Ik kan het overlijden van mijn kat maar niet verwerken

nu ligt hij hier bij me op m'n bureau voor de computer en hij slaapt lekker en ademt beter

Goedenavond,

Ik ben erg verdrietig vanavond.

Mijn kat van 10 jaar, Eclypse, was altijd in topvorm, maar sinds 4 dagen at hij bijna niets meer.

Vandaag bij de dierenarts geweest en hij vertelde me dat hij een gezwel in zijn buik heeft, een lymfoom, en vocht in zijn longen.

Na een punctie heeft hij hem een prik gegeven. Hij zei dat hij nu elke maand een prik moet krijgen, maar hij geeft hem nog maar 2 maanden tot een jaar te leven.

Ik was zo gestrest dat ik de rekening van 186 euro meteen heb betaald en niet eens om een factuur heb gevraagd. Ik ben huilend met mijn kat naar huis gegaan.

Toen ik klein was, had ik een poes die Penelope heette. Ze was heel slim, volgde me overal en sliep bij mij. Ze kreeg een soort beroerte en de dierenarts wilde haar ook laten inslapen, maar dat wilden we niet. Wekenlang hebben we haar moeten voeren en te drinken geven, en ze is er weer bovenop gekomen. Na dat incident hield ze haar kopje altijd een beetje scheef, maar ze volgde me weer overal, kwam bij me knuffelen en sliep weer bij me. Ze overleed in het jaar dat ik 18 werd en ik was er kapot van; ze was er immers al die jaren voor me geweest. Ik herinner me die nacht nog goed. We konden midden in de nacht nergens een dierenarts vinden en ze stierf vlak naast me. Ik heb nog nooit zo hard gehuild. Daarna had ik een vreemde reactie: ik wilde nooit meer een kat. Het duurde heel lang voordat ik er weer eentje adopteerde. Die is nu 16 jaar en ik weet dat het einde nadert. Maar als door een wonder heeft een moederpoes de afgelopen dagen haar kitten in mijn tuin achtergelaten... Eigenlijk een voortzetting van de liefde die je aan die kleine pluizenbolletjes kunt geven. Ik hoop dat je over dit hartverscheurende verlies heen komt, het is nooit makkelijk.

PS: Voel je niet schuldig, je hebt alles voor hem gedaan wat je kon en zelfs meer dan de meeste mensen zouden doen. Blijf aan de mooie momenten denken, want dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Goedenavond, ik heb net mijn kleine maatje verloren. Hij heette Pep's en was 6 jaar oud. Ik heb hem moeten laten inslapen na een bloedinfectie en ondanks de infusen en de behandeling mocht niks baten. Ik ben tot het einde bij hem gebleven. Het is echt ontzettend zwaar, hoe ga je hier in hemelsnaam mee om?

Goedenavond, ik denk dat je jezelf de schuld geeft van een samenloop van omstandigheden waar je niets aan kon doen. Eerlijk waar, je hebt je kat heel goed verzorgd. De buurt-dierenarts was dan wel niet bereikbaar, maar ze had waarschijnlijk ook niets meer kunnen doen. Je kat was ernstig ziek. Je hebt gedaan wat je kon.

Goedenavond,

Het verlies van onze lieverds is altijd zwaar en laat een enorme leegte achter.

Maar je moet jezelf echt geen schuldgevoel aanpraten. Je hebt al die jaren zo veel gedaan om hem te verzorgen. Iets eerder terugkomen van vakantie of wat dan ook had echt niet veel veranderd. Je kleintje had een hele kwetsbare gezondheid en het is duidelijk dat je hem enorm hebt vertroeteld. Hij heeft nu rust.

Neem nu rustig de tijd voor je rouwproces en wie weet, als je er weer klaar voor bent, kun je eens bij een asiel gaan kijken of gastgezin worden.

Heel veel sterkte!

Gedurende de dag leggen we de 600 km af die ons van onze kat scheiden en ontmoeten we de spoeddierenarts. Die legt ons uit dat als ze hem stabiel kunnen krijgen, hij geopereerd moet worden om de steen te verwijderen.

Na 5 dagen aan het infuus beginnen de nieren weer te werken, maar niet volledig. Zijn toestand is stabiel maar verbetert niet. De dierenartsen ontdekken een extreem zware, niet-regeneratieve bloedarmoede en vertellen ons dat hij waarschijnlijk daarnaast al een tijdje last had van nierfalen. Hij is niet in staat om geopereerd te worden en ze vragen ons of we instemmen met euthanasie. Omdat we hem niet langer willen laten lijden, stemmen we ermee in om afscheid van hem te nemen.

Sinds dat moment kan ik het niet loslaten en lukt het me niet om de gang van zaken te accepteren. Ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat ik niet op vakantie had moeten gaan, dat ik eerder terug had moeten komen, dat ik een afspraak voor controle had moeten aanvragen, dat ik zijn algemene toestand de laatste tijd beter had moeten volgen omdat ik niet had gezien dat hij was afgevallen... Of dat ik niet had moeten instemmen met de euthanasie en dat we hadden moeten blijven proberen. Ik weet dat het geen zin heeft, maar ik kan het niet helpen dat ik me schuldig voel dat ik me niet eerder meer zorgen heb gemaakt over zijn gezondheid. Ik schaam me dat ik te druk was met mijn vakantie om te zien dat hij zo snel in een kritieke toestand terecht kon komen. Ik begrijp gewoon niet hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren. Ik wil gewoon dat hij hier is en ligt te spinnen. Ik had nooit gedacht dat hij zo snel zou gaan, en al helemaal niet omdat ik hem niet had kunnen beschermen. Ik durf niet terug naar mijn eigen dierenarts in de buurt; ik weet niet eens of ik het haar kwalijk neem dat ze hem niet beter heeft behandeld, of dat ik me gewoon kapot schaam omdat ik de ernst van de situatie niet heb gezien of begrepen.