Kitten is een enorme plakkat

Hoi! Eerst had hij zijn kattenfamilie, maar nu heeft hij alleen jou nog maar. Hij is nog een baby en zoekt bij jou de veiligheid die hij eerst bij zijn moeder vond. Maak je geen zorgen: als je gewoon je ding blijft doen, zoals vóór zijn komst, zal hij vanzelf rustiger worden. Vooral wanneer hij beseft dat je altijd weer terugkomt als je even weg bent. Zet voor je weggaat een kartonnen doos op de grond (katten zijn gek op karton!) en maak daar een lekker plekje van met een oude trui van je waar jouw geur aan zit (draag hem even een uurtje om je geur er goed in te krijgen). Hij zal er uiteindelijk heerlijk in gaan slapen terwijl hij op je wacht.

Probeer zelf ook gewoon te ontspannen. Let niet constant op wat hij doet, behalve als je een noodkreet hoort omdat meneertje vastzit achter de fauteuil. Dat soort dingen gebeuren nou eenmaal en wees niet bang: als hij alleen is, bedenkt hij zelf wel een manier om er weer uit te komen. Laat hem maar lekker achter je aan lopen, daar wordt hij alleen maar moe van. Dat hij in je broekspijpen klimt is trouwens een klassieker bij kleintjes; ze zien het verschil niet tussen een broek en de blote huid. Trek voorlopig gewoon een oude broek aan totdat deze fase voorbij is.

Maar als hij aan je neus begint te knabbelen, op het fornuis wil springen tijdens het eten of ander ongewenst gedrag vertoont (natuurlijk niet bij het lieve en aanhankelijke gedrag!), pak dan een plantenspuit en geef hem een korte spray met een resoluut "nee".

Hartstikke bedankt voor je berichtje.

Het is echt een opluchting om verhalen van anderen te horen.

Ik probeer er alles aan te doen dat hij niet op me in slaap valt, want hij slaapt gewoon niet als hij niet bovenop me ligt... Dus omdat ik er nu ben, heeft hij besloten om helemaal niet te gaan slapen. Hij rent overal rond en is lekker aan het spelen. Het is echt fijn om hem zo bezig te zien.

Ik schreeuw niet meer tegen hem, maar ik zeg nu "nee" op een strenge toon om te laten merken dat iets niet mag. Dat komt vast wel goed na een tijdje ^^.

Vanmiddag ga ik Feliway voor hem halen om te kijken of dat hem goed doet.

Ik maak me echt te veel zorgen om hem. Ik check de hele tijd wat hij doet, of hij wel genoeg brokjes heeft, of er genoeg water in zijn fonteintje zit en waar hij aan het spelen is. Het is lastig om hem te negeren. (Natuurlijk niet altijd hoor... ik speel af en toe gewoon met hem en we hebben onze knuffelsessies).

Ik zat erover te denken om er nog een kat bij te nemen, maar sinds gisteren heb ik last van tranende ogen en krijg ik vlekken als hij me krabt... Ik hoop echt niet dat ik een allergie voor deze pluizenbolletjes heb ontwikkeld ^^.

Bandit klinkt echt superleuk. Ik hoop dat het met hem ook de goede kant op blijft gaan.

Mijn derde kat heeft me volgens mij een beetje getraumatiseerd. Hij was totaal niet aanhankelijk, viel ons steeds aan en blies naar ons. Je kon hem gewoon niet benaderen. Hij wilde alleen maar buiten zijn en uit onze buurt blijven. Sindsdien ben ik bang dat mijn kat hetzelfde gaat doen en dat ik bang voor hem word. Het was echt niet te doen. Dat is vast de reden dat ik zijn welzijn zo belangrijk vind.

Nou, dat was het wel zo'n beetje. Ik houd jullie op de hoogte van hoe het verder gaat ^^

Fijne dag!

Goedenavond

Je bericht heeft me echt geraakt en eerlijk gezegd heb jij het er volgens mij een stuk moeilijker mee dan dat kleine ventje. Geen zorgen, hij komt die scheiding wel te boven, maar op dit moment ben jij zijn enige houvast en hij heeft je echt nodig.

Even een verhaaltje uit eigen ervaring om je gerust te stellen... Ik heb zelf een gedumpt kitten in huis genomen toen hij pas 6 weken oud was. Ook bij hem was de opvoeding door de moeder dus nog niet klaar. In het begin was hij een enorme plakkerd die niet van mijn zijde week. Als ik mijn fleece badjas aan had, lag hij eraan te sabbelen terwijl hij spinde en met zijn pootjes aan het kneden was...

Ik ben gewoon mijn dagelijkse ding blijven doen, zoals uitgaan en zo, en liet dan soms mijn badjas voor hem achter...

Inmiddels is Bandit 3 jaar oud en hij is een kerngezonde, evenwichtige kat. Hij is nog steeds een enorme knuffelkont en heel af en toe sabbelt hij nog op mijn badjas, maar lang niet meer zo vaak als vroeger.

Dus maak je geen zorgen, hij past zich wel aan. Hij heeft gewoon even tijd nodig. Geef hem wat balletjes en speeltjes... en die Feliway is trouwens een heel goed idee.

Super bedankt voor je reactie, dat doet me echt goed.

Inderdaad, ik denk dat ik zelf meer stress heb om de kat dan hijzelf. Ik weet dat je me niet uitlacht en dat het waarschijnlijk ook echt zo is. Ik wil zó graag dat die kleine vent het naar zijn zin heeft dat ik er waarschijnlijk in doorsla en mezelf er bijna ziek door maak...

Het is inderdaad ideaal met 3 maanden, maar er worden er echt ontzettend veel al met 2 maanden geadopteerd.

Ik ga toch maar even zo'n Feliway-verstuiver voor hem halen om hem wat te kalmeren, dan ben ik er zelf ook even tussenuit ^^.

Hij is zo schattig en knuffelig dat het lastig is om 'nee' te zeggen. Maar goed, het is voor zijn eigen bestwil. Het is net een kind ^^ (voor mij tenminste ^^).

Nogmaals bedankt voor je bericht.

Nog een fijne avond!

Je moet jezelf echt dwingen om de deur uit te gaan...

Je kitten loopt thuis geen enkel gevaar. Naast krabpalen kun je hem ook een of meer stuiterballen geven, net als waar we vroeger mee speelden; daar zijn ze dol op.

Je kitten zal na een paar keer wel begrijpen dat je elke keer weer terugkomt, en je hebt simpelweg geen andere keus. Ik kan niet in het hoofd van een kitten kijken, maar ik kan me wel in jouw situatie verplaatsen en ik denk dat jij je meer zorgen maakt dan je kitten – en dat bedoel ik echt niet lullig.

De kennis over het opvoeden van kittens tot ze 3 maanden oud zijn is relatief nieuw (net als het inzicht in het tijgersyndroom). Natuurlijk is dat het meest ideale, maar veel kittens werden vroeger, en ook nu nog, met 2 maanden bij hun moeder weggehaald. Meestal gaat dat gewoon goed. Gelukkig leiden die situaties niet altijd tot problemen.

Maak je dus niet te veel zorgen en ga zo snel mogelijk weer de deur uit. Let er bij het weggaan goed op dat de kleine niet stiekem met je meeglipt, en doe dat natuurlijk ook als je weer thuiskomt.

Bedankt voor jullie reacties.

Even ter verduidelijking: ik ben juist heel blij met een knuffelkont, zelfs al is het een echte plakkerd.

Het punt is alleen dat ik zie dat hij totaal niet zelfstandig is. Hij speelt niet alleen. Hij doet niets alleen. En daar maak ik me zorgen over. Dat hij op me slaapt, vind ik juist geweldig. Ik ben dol op al die knuffels. Maar hij lijkt niet echt gelukkig en dat is wat me dwarszit.

Wat betreft het spenen... ik ben bang dat dat hem niet gaat worden. Hem na een week terugbrengen om hem drie weken later weer op te halen... dat zouden niet veel mensen accepteren.

Aan de andere kant gebruikt hij zijn nagels niet en valt hij me niet aan. Vooralsnog dan. Hij probeert niet bij me te zogen, dus het fysieke spenen is op zich wel redelijk gelukt. Het is vooral de emotionele socialisatie die nog ontbreekt.

Ik denk dat ik erg gestrest ben over zijn geluk. Ik ben al vier dagen de deur niet uit geweest om maar bij hem te kunnen blijven. Ik moet leren om hem alleen te laten. Misschien krijgt hij zo wel wat meer zelfvertrouwen en zelfstandigheid. Ik ben alleen bang dat hij zich verveelt omdat hij niet alleen speelt.

Hij blijft me maar aanstaren zodra hij iets doet. Als ik naar boven ga, hoor ik geen enkel geluid. Ik heb al drie katten gehad en dit heb ik nog nooit meegemaakt.

Ik denk dat ik ook gewoon mijn eigen ding moet gaan doen en hem een beetje moet negeren. En dat ik gewoon naar buiten moet gaan en hem alleen moet laten.

Ik wil niet dat hij zich in de steek gelaten voelt.

Hoi,

Je bent zijn 'mama' en hem afsnauwen als hij om je aandacht vraagt is echt een slecht idee. Hij zal dan begrijpen dat het niet goed is om bij je in de buurt te komen en hij zal zich heel ongelukkig voelen. Je kunt hem eventueel wel even apart zetten in een kamer met een kledingstuk waar jouw geur aan zit, maar doe dat zonder te schreeuwen; het mag niet als een straf aanvoelen. Het kitten doet niets verkeerd, hij heeft je gewoon nodig. Je bent zijn hechtingsfiguur en zijn veilige haven.

Een kat zou eigenlijk altijd 3 maanden bij de moeder moeten blijven, al is het alleen maar voor de sociale socialisatie. Hij is verloren zonder jou en heeft geen andere kat om op terug te vallen.

Het idee bij dit soort katten is dat je gewoon je eigen ding blijft doen, maar zijn aanwezigheid op je schoot accepteert zodra je even rustig gaat zitten. Ik heb zelf een Oosterse Korthaar die ontzettend aan me hangt; ik ben er zo aan gewend dat ze bovenop me komt liggen zodra ik ga zitten, dat ik het niet eens meer doorheb. Ze is echt een verlengstuk van mijn eigen lichaam geworden. En ze is inmiddels geen kitten meer...

Ik vraag me af of deze adoptie geen vergissing is geweest; misschien ben je er niet op gebouwd om een kitten te hebben dat zo extreem aanhankelijk en veeleisend is. Het is een bijzondere situatie waar sommige mensen slecht tegen kunnen, terwijl anderen het juist prima vinden.