Ik kan het overlijden van mijn kat maar niet verwerken

Hoi allemaal,

Ik heb Smarties opgevangen toen hij er heel slecht aan toe was. Hij was pas 3 weken oud, ziek, met heftige niesziekte, zijn oogjes zaten dichtgeplakt en hij was ongelooflijk vies. Een vrouw had hem gevonden en naar het dierenasiel gebracht waar ik als vrijwilliger werk. Omdat de medewerkers van het asiel geen tijd hadden om hem de juiste zorg te geven (behandelingen, voeding...), heb ik hem mee naar huis genomen om hem er weer bovenop te helpen.

Mijn man was er op dat moment trouwens niet echt blij mee, wat ons zelfs een paar flinke discussies heeft gekost.

Het was een vechtertje, maar niemand wist of hij het zou redden.

De dagelijkse zorg en alle liefde hebben van hem een prachtige kat gemaakt. Iedereen in huis was aan hem gehecht geraakt en wij (hij en ik) hadden zo’n sterke band dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om hem ter adoptie af te staan. Dus heb ik hem zelf geadopteerd.

Ik had al twee katten en een hond, en zelfs met hen ging het hartstikke goed.

Drie weken geleden kwam mijn moeder op bezoek. Ik had haar al een hele tijd niet gezien, dus de kinderen en ik waren super blij met haar komst. Mijn katten komen nooit buiten, ik ben veel te bang voor de gevaren daar (auto's, vergiftiging...), dus ik dacht echt dat mijn hele kleine beestjesboel binnen veilig was.

Een paar dagen na de komst van mijn moeder bleken we allemaal positief te testen op corona. We zaten dus in isolatie thuis, mochten niet naar buiten en mijn man werkte thuis.

Toen mijn moeder 's ochtends opstond, heeft ze de slaapbank ingeklapt zonder op te letten. Mijn Smarties zat eronder. Volgens de dierenarts was hij op slag dood. Hij kon blijkbaar nergens heen. Ik neem het mezelf zo ontzettend kwalijk; de dag ervoor had ik de bank zelf ook ingeklapt zonder te checken...

Ik heb hem de hele dag gezocht en was helemaal kapot. Ik dacht dat hij in de slaapkamer sliep (waar mijn man aan het werk was), of dat hij misschien naar buiten was geglipt zonder dat ik het zag toen ik de post ging halen. Ik heb overal gezocht en pas 's avonds vond ik hem toen ik de bank weer uitklapte. Hij was dood. Ik zie dat beeld elke avond opnieuw voor me, ik kan niet meer goed slapen en ik huil aan één stuk door.

Met mijn kinderen gaat het ook heel slecht. Ze huilen in stilte of worden er fysiek ziek van (verstopping, nachtmerries...) om mij niet nog meer verdriet te doen.

Ik voel me zo schuldig, hij was pas 6 maanden oud. Ik zeg steeds tegen mezelf dat als ik hem door iemand anders had laten adopteren, hij nu nog zou leven. Die 5 maanden met hem hebben me zoveel goeds gedaan, hij was echt "mijn baby". Hij was altijd bij me, hij sliep bij me en elke avond viel ik in slaap met zijn gespin op de achtergrond.

Ik mis hem zo ontzettend. Iedereen zegt steeds: "het was een verschrikkelijk ongeluk", maar ik had hem moeten beschermen. Dat was mijn taak, mijn leven.

🤧

Goedenavond,

Ik wilde gewoon even mijn verhaal delen. Ik ben mijn eerste kat, Mel, in de zomer van 1997 "verloren"... mijn moeder had besloten om mijn kleine Mel weg te geven terwijl ik nog in een andere regio studeerde. Ik had Mel al sinds 1989. Hoewel ik om de twee weken naar huis kwam, was een afwezigheid van een paar weken genoeg voor mijn moeder om het op te geven; ik denk dat ze er onder andere gewoon klaar mee was om voor haar te "zorgen". Ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik terugkwam van mijn "afwezigheid" en zag dat mijn kleine Mel er niet meer was. En mijn moeder zei dat als ik haar terug zou halen, ze haar op straat zou zetten... wat een vreselijk dilemma! Ja... ik had kunnen weten waar mijn kleine Mel was, en toch heb ik niets gedaan om haar terug te krijgen.

Maar hoe heb ik in godsnaam zonder haar kunnen leven?!

Hoe heb ik al die jaren (van 1997 tot 2009) door kunnen gaan zonder haar ook maar één keer te willen zien om te checken of het wel goed met haar ging?!

Het lijkt erop dat ik, om mezelf te "beschermen" tegen het verdriet en de pijn, in een soort "ontkenning" zat; mijn hersenen hadden besloten dat mijn kleine Mel er niet meer was....

En toen kwam de klik...

In het voorjaar van 2009 bracht een collega, bijna onder dwang, een kitten (Gus) mee naar kantoor... ik moet eerlijk zeggen dat ik het er in het begin moeilijk mee had: het was Mel niet, en mijn kleine Gus heeft daaronder geleden, wat ik me nu echt aanreken.

Tot ik op een nacht in de zomer van 2009 over mijn kleine Mel droomde. Ik voelde haar zelfs over mijn bed lopen: ik werd snikkend wakker en besefte dat ik mijn kleine Mel in de steek had gelaten en dat ik niet voor haar had gevochten. Het is de enige echte spijt in mijn leven.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn kleine Mel denk, en bijna 25 jaar later huil ik nog steeds om haar... ze was zo mooi, lief, aanhankelijk en rustig, echt een schat van een kat... hoe heb ik haar dit aan kunnen doen?!

Ik had tegen mijn moeder in moeten gaan! En mijn lieve kat moeten beschermen! Ik weet niet wat er van haar geworden is of waaraan ze is overleden, en dat niet weten is zo pijnlijk. Wat heb ik een spijt!

Vandaag de dag is Gus er nog steeds, en ik heb ook Fifi (geadopteerd in 2015) en mijn kleine Gigi (geadopteerd in 2020). Ze zijn alledrie van de straat "gered"... Ik hou van ze alle drie, maar ze zullen nooit Mel zijn, en het zal nooit meer hetzelfde zijn als met Mel... één ding is zeker: mijn drie katten zijn mijn oogappeltjes, en zolang ik leef zal ik ze beschermen en ze al mijn liefde geven!

Hoi allemaal,

Ik zie dat er meer mensen zijn die veel verdriet hebben door het overlijden van hun kat. Net als ik.

Ik heb mijn katje dinsdagavond dood gevonden, terwijl ze geen enkel bekend gezondheidsprobleem had en ze hartstikke fit was (geen symptomen, ze viel niet af en at goed). We dachten dat ze nog wel een paar jaar voor de boeg had. Het was zo plotseling. Mijn hart ligt echt in duizend scherven.

En dat terwijl ze een lang leven heeft gehad, altijd in goede gezondheid. Maar ik mis haar zo. Ik denk al vijf dagen aan niets anders. Werken lukt me ook niet echt. Ik ben nog maar een schim van mezelf. Zodra ik wakker word, komt de herinnering aan haar overlijden weer boven en voel ik elke keer weer die pijn en dat verdriet.

Ik was zo ontzettend gehecht aan haar... Ik viel mijn omgeving er ook altijd mee lastig omdat ik het constant over haar had. Ik stuurde mijn familie en mijn vriend meerdere keren per week foto's van haar in elke houding die ik schattig vond (eigenlijk was dat bijna elke houding, ik was gewoon helemaal weg van hoe lief ze was).

En het was de liefste kat op aarde, super aanhankelijk, een echte knuffelkont en altijd bij me in de buurt...

Het was een enorme shock om haar zo dood aan te treffen.

Soms wil ik wel om hulp schreeuwen, omdat de pijn zo hardnekkig is.

Ik zie hier mensen die maanden later nog steeds over hun verdriet schrijven.

Ik weet niet hoe ik hier overheen moet komen, ook al weet ik dat mijn katje geluk heeft gehad dat ze niet heeft hoeven lijden. Ze laat een enorme leegte achter...

Hoi, we beleven het verlies van een huisdier niet allemaal op dezelfde manier. Voor de een is het moeilijker dan voor de ander, en als daar ook nog eens schuldgevoel bij komt kijken, maakt dat het alleen maar zwaarder (ik spreek uit ervaring, ik heb het er al in verschillende posts over gehad). Wat jou betreft: hoewel ik begrijp wat je voelt, denk ik niet dat je echt een reden hebt om jezelf zo veel te verwijten. Veel mensen zijn er niet toe in staat om bij hun kat te blijven als het einde daar is. Ikzelf ben wel gebleven, en als ik nu aan mijn vorige kat denk, ook al is het jaren geleden, zijn de eerste beelden die in me opkomen nog steeds van vlak na haar overlijden en niet van daarvoor. Soms heb ik er zelfs een beetje spijt van dat ik erbij ben gebleven. Verder hebben we allemaal wel momenten waarop onze katten, onze partners (nou ja, ik heb er geen), of onze ouders ons terecht of onterecht irriteren. Op zo'n moment denk of zeg je dingen die je niet echt meent; het is meer een manier om stoom af te blazen of om moeilijke situaties te ontwijken. De kittens die je adopteert zullen je kat nooit vervangen, maar je moet ze de kans geven om hen om andere redenen te waarderen. Ik heb er zelf meer dan 10 jaar over gedaan om weer een kat te nemen nadat mijn vorige poes was overleden, omdat ik jarenlang met dat schuldgevoel en dat verdriet heb rondgelopen. Nu heb ik er spijt van dat ik zo lang heb gewacht. Dat ik van mijn nieuwe poes hou, betekent niet dat ik niet meer aan de vorige denk of dat ik haar heb verraden. Ik heb geprobeerd te leren van mijn fouten, zodat de dood van mijn vorige kat me een beter baasje heeft gemaakt. Vat dit niet verkeerd op, maar ik denk dat je er goed aan zou doen om hulp te zoeken bij je huisarts of een psycholoog. Je bent jong en het kan gevaarlijk zijn om zulke gedachten te hebben als jij nu hebt; de dood van je kat heeft misschien een al bestaand rotgevoel versterkt. In ieder geval, ook al blijft het gemis altijd, de pijn wordt uiteindelijk minder en je hebt nog heel veel moois om voor te leven. Sterkte!

Hoi, ik ben op 24 november mijn kat verloren, de dag na mijn verjaardag. Ik had hem al van kinds af aan en hij was echt alles voor me. Nu hij weg is, voel ik zo'n enorme leegte in me; ik heb het gevoel dat ik geen reden meer heb om te leven. Ik mis hem zo ontzettend, ik huil elke avond als ik aan hem denk, of telkens wanneer ik foto's van hem zie. Hij had een tumor die eerst gekrompen was, maar die kwam helaas weer terug. Ik voel me extreem schuldig dat ik er niet bij was toen hij ging, ik was gewoon te zwak. Mijn afscheid was heel kort en ik neem het mezelf zo kwalijk dat ik niet meer heb gedaan. Ik wist dat het eraan zat te komen en ik wilde niet de tijd hebben om het te beseffen, en ik wilde ook niet dat hij het doorhad. Toen mijn moeder de deur dichtdeed met hem in zijn reismandje, stortte ik in op de vloer en huilde ik zo hard dat ik bijna schreeuwde van de pijn, omdat ik wist wat er ging gebeuren. Toen ik mijn moeder hem in de auto zag zetten, had ik er al spijt van dat ik had geweigerd om mee te gaan, omdat ik niet wilde dat iemand me zag huilen. Maar de dagen gaan voorbij en ik heb er vanuit het diepst van mijn ziel spijt van. Ik had erbij willen zijn en hem tot het einde willen vasthouden. Ik voel me nu zo leeg. Kort daarna werd het gemis te zwaar en had ik een enorme leegte op te vullen, dus hebben we een kitten genomen. Ik heb mijn kat altijd als een persoon gezien en niet als een dier, en daarom was ik zo aan hem gehecht. In het begin kon ik dat niet zien in dit kitten. Als ik naar hem keek, kon ik niet echt van hem houden zonder hem als een indringer te zien, en daar heb ik het nu nog steeds moeilijk mee. Ik dacht dat die leegte opgevuld zou worden, maar nee... We hebben ook besloten om zijn broertje te adopteren. Als ik even niet aan Moustache (mijn eerste kat) denk, gaat het wel, maar vooral 's avonds haat ik ze bijna omdat ze hem niet zijn. Ik kan het idee dat ik hem nooit meer zal zien gewoon niet verdragen. Wat me het meeste kapotmaakt, is dat wanneer ik nu naar zijn foto's kijk, ik hem alleen nog als een 'dier' zie... Ik begin zijn gezichtje te vergeten, zijn gespin, en ik herinner me zijn geur niet meer. Ik had gewild dat ik meer herinneringen aan hem had. Ik mis zelfs al die kleren die hij onder zijn zwarte haren douchte, en ik zou zo graag iets tastbaars van hem hebben bewaard, al was het maar iets heel kleins. Vandaag gaat het heel slecht met me en ik kan maar niet beseffen dat hij nooit meer terugkomt, dat ik zijn gespin nooit meer zal horen. Ik word vaak achtervolgd door herinneringen: dat ik er 's nachts uitging omdat hij weer had overgegeven, het moment dat ik besefte dat hij was afgevallen, of die keren dat ik zei dat het me niks kon schelen als hij doodging, dat het niks voorstelde... Ik ben nu niks meer zonder hem. Ik hoop hem snel weer te zien om hem in mijn armen te sluiten en hem om vergeving te vragen, zijn geur weer te ruiken en hem te overladen met aaitjes en kusjes. Het moeilijkste om te accepteren is dat hij weg is en dat ik hem nooit meer zal zien.

Hoi,

Ik zag dat je bericht alweer van twee jaar geleden is... Gaat het inmiddels weer wat beter?

Hoi allemaal,

Ik ben mijn lieve schat Gaïa bijna een maand geleden verloren aan een maagtumor op 10-jarige leeftijd. Ik ben ontroostbaar, ik mis haar zo ontzettend. Dit zijn de verdrietigste momenten in het leven: het verliezen van degenen van wie je houdt en die van jou houden. Ik hou voor altijd van je, mijn kleine Gaïa 💖💖💖

Veel sterkte voor jullie.

Als ik jullie verhalen zo lees, voel ik me een stuk minder alleen... Twee dagen geleden ben ik mijn kleine lieverd verloren. Ze was 9,5 jaar oud en ze was echt alles voor me. Ze kwam ook uit de opvang en we waren zo ontzettend hecht dat ze echt een verlengstuk van mezelf was. Ze is heel plotseling overleden, zonder voortekenen (althans, ik heb ze niet gezien). Ik vond haar 's avonds toen ik thuiskwam van m’n werk, ze lag onder m’n bed... het was al te laat. Ik heb gelukkig wel op een mooie manier afscheid van haar kunnen nemen door haar in mijn tuin te begraven. Maar ik had er zo graag willen zijn om haar gerust te stellen en haar te vertellen hoeveel ik van haar hield tijdens haar laatste zucht. Ik had haar zo graag willen bijstaan, zoals zij dat al die jaren bij mij heeft gedaan. Het was Hakao en ik, ik en Hakao, we waren onafscheidelijk en haar vertrek laat een enorme leegte achter. Dit is maar een klein tekstje, een laatste eerbetoon, in de hoop dat ze het nu goed heeft op de plek waar ze nu is.

Ik deel dit hier als steun voor jullie allemaal, om mijn verdriet met jullie te delen en dat van jullie met mij.

Heel veel sterkte, we hebben dit allemaal wel eens meegemaakt. Probeer vooral te denken aan de mooie momenten die je samen hebt gehad en bedenk dat ze een gelukkig leven hebben gehad (al is het natuurlijk altijd te kort). Ze zullen voor altijd in je gedachten blijven.

Misschien helpt het je om hun foto aan de muur te hangen. Na verloop van tijd kun je het hopelijk wat makkelijker een plekje geven. Sterkte!

Het is alweer 6 maanden geleden dat mijn Princess is heengegaan en 4 maanden sinds mijn Poupouce, de katjes van mijn leven. Ik kom er maar niet overheen en de tranen vloeien vanzelf, waar ik ook ben :'( Wat moet ik nu doen?