Hoi allemaal,
Gisteren had ik al een berichtje geplaatst in de sectie 'je kat begrijpen', maar ik denk dat het hier beter op zijn plek is. Ik schrijf dit echt uit pure wanhoop. Mijn lieverd van 6 jaar heeft last van nierfalen. Dat wisten we al toen we haar adopteerden. De laatste onderzoeken in februari waren goed, dus we dachten dat het allemaal wel los zou lopen met speciale nierbrokjes en regelmatige controles. Maar eind mei merkte ik dat ze naast de kattenbak plaste. Ik heb de dierenarts gebeld en na een bloedonderzoek bleken de waarden gestegen te zijn; ze moest aan het infuus. Woensdagavond mocht ze naar huis en ze was heel lief. Ze at nog niet, maar we dachten dat dat door de ziekenhuisopname kwam. De volgende dag leek ze wel richting haar bakjes te gaan, het ging wel oké. Ik had de dierenarts nog gevraagd of het een probleem was als ik 48 uur weg zou gaan, en ze zei van niet, dat het wel kon. Bij terugkomst op zondag merkte ik dat ze (ze zijn met z'n tweeën) niet veel hadden gegeten. De volgende dag at mijn kleine meid ook bijna niets. De dagen verstreken en ik bleef de kliniek maar bellen. Ze zeiden dat er een medicijn was om haar eetlust op te wekken, Cerenia. Dat heb ik haar gegeven, maar niets hielp. Dinsdag ben ik uit pure wanhoop teruggegaan naar de kliniek omdat ze echt alleen nog maar een heel klein beetje zat te knabbelen. Haar ureum- en creatininewaarden waren geëxplodeerd. De creatinine was van 28 naar 136 gegaan en haar ureum was 2g. Ze moest blijven voor opname. Ik vroeg of ik haar 's avonds mocht bezoeken en aan het infuus is ze weer het schatje waar we zo van houden: aanhalig, kletst honderduit en ze eet!! Van dinsdag tot vrijdag zijn haar waarden gehalveerd en het klinisch onderzoek was goed. We hebben besloten om voortaan 2x per week thuis een infuus te doen en ik was zo gelukkig dat ik haar weer mee naar huis mocht nemen.
