Ik had al eerder een berichtje geplaatst over Yumi, ze is nu 8 maanden oud, die soms agressief naar mij toe was.
Vandaag trek ik het echt niet meer, maar dan om nog meer redenen.
Ze zuigt alle energie uit me weg. Als ik 's ochtends wakker word, heb ik meteen een knoop in mijn maag omdat ik weet dat het weer een zware dag gaat worden.
Ze heeft alles wat ze nodig heeft om gelukkig te zijn: krabpalen, onbeperkt kwaliteitsvoer, een drinkfontein, een kattenbak die altijd schoon is, tunnels, een kartonnen huisje dat ik voor haar heb gebouwd, krabplanken, en zoveel speeltjes dat ik een bak moest kopen om ze in op te bergen. En ik ben er 24/7 voor haar.
Maar het is blijkbaar niet genoeg voor haar. Ik werk niet, dus ik ben constant bij haar. Al het speelgoed waar ze vroeger dol op was, vindt ze nu niet meer interessant, ook al wissel ik het af. Ik zwaai met haar favoriete hengeltjes en ren ermee door het appartement, maar ze reageert niet meer. Ik gooi propjes papier, daar rent ze achteraan om vervolgens te stoppen met spelen. Ik heb net een speelrail met een lichtgevend balletje gekocht, een knuffeltje met catnip en matatabi, en een nieuwe hengel, maar het boeit haar niks. Uiteindelijk geef ik het maar op, en dan begint ze juist met alle rotigheid die ik haar verbied: aan het behang krabben, aan de gordijnen, aan mijn wandkleed, in een plant proberen te klimmen, of ze valt mijn armen en benen aan, en in het ergste geval mijn gezicht.
Hoe vaker ik zeg dat ze iets niet mag doen, hoe vaker ze het juist doet.
En toch zijn we heel close. Ze volgt me overal, slaapt standaard bovenop me, klimt op mijn schouders en gaat daar liggen.
Ik heb een fortuin aan haar uitgegeven, maar dat is nog niks vergeleken met de energie die ik erin heb gestoken en elke dag probeer te geven.
's Nachts doe ik mijn deur dicht om rustig te kunnen slapen, en ik hoor haar de hele nacht niet; ze slaapt aan één stuk door. Als ik weg ben, is er niks veranderd als ik terugkom; dan slaapt ze ook. Eigenlijk doet ze niks als ik er niet ben, ze speelt niet alleen. Dus als ik terugkom of wakker word, barst ze van de energie en eist ze me op.
Maar ik trek het niet meer, ik ben moe, neerslachtig en ik heb geen ideeën meer om haar te stimuleren.
Ze geeft me het gevoel dat ze niet gelukkig is, ondanks het droomleven dat ik haar probeer te geven.
Soms maakt ze me zo kwaad dat ik heel even fantaseer over het openzetten van een raam zodat ze kan wegwezen.
Soms denk ik dat een maatje haar goed zou doen, maar ik heb eerlijk gezegd de middelen niet voor een tweede kat en ik ben bang dat het juist averechts werkt. Misschien accepteert ze een ander niet omdat ze zo claimend is, en dan beland ik in een nog ergere situatie dan nu.
Als er mensen zijn die in een vergelijkbare situatie zitten of hebben gezeten, of als mensen tips of advies voor me hebben, hoor ik het heel graag, want ik voel me nu erg alleen.
