Ik weet niet of ik mijn kat moet laten inslapen of niet

Hoi

Ik reageer wat laat op dit bericht, maar ik zou heel graag willen weten hoe het nu gaat, want ik zit in precies dezelfde situatie als jij.

Mijn kat is 13 jaar oud en in november is er calicivirus bij hem vastgesteld. Het heeft niet zijn tandvlees aangetast, maar de achterkant van zijn keel en zijn gehemelte (bloederige zweren). Hij kwijlde bloed en we hebben hem injecties gegeven, maar dat ging ten koste van andere organen. Het trekken van tanden is geen optie omdat het probleem daarnaast zit. Er is geen andere behandeling behalve cortison, wat ik hem geef als een verpulverd tabletje in zijn natvoer, maar dat eet hij niet meer helemaal op. Net als die van jou is hij nog maar vel over been; hij verblijft in de keuken te wachten op een volgende portie natvoer waar hij vervolgens nauwelijks van likt. Hij wast zich niet meer en sinds 10 dagen plast hij overal behalve op de kattenbak.

Mijn hart breekt om hem er zo slecht aan toe te zien, en ik ben het spoor volledig bijster omdat mijn dierenarts me totaal geen advies geeft! Ik heb hem vandaag nog geschreven om te zeggen dat ik mijn kat niet langer wil zien lijden. Het deed me ontzettend veel pijn om die woorden op te schrijven, maar ik wil niet dat hij onnodig lijdt. Hem zo te zien wegkwijnen is hartverscheurend... Hem laten inslapen voelt wreed omdat hij nog 'overleeft', maar is dit wel een waardig leven voor een kat, ondanks alle liefde die ik voor hem heb?

En daar komt nog bij dat ik een andere, jongere kat heb die hem begint aan te vallen, iets wat hij voorheen nooit deed. Ik ben helemaal de kluts kwijt door de situatie en ik heb zelden een verhaal gevonden dat zo erg op dat van mij lijkt...

Bedankt voor je reactie.

Ulalie,

Hoe oud was je poes toen ze werd geopereerd en hoe was ze eraan toe vergeleken met wat Lottarosie beschrijft? Ik vraag dit omdat dit belangrijke punten zijn om mee te wegen in de beslissing van Lottarosie. Ik begrijp haar verdriet en alle twijfels heel goed. Dit soort situaties zijn altijd zo ontzettend lastig!

Natuurlijk begrijpen we je situatie. Ik kan je helaas niet echt helpen omdat ik nog nooit met deze ziekte te maken heb gehad, maar ik heb, net als zovelen, de beslissing voor euthanasie moeten nemen en dat is verschrikkelijk. Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm met je en met je arme beestje meeleef. Wat je ook beslist, voel je vooral niet schuldig; je doet ongetwijfeld wat je hart je ingeeft. Aarzel niet om hier weer van je af te schrijven over je zorgen en emoties. Ik hoop dat iemand anders je wat meer kan helpen dan ik.

Hoi allemaal,

Bedankt voor al jullie reacties en de moeite die jullie hebben genomen, dat is echt heel lief van jullie.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik me, na er goed over te hebben nagedacht en met mijn partner te hebben gepraat, heel slecht voel bij het idee om zijn tanden te laten trekken. Ik begrijp ergens ook wel het standpunt van de twee dierenartsen die ik hierover al gesproken heb.

Ten eerste omdat het voor mij voelt als een slachtpartij, ik weet het anders ook niet te zeggen. Sorry, maar ik heb er echt heel veel moeite mee: bij mij zijn er ook wel eens tanden getrokken en die pijn was echt heftig! En ik begreep tenminste nog waarom het moest en kon pijnstillers nemen en koelen met ijs, maar een kat... die snapt er niks van en de pijn zal vreselijk zijn!

Daarnaast heeft mijn kat zo’n nare ervaring gehad met een simpel gebitscleaning (tandsteen verwijderen) dat ik een zwaardere operatie echt niet aandurf. Ik had namelijk nog niet verteld dat hij, naast het feit dat hij twee maanden niet kon eten (terwijl hij wel stond te kwijlen boven zijn bakjes), na de operatie plotseling doof is geworden! Hoe bizar het ook klinkt, het is echt waar: hij is nu hartstikke doof. De tweede dierenarts (die hier in de regio heel goed aangeschreven staat) vertelde me dat dit in zeer zeldzame gevallen voorkomt... en mijn kat is altijd al overgevoelig voor alles geweest (ook al heb ik hem al vanaf dat hij twee maanden oud was en heb ik hem zijn hele leven vertroeteld). Ze was echt verbaasd dat hij zo extreem slecht reageerde op de ingreep; ze wilde daardoor zelfs een licht roesje voor het infuus vermijden, dat zegt wel genoeg...

Wat me bij mijn derde punt brengt: stel dat ik die tanden laat trekken, dan betekent dat een enorme fysieke en mentale lijdensweg voor hem. Stel dat hij de operatie overleeft, maar daarna wekenlang vreselijke pijn heeft en niet kan eten of drinken, net als de vorige keer. Moet je je voorstellen: dan moeten we weer constant op en neer naar de dierenarts voor infusen, moet hij daar telkens 2-3 dagen blijven... En als hij er dan alsnog niet bovenop komt, moet ik hem uiteindelijk toch laten inslapen. Dan heeft hij in zijn laatste weken nog veel erger geleden dan nu. Het is gewoon vreselijk om aan te denken. Ik voelde me de vorige keer na het tandsteen verwijderen al zo schuldig en dacht dat ik het misschien maar zo had moeten laten in plaats van hem dit aan te doen, dus nu zou ik mezelf wel voor de kop kunnen slaan...

Ik weet niet of jullie mijn standpunt begrijpen... maar eerlijk gezegd weet ik gewoon niet of ik die tandextractie wel aandurf. Maar tegelijkertijd weiger ik om hem te laten inslapen. En aan de andere kant zie ik natuurlijk ook dat hij zich niet goed voelt: hoe kan het ook anders met een ontstoken bekje, ondervoeding, uitdroging en een vacht die hij niet meer schoonhoudt... Het is een afschuwelijke situatie. Ik voel me zo ontzettend machteloos...

Sorry dat ik mijn hart zo bij jullie uitstort, maar dit is echt een vreselijke situatie voor me. Ik voel me zo rot en ben het spoor volledig bijster...

Bedankt voor jullie hulp.

Hoi,

Je kat lijdt al heel lang, ondanks al je pogingen om te helpen. Mijn mening, en dat is puur hoe ik erover denk, is dat je zou moeten kiezen voor een volledige extractie van het gebit. Dat is vaak de enige echte oplossing bij het Calicivirus.

Het kan twee kanten op: of het gaat goed en er is een flinke kans dat de pijn eindelijk stopt en je kat weer kan eten (behalve brokjes natuurlijk). Of zijn conditie is zo verslechterd dat hij niet meer wakker wordt uit de narcose. Dan is hij in ieder geval ook uit zijn lijden verlost.

De slechtste optie is om hem zo te laten lijden zonder nog iets te proberen. Een kat zal je nooit zelf vragen om een einde aan zijn lijden te maken, maar wat je beschrijft is een kat die constant pijn heeft. In de natuur zou hij al lang van de honger zijn omgekomen, net als alle zwerfkatten met die rotziekte.

Heel veel sterkte, dit zijn ontzettend lastige situaties.

Hoi

Ik denk ook dat een second opinion van een andere dierenarts zeker welkom zou zijn. Veel sterkte.

Als je toch al euthanasie overweegt, zou ik voor de extractie kiezen. En als het onverhoopt misgaat – wat helemaal niet gezegd is – dan heb je de kat tenminste geprobeerd te redden. In het andere geval hoef je jezelf achteraf niks te verwijten en hoef je je niet schuldig te voelen. Dat is wat ik zou doen als ik in jouw schoenen stond: zolang je nog iets kunt proberen, moet je dat gewoon doen. Pas als het echt niet anders kan, dán pas overweeg je euthanasie, maar niks zegt dat dit slecht afloopt.

Stel voor om een vrijwaringsverklaring te tekenen als ze er zo van in de stress schieten. Het is toch ongelooflijk; ze zouden het gewoon kunnen proberen terwijl ze je waarschuwen voor de grote risico's, zodat je een weloverwogen keuze kunt maken.

Hoi,

Bedankt voor je reactie, echt heel fijn dat je de moeite hebt genomen om te antwoorden.

Het probleem is dat het trekken van de tanden zeker is overwogen, maar het kan niet worden gedaan. Omdat de gebitsreiniging de vorige keer zo ontzettend mis is gegaan, durft geen enkele dierenarts die ik heb gesproken het risico aan om hem opnieuw te opereren en aan zijn bek te zitten...

Wat moet ik nu doen? Zouden jullie het er volgens jou toch op wagen met die operatie? Alvast heel erg bedankt!