Een heel bange kat geadopteerd, wat nu?

Hoi, ik reageer voor het geval iemand op dit bericht stuit met vergelijkbare vragen.

Een jaar geleden hebben we een kat geadopteerd bij het asiel. Ik was gewaarschuwd dat ze geen enkel gezelschap accepteerde, van mensen noch dieren, maar ik maakte me geen zorgen omdat ik altijd heel goed overweg kon met dieren.

Dit is wat er in dat jaar is gebeurd:

De eerste weken waren heel zwaar, voor mij én voor haar. Ze verstopte zich in alle hoekjes, liep laag over de grond, en elke keer dat we elkaar tegenkwamen raakte ze in paniek.
Na een maand had ze haar plek gevonden, namelijk onder het bed. Na 4 maanden kocht ik een nieuw bed en moest ze een andere plek zoeken. Dat was ook een bewuste keuze van mij, zodat ze ergens terecht kon van waaruit ze mij kon zien. In die 4-5 maanden zwierf ze wat rond, maar de situatie bleef moeilijk: het was onmogelijk haar te benaderen, ze vluchtte zodra ik op minder dan 3 meter afstand kwam.


Ze had haar plek op de bank gevonden, die ik niet meer kon gebruiken omdat ze er meteen vandoor ging als ik dichterbij kwam.
Na in totaal 1 jaar moest ik haar naar de dierenarts brengen om haar nagels te knippen. Haar in de transportmand krijgen was onmogelijk, dus moest ik een kalmerende middel gebruiken dat de dierenarts had voorgeschreven. Dat ontspande haar zo erg dat ik haar voor het eerst kon aanraken (na een heel jaar). Ik geef toe dat ik even van de gelegenheid gebruik heb gemaakt om haar wat te aaien.
Maar ik was er toch niet helemaal blij mee dat ons eerste echte moment zo was verlopen terwijl ze niet bij haar volle bewustzijn was. Dus liet ik wat tijd passeren en probeerde elke dag iets dichterbij te komen.

Uiteindelijk, meer dan een jaar later, lukte het me haar voor het eerst te aaien zonder kalmerende middelen, een paar weken na dat bezoek aan de dierenarts. Ze moet herinneringen hebben bewaard aan dat moment en heeft misschien eindelijk begrepen dat het mogelijk is een mens te vertrouwen.

Sindsdien is de eerste benadering altijd nog een beetje lastig, maar zodra het contact er eenmaal is, geniet ze er enorm van en wil ze meer.

Ik geloofde er niet meer in. Ik had me er al bij neergelegd dat ik haar nooit zou kunnen benaderen en dat we zo zouden blijven "samenwonen" tot het einde. Maar met heel veel geduld (ik benadruk: héél veel) bouwen we eindelijk een vertrouwensband op en delen we fijne momenten samen.

Geef niet op, het kan lang duren. Sommige katten zijn getraumatiseerd, en als we ze uit het asiel halen, weten we zelden wat ze hebben meegemaakt. Uiteindelijk is het een katje vol liefde dat alleen maar wachtte op iemand die ze weer kon vertrouwen.
Wees geduldig.

Hoi allemaal, nu ik in dezelfde situatie zit, zou ik graag van jullie willen weten of er het afgelopen jaar verbeteringen zijn geweest? Alvast bedankt!

Ik zit in hetzelfde schuitje. We hebben twee katten in huis genomen, een broertje en een zusje, en ik kan ze nog steeds niet aanraken terwijl ze er nu al 3 maanden zijn. Maar ik denk dat het gewoon nog veel te vroeg is. 's Nachts als we gaan slapen komen ze tevoorschijn en komen ze zelfs op het bed om te spelen, dus dat is in ieder geval al iets. Overdag komen ze ook gewoon uit hun schuilplaats om te eten en hun behoefte te doen, maar zodra we bewegen rennen ze hard weg. Als we te dichtbij komen met onze handen, beginnen ze te blazen. Het is natuurlijk frustrerend, maar ja, ik denk dat we gewoon geduld moeten hebben.

Goedenavond nardill, een klein ervaringsverhaal van mijn kant. Ik heb ook altijd katten gehad met wie ik heel close was. Eind oktober heb ik een wild poesje gevangen dat ik al voerde, maar dat ik nooit kon benaderen. Dit was om haar te laten opereren aan een zwaar beschadigd oogje en haar te socialiseren zodat we een goed, liefdevol huisje voor haar kunnen vinden, want we kunnen haar zelf helaas niet houden! Ze is nu dus al meer dan 3 maanden bij ons in huis. De eerste 3 weken hebben we haar helemaal niet gezien en ze had veel pijn na haar operatie. We hielden haar van een afstandje in de gaten en zagen gelukkig dat ze wel gewoon at... Daarna begon ze uit haar schuilplaats te komen en door het huis te wandelen. Ze blies zodra we tegenover haar stonden en rende dan met haar buik over de grond weg om zich te verstoppen. Stapje voor stapje begon ze in ons bijzijn te spelen, ook al blies ze nog steeds en haalde ze soms zelfs uit bij de minste toenadering! Vervolgens begon ze in dezelfde kamer als wij te blijven, al stoof ze nog steeds weg bij de kleinste beweging. Daarna begon ze eerst op de leuning van de bank te zitten terwijl wij er zaten. Later kwam ze zelfs direct naast ons op de bank zitten. Op een zondag, twee weken geleden, keek ze me aan en liet ze een klein miauwtje horen, en daarna nog eentje. Dat was de eerste keer! Ik was echt ontroerd! Nu, en na een onverwachte verhuizing (echt een drama om haar in het vervoersmandje te krijgen!... WAT EEN STRESS!), blijft ze onbenaderbaar maar ze voelt zich wel meer op haar gemak, ook al is ze nog steeds hartstikke bang! Ze slaapt nu soms aan het voeteneind van het bed terwijl wij er zijn, komt naar de gang als ze ons hoort thuiskomen en gaat helemaal los met haar speeltjes waar we bij staan. Ze begint heel, heel langzaam wat vertrouwen te krijgen, maar bij het kleinste onverwachte geluidje of beweging schiet ze weg om zich te verstoppen... maar ze komt wel meteen weer tevoorschijn om ons te observeren... We zien echt een duidelijke verbetering. We zijn gestopt met proberen haar te benaderen of te aaien... want ze blaast nog steeds en kan een flinke haal met haar nagels geven. We hopen dat ze op een dag uit zichzelf naar ons toe komt. Het socialiseren gaat lang duren en we zullen heel, héél veel geduld moeten hebben. We houden er wel rekening mee dat ze misschien nooit helemaal op haar gemak zal zijn met mensen en nooit een aai zal accepteren. Ze blijft waarschijnlijk altijd erg schrikachtig! Nou ja, na meer dan 3 maanden begint ze onze aanwezigheid dus te accepteren! Heb geduld en laat de moed niet zakken. Ik heb zelf ook vaker dan eens gedacht: "dit is een verloren zaak!"... En toch is er echt vooruitgang!

Hoi! Ik reageer even omdat ik twee jaar geleden een kitten van een paar maanden heb geadopteerd die op straat leefde. Ze was gevonden door een vriendin die haar aan mij heeft gegeven. Ze was erg schuw en we hebben een hond, dus dat maakte het er niet makkelijker op. Je gaat veel geduld nodig hebben :) Pas na twee jaar accepteert mijn poes nu echt uitgebreide aaisessies en komt ze zelfs bij ons knuffelen (wat ze voorheen echt niet deed). Ze is nog steeds wantrouwig naar mensen die ze niet kent, maar goed, het heeft ons dus twee jaar gekost :)

Hoi,

Ik kan bevestigen dat een kat 24/7 toegang tot voer moet hebben. Doe je dat niet, dan krijgt de kat last van 'voedselstress'. Dat zorgt voor nog meer spanning en maakt het socialiseren alleen maar lastiger.

De link die Sofrak heeft gedeeld, zou je een hoop tips moeten geven...

Deze kat was blijkbaar in het begin bijzonder verwilderd... hij is duidelijk nog nooit bij mensen in de buurt geweest, dus er is werk aan de winkel. Je zult veel geduld moeten hebben, zeker wel maanden. En om op je laatste vraag te antwoorden: ik denk dat als hij naar buiten zou kunnen, je hem nooit meer terug zou zien, zo groot is zijn angst voor mensen...

Kijk maar naar de kleine "veranderingen" waar Sofrak het over heeft, en die zijn er ook echt. Hij voelt zich steeds veiliger en heeft een plekje gekozen dat voor hem totale veiligheid betekent... de kast. Hij voelt zich op zijn gemak in je appartement, speelt en eet...

Een kat is territoriaal, de omgeving is het belangrijkste voor hem... voor jou is hij nog steeds behoorlijk bang, maar hij went er elke dag een beetje meer aan.

Gebruik je stem, ga spelen en ga zo veel mogelijk op zijn hoogte zitten (zie de link van Sofrak) in plaats van hem alleen met eten te willen lokken. En wat het voer betreft: de hele dag door brokjes en 's ochtends en 's avonds natvoer.

Hoi,

Ik zit in precies dezelfde situatie als jij. Ik heb ruim twee weken geleden twee bange poezen uit het asiel geadopteerd en voor mij geldt hetzelfde: het is heel lastig om ze te benaderen, ook al gaat het stapje voor stapje steeds iets beter.

Ik had hier ook een bericht over geplaatst om tips van andere leden te krijgen, hier is de link: https://wamiz.com/chats/forum/chats-craintifs-que-faire-104927.html

Misschien heb je daar wat aan 😉