Ik kan het overlijden van mijn kat maar niet verwerken

Bedankt voor je berichtje, je lieve woorden voor mij en mijn schatje Titi hebben me echt geraakt. Zijn foto staat op de site. Ik heb ook gelezen wat er met jou is gebeurd, wat ontzettend verdrietig. Ik begrijp je heel goed, het is zo zwaar om mee te maken. Ik heb het er erg moeilijk mee en huil de hele tijd. We waren zo hecht, hij sliep altijd bij me, hij was echt mijn allesje. Ik heb er zo’n spijt van dat ik niet heb gedaan wat nodig was om hem te redden. Door mijn gezondheid ben ik te afhankelijk van anderen; als ik sneller actie had ondernomen, was hij nu nog in leven geweest. Ik vreet mezelf hierover op. Ik ben momenteel ook ziek, ik hoest en ben mijn stem kwijt, waarschijnlijk door de vermoeidheid en de slapeloze nachten zonder mijn schatje Titi. Hij was voor mij veel meer dan een huisdier, hij was mijn vriend die ook zielsveel van mij hield. Ik zal nooit meer een ander zoals hij hebben, hij was echt uniek. Ik heb nu nog 4 oudere katten over, maar ze kunnen echt niet tippen aan mijn lieve Titi. Ik hou natuurlijk wel van ze allemaal. Er loopt er ook nog eentje buiten rond omdat iemand het gaas bij mijn kleine raampje heeft kapotgesneden. Dat had ik juist geplaatst zodat hij een frisse neus kon halen zonder gevaar te lopen door de auto’s, maar helaas begrijpen sommige mensen dat niet. Ik ga proberen hem weer binnen te krijgen, ondanks dat ik heel slecht zie. Nogmaals bedankt voor je steun en heel veel sterkte gewenst.

@Bdjfr, ik leef ontzettend met je verdriet mee. Het is een enorm gemis, een deel van onszelf dat er niet meer is. Ik doe hetzelfde als jij, ik huil ook en vind het moeilijk om troost te vinden, want mijn kleine beestje is ook een maand geleden heengegaan. Ze was gaan schuilen in de garage van de buurvrouw, de enige die openstond, en 's nachts is ze op het wiel van de auto gekropen. Toen de buurvrouw 's ochtends startte, is ze bij de aandrijfas terechtgekomen en werd ze verbrijzeld. Ik heb haar overal gezocht, behalve op tien meter van mijn eigen huis. Ik voel me zo ontzettend schuldig, vooral omdat ik het pas vier dagen later hoorde. De buurvrouw wilde het me niet vertellen en ze is uiteindelijk in de vuilnisbak beland, terwijl ze nota bene gechipt was. En om het nog erger te maken, vroeg ze me ook nog om geld om haar auto te laten wassen. Ik zat zo in de ontkenning dat het op dat moment niet eens tot me doordrong. Ik begrijp je pijn dus heel goed. Ik heb momenteel nog zes oude zwerfkatten die ik heb opgevangen, maar geen van hen zal haar ooit vervangen, want zij was mijn zonnetje. Ik wens je heel veel moed, maar je moet toch proberen verder te gaan. Ik zie om me heen zoveel dierenleed van dieren die moeten overleven, dus ik doe wat ik kan, ondanks dat de jaren bij mij ook beginnen te tellen. Je moet het een plekje geven en doorgaan, want onze geliefde dieren komen helaas niet meer terug... Het lijden op deze wereld is echt, en ik probeer door te gaan omdat ik de Bijbel volg. Net als jij vroeg ik de Hemelse Vader om een wonder, zoals Hij deed bij Lazarus toen Hij hem uit de dood opwekte, maar helaas heeft Hij dit laten gebeuren. Er zal een reden voor zijn; we weten het nu misschien niet, maar de toekomst zal het ons vast vertellen... Veel sterkte...

Goedenavond, ik ben mijn lieverdje kwijtgeraakt op 15 november 2021. Hij was 10 en een half jaar oud en heette Titi. Hij was superlief en echt een knuffelkont, hij was mijn beste vriend. Hij sliep elke nacht bij me, lekker tegen me aan. Vaak klom hij bovenop mijn kussen en liet hij zich nogal zwaar op mijn hoofd vallen, waardoor ik wakker werd en geen ruimte meer had om te slapen, maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik ben 57 jaar, maar ik zag hem echt als mijn knuffelbeer. Het was een waanzinnige liefde tussen ons en sinds hij er niet meer is, heb ik het heel zwaar en ben ik ontroostbaar. Zeker omdat ik insulineafhankelijke diabeet ben en mezelf vier keer per dag moet spuiten. Daarnaast heb ik volledige staar en glaucoom aan beide ogen waardoor ik helemaal niet meer buiten kom. Mijn lieve kat Titi was mijn enige geluk, mijn zuurstof. De woonkamer voelt nu zo ontzettend leeg. Ik heb nog wel andere katten, maar die halen het niet bij mijn lieve Titi. Hij was zo intelligent en zindelijk, en hij volgde me overal door de kamer. Hij was de enige kat die ik maaltijdzakjes gaf, of nou ja, hij at direct uit de opening van het zakje. Wat in zijn bakje viel, at hij niet op. Ik vond dat altijd vreemd, maar het stoorde me niet. Hij had ook een manier om zijn kopje naar achteren te houden om langs mijn kin te wrijven. Dat deed hij ook bij mijn moeder en we vonden dat heerlijk. We missen hem nu echt veel te erg. Het ergste is dat ik me verantwoordelijk voel voor zijn dood. Omdat we in een klein dorpje op het platteland wonen, hebben mijn moeder en ik te lang gewacht met het zoeken naar iemand om hem naar de dierenarts te brengen. Mijn oom was niet beschikbaar en het liep allemaal verkeerd af. Daardoor voel ik me nu zo schuldig. Hij had niet dood mogen gaan en alleen al bij de gedachte daaraan moet ik enorm huilen, wat mijn zicht nog meer verslechtert. Daarom begrijp ik jullie zo goed. Mijn mooie kat Titi was lichtgrijs en kortharig, heel zacht om te aaien, met witte pootjes, een witte buik en wat wit rond zijn bekje. Ik kuste hem vaak bij zijn oortjes en op zijn neusje. Ik mis dit allemaal zo erg, het is nu een groot gat. Ik heb de laatste dagen ook geen eetlust meer en ik voel me gewoon niet goed. Mijn zonnestraaltje is er helaas niet meer. Hij was uniek in zijn soort, er is er geen tweede zoals hij. Ik zou willen dat ik een tovenaar was om hem weer tot leven te wekken, dat zou zo geweldig zijn.

Hoi allemaal. Een jaar geleden ben ik mijn tweede kat verloren, hij was pas een jaar oud. Ik had hem gevonden terwijl hij zat te miauwen in een vogelnest op een terrein; hij kwam er niet meer zelf uit. Hij had wonden in zijn nek. Ik heb hem mee naar huis genomen en hem maandenlang verzorgd, omdat de wonden steeds weer openbraken doordat hij krabde. Op z'n best is het twee maanden goed gegaan zonder wonden. Uit onderzoek in het lab bleek dat zijn huid een collageentekort had, waardoor die heel makkelijk scheurde. Ik besloot toen om hem nooit meer naar buiten te laten om vechtpartijen te voorkomen en te vermijden dat hij er nog erger aan toe zou zijn. Maar hij bleef zich maar lelijk verwonden, steeds op dezelfde plekken, en dat terwijl hij nog maar een jaar was... Ik had een afspraak gemaakt bij de dierenarts maar kon ze niet bereiken, tot ik op een ochtend rond 09:10 uur herhaaldelijk werd gebeld om te zeggen dat ik een afspraak had om 09:00 uur (wat blijkbaar in een bericht stond dat ik nooit had ontvangen). Ik ben erheen gesneld, heb de kleine in zijn reismandje gezet en hem daar achtergelaten... Toen de dierenarts de nieuwe wond zag, stelde hij voor om hem niet meer wakker te laten worden. Dat kwam rauw op mijn dak, ik had het totaal niet verwacht. Ik ging terug naar huis met een leeg mandje. Op dat moment deed ik alsof ik opgelucht was, maar eenmaal thuis heb ik heel veel gehuild. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik hem niet van het buitenleven had laten genieten voordat hij deze wereld verliet. Zijn dood heeft me er echter van overtuigd om mijn twee andere kleintjes wel naar buiten te laten, omdat ik zie hoeveel goed het hen doet. Jammer dan van de risico's (ze hebben al twee keer wondjes gehad na opstootjes), ik ga me niet meer schuldig voelen dat ik ze het plezier van het buiten zijn ontneem waar ze zo van genieten.

Veel sterkte aan iedereen die in de rouw is. Voel je niet te schuldig en blijf goed zorgen voor de beestjes die er nog zijn.

De laatste momenten met onze maatjes zijn bijna altijd van die "gewone" momentjes, simpelweg omdat ze bij het dagelijks leven horen.

Ook al wist je dat je kat ziek was, op die dag kon je echt niet voorzien wat er zou gebeuren, zeker omdat je dierenarts zo geruststellend was.

Blijf dus niet malen over die "laatste keer dat ik haar levend zag", want je kon niet weten dat dat de laatste keer zou zijn. En zelfs al was je erbij geweest, dan had je je waarschijnlijk nóg schuldiger gevoeld. De dood is namelijk nooit "mooi" en je had toch niets kunnen doen, terwijl je laatste herinnering dan waarschijnlijk nog veel traumatischer was geweest.

Denk liever terug aan de mooie herinneringen, want in die 18 jaar moeten dat er ontzettend veel zijn geweest. De dag dat ze geboren werd (als je dat geluk hebt gehad), de dag dat je haar uitkoos, de dag dat ze bij je kwam wonen, enzovoorts... dat zijn de dingen die je blij maken.

Ik ben het met @kalou eens; ik denk dat het, ook al zag je het op die bewuste dag niet aankomen, misschien maar beter is dat het niet door het nierfalen kwam.

Ik heb zelf nooit een langdurige dodelijke ziekte meegemaakt, maar ik ben wel bijna een kat verloren aan een heftige aanval van niesziekte. Zelfs nu, vijf jaar later, moet ik er nog om huilen als ik eraan denk, terwijl het met mijn kat inmiddels weer hartstikke goed gaat.

Daarom denk ik dat het "fijner" is om een dier door een ongeluk te verliezen en voor een voldongen feit te worden gesteld, dan hem langzaam en onvermijdelijk achteruit te zien gaan door een ziekte, of getuige te moeten zijn van zijn dood als een ongeluk niet meteen fataal is.

Het is natuurlijk nooit makkelijk. Ik leef echt met je mee; na 18 jaar laat ze ongetwijfeld een enorme leegte achter. Ik snap heel goed dat je je afvraagt wat er was gebeurd als je haar niet naar de dierenarts had gebracht of als je nog even terug was gegaan, maar het antwoord is simpel: of je was getuige geweest van haar overlijden zonder dat je iets kon doen, of ze was iets later gestorven aan haar nierfalen of door euthanasie.

Ik leef ontzettend met je mee en ik weet niet of je het er op dit moment mee eens bent, maar ik denk dat het ergens maar beter is zo.

Heel veel sterkte.

@Blue

Ik had er nooit op die manier over nagedacht (ik denk dat ik elk afscheid altijd apart heb gezien), maar je hebt helemaal gelijk... weten dat een dier gaat sterven, de beslissing nemen, weten wanneer je die knoop moet doorhakken, het ritje naar de dierenarts speciaal met dat doel... dat zijn inderdaad ook hele zware momenten waarop de kat of hond ons verdriet factor tien aanvoelt...

Hoi,

Je verdriet is heel normaal, 18 jaar samen is echt heel bijzonder. Op die leeftijd en met haar aandoening was ze hoe dan ook gegaan. Waarschijnlijk had je je nog schuldiger gevoeld als het was gebeurd terwijl ze alleen thuis was, in plaats van bij de dierenarts onder toezicht. Tijd hebben om 'afscheid te nemen' is niet altijd per se iets goeds; een kat voelt jouw angst en verdriet immers ook aan.

Heel veel sterkte, dit is een echt rouwproces en alleen tijd verzacht dit enorme verdriet. We kennen dat gevoel hier allemaal.

Hoi

Ik heb bijna 15 jaar geleden precies hetzelfde meegemaakt met een van mijn honden. Ze was opgenomen bij de dierenarts en 's ochtends kreeg ik, net als jij, dat telefoontje... ze was overleden.

Naast het verdriet om het verlies, voel je je ontzettend schuldig dat je het niet hebt zien aankomen en dat je geen afscheid hebt kunnen nemen... Ik herinner me dat gevoel nog heel goed en terwijl ik je verhaal las, kwam die herinnering meteen weer bij me boven...

Het maakt het rouwproces volgens mij nog zwaarder.... Ik heb destijds haar as opgehaald, een manier om haar toch nog dicht bij ons te houden....

Je kat was natuurlijk al op een heel hoge leeftijd; 18 jaar is een prachtige weg die jullie samen hebben afgelegd...... je verdriet is dan ook volkomen logisch. Ze heeft een prachtig leven gehad dankzij jou... probeer te denken aan alle mooie momenten die jullie samen hebben beleefd. Alleen tijd kan dit gevoel van verdriet en leegte uiteindelijk verzachten.

Ik leef met je mee

Hoi,

Ik vind het zo ontzettend moeilijk om om te gaan met het schuldgevoel en het verdriet dat me overspoelt sinds het verlies van mijn lieverdje... Ze was 18 jaar en een paar dagen oud. In juli was ze al eens opgenomen vanwege nierfalen, en dat leek toen beter te gaan, maar afgelopen zaterdag merkte ik dat ze niet in haar gewone doen was; ze was uitgeput... Maandagochtend ben ik meteen naar de dierenarts gegaan voor een opname. Ik heb haar tussen twee afspraken door afgezet, zodat ze snel aan het infuus kon. 's Middags vertelde de dierenarts me dat haar nieren oké waren, maar dat ze een infectie had, al wist hij niet precies wat het was. Hij zei dat ze antibiotica zou krijgen en dat het wel goed zou komen. Ik zou dinsdagochtend bij haar langsgaan en haar woensdag weer mee naar huis nemen. De volgende ochtend om 09:34 belde de dierenarts me echter om te zeggen dat haar toestand was verbeterd en dat ze had gegeten, maar dat ze zich zo erg had verslikt dat ze was overleden! Ik dacht dat mijn hart ermee stopte...

Nu vreet het schuldgevoel aan me dat ik die middag niet meer bij haar ben langsgegaan. De dierenarts zit op een half uurtje rijden en omdat hij aangaf dat hij zich geen zorgen maakte, ben ik niet gegaan... Ik heb haar in haar reismandje achtergelaten met een laatste knuffel, meer niet... Ik was zo verdrietig dat ze weer moest blijven dat ik snel weg ben gegaan... Nu is het voorbij, ik zal haar nooit meer zien en ik mis haar vreselijk.

Hoi,

Ik vind het zo ontzettend moeilijk om om te gaan met het schuldgevoel en het verdriet dat me overspoelt sinds het verlies van mijn lieverdje... Ze was 18 jaar en een paar dagen oud. In juli was ze al eens opgenomen vanwege nierfalen, en dat leek toen beter te gaan, maar afgelopen zaterdag merkte ik dat ze niet in haar gewone doen was; ze was uitgeput... Maandagochtend ben ik meteen naar de dierenarts gegaan voor een opname. Ik heb haar tussen twee afspraken door afgezet, zodat ze snel aan het infuus kon. 's Middags vertelde de dierenarts me dat haar nieren oké waren, maar dat ze een infectie had, al wist hij niet precies wat het was. Hij zei dat ze antibiotica zou krijgen en dat het wel goed zou komen. Ik zou dinsdagochtend bij haar langsgaan en haar woensdag weer mee naar huis nemen. De volgende ochtend om 09:34 belde de dierenarts me echter om te zeggen dat haar toestand was verbeterd en dat ze had gegeten, maar dat ze zich zo erg had verslikt dat ze was overleden! Ik dacht dat mijn hart ermee stopte...

Nu vreet het schuldgevoel aan me dat ik die middag niet meer bij haar ben langsgegaan. De dierenarts zit op een half uurtje rijden en omdat hij aangaf dat hij zich geen zorgen maakte, ben ik niet gegaan... Ik heb haar in haar reismandje achtergelaten met een laatste knuffel, meer niet... Ik was zo verdrietig dat ze weer moest blijven dat ik snel weg ben gegaan... Nu is het voorbij, ik zal haar nooit meer zien en ik mis haar vreselijk.