochtend is gebeurd). Ze heeft een prachtig leven gehad vol liefde, en ze is overleden met haar baasje aan haar zijde in de rust van haar eigen huis. Dat is echt alles wat ik hoopte voor haar einde, want ze is al die jaren bij me geweest. Ik weet dat iedereen op zijn eigen manier rouwt, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het helemaal even niet meer weet en me totaal verloren voel zonder haar. Dus als je tips hebt of dingen die kunnen helpen, dan hoor ik het heel graag..

Bedankt voor het lezen.

Oei, sorry dat mijn vorige berichtje niet helemaal duidelijk was, ik heb het niet nagelezen. Ik bedoelde dat het me echt steun geeft om het verlies van mijn kleintje hier te delen. Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal heel veel geluk met jullie maatjes, want ook al blijven veel mensen maar herhalen dat het "maar een kat, maar een hond, of ach, het is maar een papegaai" is, die mensen begrijpen niets van de band en de liefde die er kan zijn tussen mensen en allerlei diersoorten. Hun onvoorwaardelijke liefde is zo oprecht dat ze precies aanvoelen als er iets mis is, of je nou verdrietig, somber of angstig bent... ze zijn er altijd voor je en dat is dat kleine beetje extra dat je ergens anders niet zo snel vindt. Daarom zijn dieren voor mij zo ontzettend belangrijk en mogen we ze nooit verwaarlozen. Laten we goed voor onze beestjes zorgen, ze geven het ons elke dag dubbel en dwars terug. 

Heel erg bedankt voor je bericht, dat raakt me echt en het biedt me tegelijkertijd wat steun door het hier te delen. Het doet goed om erover te kunnen praten. Bedankt voor jullie berichtjes.

Hoi, bedankt voor je bericht.

Het is niet makkelijk en het is nog allemaal heel vers, dus ik hoop echt dat het snel beter gaat.

Nogmaals bedankt, je bericht raakt me enorm.

Het is altijd moeilijk en zwaar om je huisdier te verliezen. Gisterochtend ben ik helaas mijn kitten van 3 maanden verloren en ik ben er echt kapot van. Hij was nog zo klein en had nog bijna niets meegemaakt, behalve dan het spelen met zijn maatje van 5 jaar. Die moest hem in het begin echt even accepteren, dus... mijn hart breekt bij de gedachte dat ik dat kleintje nooit meer zal zien en dat zijn nieuwe vriendje nu alleen is en zich afvraagt waar hij is. Ik ben ontzettend dol op dieren, dus het verwerken van dit verlies is voor mij heel erg lastig. Ik denk dat er eigenlijk weinig is dat het verdriet wegneemt, behalve het verstrijken van de tijd. Helaas gaat de tijd in dit soort situaties voor je gevoel veel langzamer dan voor mensen die volop van hun pluizenbol genieten en niet doorhebben hoe snel de klok tikt. Ik ben echt ontzettend verdrietig, ik begrijp de pijn van jullie allemaal en leef met jullie mee.  Ik weet niet of deze site nog actief is, maar ik schrijf dit vandaag in de hoop dat er misschien iemand is die na mij ook een paar woorden wil achterlaten.

Het is nu 3 maanden geleden dat mijn lieverd is gegaan. Het gemis is nog steeds vreselijk en ik mis hem ontzettend. Ik huil nog vaak en ik kan die vreselijke dag maar niet vergeten. Ik vraag me steeds af of ik iets anders had kunnen doen, ik voel me zo schuldig... ik mis hem zo.