Ik kan het overlijden van mijn kat maar niet verwerken

Een kat leeft veel korter dan een mens en wat je ook doet, op een dag gaat je trouwe maatje naar de kattenhemel. Ik begrijp heel goed hoeveel verdriet het afscheid van een maatje met zich meebrengt, want ik heb het zelf ook meegemaakt. Maar je moet proberen het verlies een plekje te geven, want de liefde die je geeft en krijgt is de tranen meer dan waard. Er zitten echter honderden katten in asielen in grote en kleine steden te wachten op een nieuw thuis. Dieren die in de steek zijn gelaten, alleen hebben geleefd en die behoefte hebben aan verzorging en liefde. Aarzel dus niet om te adopteren; je zult zien dat dit nieuwe maatje je na een wenperiode helpt om je tranen te drogen, ook al zal de kat die er niet meer is voor altijd in je hart blijven. Veel sterkte!

Ik leef ontzettend met je mee. Ik heb precies hetzelfde meegemaakt als jij. Houd in je achterhoofd dat je alles hebt gedaan wat je kon, en vooral dat je hem ontzettend veel liefde hebt gegeven. Beetje bij beetje zul je het een plekje kunnen geven, want in je hart blijft hij voor altijd bij je. Ik kan je echt aanraden om weer een andere kat te adopteren; dat helpt enorm bij het verwerken van je verdriet. Dat was bij mij ook zo, al heb ik zelf geen zes weken gewacht voor ik een nieuwe kat nam. Zie het niet als het vervangen van je oude kat; het zal een heel ander karaktertje zijn dat je moet accepteren zoals hij is, maar geloof me, hij zal je hart weer vullen en je tranen drogen. Je weet dat er in de asielen nog ontzettend veel katten wachten op een nieuw huisje, en er zit er vast eentje bij die op jou wacht en jouw liefde hard nodig heeft. Heel veel sterkte. Michel

Hoi allemaal. Helaas zijn we afgelopen maandag 10 maart onze 2-jarige kat Bilbo verloren. Hij is voor ons huis doodgereden door een auto die weer eens veel te hard reed en niet eens is gestopt 😡

Hij was al eens eerder aangereden; toen konden we hem nog redden, maar deze keer was het te laat.

Hij was onze baby, ons alles, en was altijd in voor een knuffel. Hij speelde veel en had een vriendje, Oscar van de buren. Ze speelden altijd samen. Hij groef ook vaak in de aarde bij mijn groenten die ik net had geplant (de boef).

Hij was heel beschermend naar ons dochtertje van 10. 's Nachts was hij altijd bij haar en mijn vrouw voor wat kriebels en dikke knuffels. Met mij was het weer wat anders, ik was 'papa'. Papa deed de deur open om buiten een plasje te gaan doen of om weer naar binnen te gaan. Ik stond hem ook altijd op te wachten als hij uit zijn werk kwam ❤️ en dan knuffelden we ook 🐱

Ik had nooit gedacht dat het verliezen van een kat zo zwaar zou zijn, maar ik kom er maar niet overheen. Het is een enorme klap.

We wensen iedereen heel veel sterkte.

Hoi allemaal,

Bedankt aan iedereen voor jullie verhalen. Ze zijn hartverscheurend en de tranen blijven maar stromen, maar het zorgt er in ieder geval voor dat je je minder alleen voelt in je verdriet. Daarvoor: BEDANKT.

Ik heb mijn mooie en lieve Nounours 14 dagen geleden thuis laten inslapen, een prachtige zwarte kater van 17 jaar. Zijn zusje is 3 jaar geleden overleden; een heel zware tijd, maar we zijn er samen doorheen gekomen. Hij was er altijd voor me, op elk moment. Hij vocht altijd dapper tegen zijn ziektes en nam braaf zijn behandelingen (insulineprikjes, tabletjes, enz.) tot de dag dat hij me "vertelde" dat hij niet meer wilde. Dat heb ik gerespecteerd en ik heb mijn best gedaan om het hem zo comfortabel mogelijk te maken.

Door mijn werk moest ik hem soms 12 of 24 uur alleen laten (ik ben begeleidster in een opvanghuis) en het was ZO moeilijk geworden om hem achter te laten, wetende dat hij ziek was (hij moest vreselijk overgeven door zijn alvleesklierontsteking (pancreatitis) en diabetes). Op een dag, nadat ik twee volle dagen bij hem was geweest, verslechterde zijn situatie en heb ik de beslissing genomen om hem te laten inslapen (het overgeven hield niet op, hij at bijna niets meer ook al bedelde hij er nog wel om). Ik wist niet meer wat ik moest doen en ik moest weer weg voor werk. Ik kon het niet verdragen om hem alleen te laten terwijl ik wist dat hij zich zo slecht voelde, dus heb ik de dierenarts bij mij thuis laten komen. Op dat moment voelde het als de juiste keuze, maar naarmate de tijd verstrijkt, heeft het schuldgevoel me natuurlijk ingehaald en het knaagt aan me. Ik huil zoveel om hem. Het gemis is verschrikkelijk. Ik heb het gevoel dat ik nog even had moeten wachten, misschien had hij nog wel wat langer bij me willen blijven... we waren zo hecht. Deze kat was echt bijzonder, van kitten tot senior, hij had een geweldige persoonlijkheid.

Ik weet dat ik niet zonder kat kan leven, maar het is nu nog te vroeg voor me. Althans, dat zeg ik nu, maar ik weet het eigenlijk niet zeker. Ik zoek mijn katten door het hele appartement, soms denk ik hem zelfs te horen...

Het is aan ons om vrede te hebben met het verlies, onze daden en onze beslissingen, maar wat is dat ondertussen zwaar! Ik weet dat ik alles heb gedaan wat ik kon voor hem, voor zijn gezondheid gezorgd heb en hem alle liefde heb gegeven die ik in me had, ook al was ik niet altijd perfect. Ik weet dat hij ook zielsveel van mij hield.

Zoals jullie al zeggen: toekomstige huisdieren zullen degenen die er niet meer zijn nooit vervangen. De manier waarop dieren liefhebben overstijgt die van mensen; ze geven ons een soort ondefinieerbare en onvoorwaardelijke perfectie en ik geloof dat het juist dat is wat ons zo raakt, wij die zo ontzettend veel van dieren houden.

Sterkte allemaal, geef je verdriet de ruimte en pas goed op jezelf. En nogmaals bedankt voor jullie verhalen!

Hoi allemaal,

Ik ben zes dagen geleden mijn Simba verloren. Hij was 2 jaar oud en ik had hem nu anderhalf jaar.

Hij is voor ons huis overreden.

Sindsdien huil ik bijna de hele tijd, ook al ben ik moeder van drie kinderen, heb ik een hond en een drukke baan. Onze band was misschien niet super intens, maar hij was echt een geweldig beestje. Grappig, aanhankelijk, mooi, hij pikte nooit eten... hij was gewoon perfect.

In mijn hoofd spoel ik de tijd constant terug met allerlei 'wat als'-scenario's: wat als mijn zoon twee minuten later was thuisgekomen, dan was de kat op dat moment niet overgestoken. Als het niet had geregend, was Simba niet zo gehaast geweest om naar binnen te gaan... En die vent, als hij nou minder hard had gereden!!!

Bij alles wat ik doe, denk ik: de laatste keer dat ik dit deed, leefde hij nog. Zoals de was opvouwen; dan daagde hij me altijd uit door er lekker bovenop te gaan liggen...

En toch huil ik aan één stuk door, want in het echte leven bestaan er geen 'wat als'. Ik zit nu op kantoor en verberg mijn tranen. Ik probeer me groot te houden waar mijn kinderen bij zijn, want hun tactiek is om er gewoon niet aan te denken om niet verdrietig te worden... fijn voor hen, maar eerlijk gezegd neem ik het ze een beetje kwalijk dat het ze niet zo lijkt te raken. Al ben ik, nu ik dit zo opschrijf, eigenlijk ook wel blij dat ik 'alleen maar' mijn eigen verdriet hoef te dragen.

Nou ja, ik schrijf dit hier op het internet om mijn pijn ergens kwijt te kunnen...

Over een paar dagen ga ik naar kittens kijken om er eentje te adopteren, omdat ik die leegte moet vullen en ergens anders aan moet denken... Maar ik ben ook bang dat ik hem daarmee verraad...

Ik begrijp mijn eigen reactie niet, en ik baal er zo van dat het verdriet maar niet minder wordt...

Hoi allemaal, nu ik drie dagen geleden mijn Switch heb verloren, ben ik hier op zoek gegaan naar wat troost. Het helpt me echt om jullie verhalen te lezen.

Over drie maanden zou ze 14 zijn geworden. Ik heb haar in huis genomen toen ze pas twee maanden oud was. Ze had toen niesziekte en de dierenarts was erg somber over haar kansen. Maar tegen alle verwachtingen in, en met heel veel zorg en liefde, is ze er toen bovenop gekomen. Een paar jaar later, toen we in een huis met een tuin woonden, kwam ze op een avond thuis met een inwendige buikwandbreuk. We hebben nooit geweten wat er precies was gebeurd. Ze moest met spoed worden geopereerd en het was kantje boord, maar ook toen heeft ze het gered. Daarna heeft ze eigenlijk geen gezondheidsproblemen meer gehad, tot afgelopen zomer.

Op een avond in augustus kwam ik thuis van mijn werk en vond ik haar onder het bed; ze was heel erg benauwd. Bij de spoedarts bleek dat ze een ernstige hartaandoening had. Ze werd gestabiliseerd en kreeg medicijnen. Anderhalve maand lang ging het eigenlijk prima, ze nam haar pillen goed en leidde weer een normaal leventje. Maar begin oktober begon het weer... In vier dagen tijd moesten we twee keer met spoed naar de dierenarts. Hij begon over euthanasie, maar ik kon het nog niet over mijn hart verkrijgen zonder zeker te weten dat ik alles had geprobeerd. Hij vertelde toen over een medicijn voor honden dat ook goed werkt bij katten, met als enige nadeel dat het de nieren ernstig beschadigt. Ik begreep dat haar levensverwachting korter zou zijn, maar ik wilde het toch proberen. Vanaf 8 oktober kreeg ze dat middel en ze pakte haar oude gewoontes weer op. Diep vanbinnen wist ik dat dit niet eeuwig zou duren. Ik was dankbaar voor de extra tijd die we samen kregen, een soort reservetijd, en ik hoopte dat het zo lang mogelijk goed zou blijven gaan. Helaas kreeg ze op 27 december weer een aanval en ik wist meteen dat dit de laatste zou zijn. Ze kwam heel dicht tegen me aan liggen, ik heb haar geaaid en tegen haar gepraat terwijl de tranen over mijn wangen rolden... en toen zijn we naar de dierenarts gegaan. Daar ging ze door de stress snel achteruit en ze ademde heel zwaar. De dierenarts stelde nog voor om haar weer te stabiliseren en de dosis te verhogen, wetende dat haar nieren dat niet lang zouden trekken. Maar ik wilde niet egoïstisch zijn... haar dat niet nóg een keer aandoen over een paar dagen of weken. Ik wilde niet het risico lopen dat ze alleen zou sterven door verstikking terwijl ik aan het werk was. Dus heb ik de zware beslissing genomen om haar te laten gaan... De dierenarts heeft haar eerst in slaap gebracht en daarna het spuitje gegeven om haar hart te laten stoppen. Ik heb haar geknuffeld, tegen haar gepraat en afscheid genomen...

We hebben haar in de tuin begraven en er een plantje bovenop gezet, waar ik nu al drie dagen even bij haar stilsta...

We hadden echt een onafscheidelijke band. Ze sliep op mijn kussen, volgde me overal en 'praatte' de hele dag tegen me. Ze vertrouwde alleen mij. Ze was erbij op alle belangrijke momenten in mijn leven: verhuizingen, de geboorte van mijn zoon 8 jaar geleden, mijn scheiding. Ik praatte veel tegen haar, we hadden echt ons eigen taaltje.

Vandaag denk ik haar nog steeds te horen of te zien... de nachten zijn zwaar omdat ze niet meer tegen me aan ligt te spinnen of met haar pootjes in mijn gezicht ligt te kneden.

Ik ben nu zes maanden zwanger en ze zal mijn dochtertje nooit leren kennen...

Ik weet dat ze een mooi leven heeft gehad en dat ik haar al mijn liefde en tederheid heb gegeven.

Het kost tijd om dit verdriet een plekje te geven... maar tot die tijd is het zo ontzettend moeilijk en pijnlijk.

Lieve Switch, mijn kleine schat zoals ik altijd tegen je zei, ik hoop dat je rust en vrede hebt gevonden daar waar je nu bent. Je zit voor altijd in mijn hart, ik hou zóveel van je...

Hoi allemaal, voor iedereen die dit leest en ook een maatje heeft verloren,

Sinds ik gisterochtend mijn geliefde katje ben verloren, ben ik ontroostbaar. Ik kwam op dit forum terecht om verhalen van andere baasjes te zoeken en het gaf me veel steun om te merken dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. Daarom wil ik nu ook mijn eigen verhaal delen. Als ik daar iemand anders mee kan helpen, is dat in ieder geval iets.

Mijn Mimi had al ongeveer 3 jaar last van nierfalen. De behandeling werkte redelijk goed, maar ze verloor gaandeweg toch haar eetlust en viel steeds meer af, wat helaas bij die rotziekte hoort. De laatste tijd ging ze hard achteruit; ze kon alleen nog maar wat drinken via een pipetje en was erg zwak. Toen ze plotseling onwel werd en in een soort coma terechtkwam, moesten we wel de knoop doorhakken om haar uit haar lijden te verlossen. Ze is gisterochtend dus gegaan. Hoewel ik me totaal niet schuldig voel over die laatste beslissing, is het gemis en de leegte in huis bijna niet te verdragen. Net als in de verhalen die ik hier las, vraag ik me af of ik dit ooit een plekje kan geven. Het idee dat dat misschien niet lukt beangstigt me, want ik hield zo ontzettend veel van haar. Heel veel sterkte aan iedereen die zich ook zo machteloos voelt door de verschrikkelijke pijn van het verliezen van een geliefd huisdier.

Lieve groetjes.

Het is nu bijna 2 maanden geleden dat mijn geliefde pluizenbol is heengegaan. Ik denk echt elke dag aan hem. Het is zo zwaar om zijn kleine koppie niet meer te kunnen zien, hem niet meer aan mijn zijde te hebben, hem niet meer te kunnen aaien of met hem te spelen. 's Avonds zodra ik thuiskwam van mijn werk was hij er, en 's ochtends precies hetzelfde: dan zat hij voor mijn slaapkamerdeur op me te wachten. Soms maakte hij me wakker door bovenop mijn hoofd te gaan zitten terwijl ik nog sliep. Ik zie nog zo vaak die groene ogen en die blik voor me waar ik zo gek op was. Het gemis valt me erg zwaar. Ik zou er alles voor over hebben om hem weer bij me te hebben. Mijn schatje, ik denk ontzettend veel aan je.

Hoi allemaal, voor iedereen die het verlies van zijn of haar maatje moet verwerken.

Ik ben 52 jaar en heb net afscheid moeten nemen van mijn Pilou. Hij was nog maar 3 jaar oud en kon door de spoeddierenarts niet meer gered worden van een ernstige bloedarmoede (anemie). In 2018 verloor ik mijn Billon van 18 jaar aan een trombose. En in 2008 moest ik mijn Sensémilla op 15-jarige leeftijd laten inslapen vanwege een hersentumor. Nu heb ik Chaussette nog, een poes van 8 jaar die het ondanks haar nierfalen gelukkig goed maakt.

Ik leef ontzettend met jullie mee en deel jullie verdriet. Ik mis elk dier dat ik heb verloren vreselijk, en geen enkele troost kan het gemis verzachten van de liefde die elk van deze beestjes me heeft gegeven.

Net als jullie ben ik door alle fasen van rouw gegaan, en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Het niet kunnen accepteren dat je machteloos bent, de boosheid, het schuldgevoel en natuurlijk de somberheid door het gemis van je geliefde maatje.

Als mijn ervaring je kan helpen: weet dat erover praten — met familie, vrienden of zelfs met onbekenden — echt enorm helpt. Dat komt doordat je door te praten je verdriet een beetje ontlaadt; je maakt de last die je draagt iets lichter door hem met anderen te delen.

Ook blijven na verloop van tijd alleen de mooie herinneringen over, en dan vind je troost in de gedachte aan al het geluk dat onze dieren ons hebben gegeven.

Uiteindelijk verdwijnt ook het schuldgevoel, omdat we beseffen dat we niet almachtig zijn. We kunnen ziektes, ongelukken en de loop van het leven niet altijd voorkomen, zeker niet als het buiten onze macht of onze mogelijkheden ligt.

Dus houd moed, lieve mensen. Geloof me dat het verdriet met de tijd minder wordt, maar de liefde blijft. Geloof me dat je er niets aan kunt doen, want niets hier op aarde is eeuwig, behalve de liefde. Denk aan morgen, blijf praten over je dierbare maatjes die er niet meer zijn, en blijf liefde geven aan de dieren die nog wel bij je zijn. Want dat is het enige wat telt: liefde geven.