Hoi allemaal,
Mijn kat van 8 jaar is nu 6 weken geleden overleden en ik kom er maar niet overheen. Ik huil nog elke dag en blijf maar malen over mijn schuldgevoel. Ook al weet ik dat je het verleden niet kunt veranderen, ik ben constant scenario's aan het bedenken waarin ik hem had kunnen redden.
Ik had hem al vanaf dat hij een kitten was en het is de eerste en enige kat die ik zelf heb geadopteerd. Hij heeft zijn hele leven lang de ene na de andere kwaal en ongelukjes gehad, waardoor hij vaker bij de dierenarts is geweest dan alle katten van mijn ouders bij elkaar.
Drie jaar geleden bracht ik hem naar de dierenarts omdat hij veel was afgevallen. Ze deed een bloedonderzoek en stelde de diagnose auto-immuun hemolytische anemie vast. Hij kreeg cortison (prednison) voorgeschreven. De behandeling sloeg goed aan, hij kwam snel weer aan en was weer fit, maar zodra we stopten met de cortison kreeg hij een terugval, dus bleven we de medicatie geven.
Omdat we wisten dat langdurig gebruik van cortison gevaarlijk kan zijn, probeerden we de dosis wel zo laag mogelijk te houden. Zo ging het drie jaar lang goed. We brachten hem elk jaar naar de dierenarts voor zijn inentingen en omdat zij geen specifieke controles uitvoerde, stelde ik daar verder geen vragen bij.
Deze zomer, de dag voor ons vertrek op vakantie, merkte ik dat hij heel vaak probeerde te plassen of dat hij verstopt zat, dat wist ik niet zeker. Ik besprak het met de dierenarts die me vroeg om wat urine op te vangen en een afspraak maakte voor de volgende dag. We stelden onze vakantie dus twee dagen uit en ik bracht hem naar de afspraak. Uit het onderzoek bleek dat hij een urineweginfectie had, met bloed en kristallen in de urine en een erg opgezette blaas. Bij het wegen zag ik dat hij heel mager was en ik begon mezelf te verwijten dat ik dat niet eerder had gezien. De dierenarts gaf hem een injectie met ontstekingsremmers, een pijnstiller en nog iets waarvan ik de reden niet meer weet. Ze schreef een krampwerend middel voor (werkzame stof: phloroglucinol), verhoogde de dosis cortison en gaf speciaal voer mee om de kristallen op te lossen.
Ik heb mijn kat tot de volgende avond bij me gehouden en hem laten eten. Ik zag geen verbetering, maar ik dacht dat het tijd nodig had om te gaan werken. Daarna heb ik hem zoals gepland bij vrienden achtergelaten die normaal gesproken op hem passen, met zijn medicijnen en het speciale voer.
Ik vroeg regelmatig hoe het ging en blijkbaar at en dronk hij gewoon, al bleef hij heel vaak kleine beetjes plassen. Ik maakte me een beetje zorgen, maar deed niets.
Maar na een week bracht mijn vriendin hem naar de spoedkliniek (mijn eigen dierenarts kon hem blijkbaar niet ontvangen) omdat hij niet meer op zijn pootjes kon staan.
Daar ontdekten ze een steen (calciumoxalaat, dus niet oplosbaar) die de urinebuis blokkeerde. Die moesten ze terug de blaas in duwen. Mijn kat was in een comateuze toestand. Ze vroegen me of ze alles op alles moesten zetten en ik zei ja. Ze probeerden hem te stabiliseren met een urinekatheter en een infuus.
